İnancın ən ağır sınağının təsviri İshaqın qurban verilməsi tablosu

Bu gün məşhur Niderland rəssamı və qrafiki Rembrandtın anım günüdür.

Kulis.az "Palitra" rubrikasında onun "İshaqın qurban verilməsi" tablosu haqqında materialı təqdim edir.

Holland rəngkarlığının "qızıl dövrü"nün dahi siması olan Rembrandt insan ruhunun dərin psixoloji hallarını kətan üzərinə köçürməkdə tayı-bərabəri olmayan bir sənətkardır.

O, sənət tarixində xüsusilə işıq və kölgənin kəskin ziddiyyətindən istifadə edərək dramatik səhnələrə fövqəladə canlılıq və emosional dərinlik gətirən ustad kimi tanınır.

"İshaqın qurban verilməsi" (1635)

"İshaqın qurban verilməsi" əsərində Bibliya və Tövratdan gələn məşhur süjet - Tanrının sadiqliyini sınamaq üçün İbrahim peyğəmbərə oğlu İshaqı qurban verməsini buyurması və son anda mələyin bunun qarşısını alması anı təsvir olunub.

Rembrandt klassik dini motivləri ideallaşdırmaq əvəzinə, hadisəni saniyənin onda biri qədər qısa, son dərəcə real və şok effekti yaradan dinamik bir hərəkət anında "dondurub".

Əsərin kompozisiya mərkəzində dayanan bıçağın havada asılı qalması kətan üzərində inanılmaz bir kinematoqrafik gərginlik və fasiləsiz hərəkət hissi formalaşdırır.

Mələyin İbrahimin biləyindən qəfil və bərk yapışması təkcə fiziki bir müdaxiləni deyil, həm də səmavi iradənin yer üzərindəki qəti hökmünü nümayiş etdirir.

İbrahimin çöhrəsində təsvir olunan çaşqınlıq, qorxu və dəhşət hissi rəssamın insan anatomiyası və daxili sarsıntılarını necə dərindən dərk etdiyini göstərir.

Qurbangahda uzadılmış İshaqın bədəni tamamilə müdafiəsiz, zəif və taleyinə boyun əymiş bir insan obrazı kimi təsvir edilib.

İbrahimin bir əli ilə oğlunun üzünü örtməsi səhnəyə xüsusi bir psixoloji qat əlavə edir; bu hərəkət həm atanın övladının gözlərindəki ölüm qorxusunu görməyə dözə bilməməsini, həm də mərhəmətlə faciə arasındakı çırpıntısını simvolizə edir.

Rembrandtın işıqdan istifadə ustalığı sayəsində parlaq ilahi şüa birbaşa İshaqın çılpaq bədəninə və mələyin qanadlarına düşərək onları qaranlıq fondan ayırır və günahsızlığı qabardır.

Əsərdəki tünd, qəhvəyi və zəmin tonları səhnənin mistik və faciəvi ab-havasını daha da gücləndirərək tamaşaçını birbaşa hadisənin içinə çəkir.

Nəticə etibarilə, bu şah əsər barokko üslubunun bütün emosional gücünü, ilahi mərhəmətin insan dramı ilə toqquşmasını və inancın ən ağır sınağını heyranedici ustalıqla yekunlaşdırır.