Bilirəm, bilmədiniz mənim bildiklərimi

Faiq BALABƏYLİ

Bilirəm, bilmədiniz mənim bildiklərimi,

Görürəm, görmədiniz mənim gördüklərimi,

Mənim kimi sevəmməz heç kəs sevdiklərini -

sevməyə ürək gərək...

Qınamaram göy üzün, buludlarla nə işim,

Yerlə, göylə çarpışan cəsarətim, gərdişim.

Hər kəsə aşkar olar Xudavəndlə görüşüm -

bir az gözləyə bilsək.

Yarpaq-yarpaq tökülüb, budaq-budaq sınaram,

Son ümüdəm, gümanam, son nəfəsəm, son anam,

Di gəl ki, əyilmərəm, yıxılmaram, sanaram -

kəfənim olub bələk.

Nə tufandan qorxaram, nə də ki zəlzələdən,

Nə hay-küydən çəkinnəm, nə də ki vəlvələdən,

Güc verərəm hər kəsə, güc alaram hərədən -

puç olmaz, arzu, dilək.

Çiçəklər öz bağrına sıxar kəpənəkləri,

ətirini səpərlər ətrafa ləçəklərin

Qaldırar göy üzünə rəngli çərpələngləri

könül oxşayan külək.

Üzümü söykəyərəm torpağına bu yurdun,

Taxılını becərib, buğdasını sovurdum,

Sinəmi ocaq etdim, qorğa kimi qovurdum -

yandı, kül oldu ürək!

lll

Yağış damcıları köhnə evlərin

Köhnə taxtapuşun, kirəmidlərin

Soyuq divarların, çiy kərpiclərin

Yadına nələri salır, görəsən?

Yağış damcıları döyür aramla

Axtarır, görəsən, tapırmı nəsə?

Sanki ağacdələn döyür qapımı

Qulaq kəsilirəm hər gələn səsə.

Kəndin yollarından torpaq qoxusu

bir anda adamın canına hopur.

Suvağı tökülmüş divara baxın,

yarısı şümaldır, yarısı çopur.

İllər yorğunuyam; bu kənd-kəsəyin

Ağrısı nəfəstək içimə çökür.

Buludlar göylərdən yağan yağışla

Könlümü oxşayır, gözümü açır,

Məni körpə bilir, bələyə bükür.

Tavandan daman su insan dərdini

köhnə divarlara suvaq tək yaxır.

Yetim bir uşaq da qısıb boynunu

İslanmış əyninə, ayaqlarına

Sinsiyə-sinsiyə eləcə baxır.

Çardağın altında durub baxıram:

sərçələr yuyunur gölməçələrdə.

Eh, yaşım ötsə də, necə yaxınam

Nağıla, noğula qarışıb bir az

Cavab axtarıram bilməcələrdə.

Suyu yoxa çıxmış köhnə quyunun

Yuxusun qaçırır bu yağan yağış.

Külək də qəfildən dayanır, əsmir,

Uzadıb əlini barmaqlarıyla

Bir uşaq şüşəyə vurduqca naxış

Yenidən yaşayıb xatirələri,

Yağış damlasının ardınca düşüb

Uzaq keçmişimdən dönürəm geri.

Şabran. Pirəbədil.

Yazıçıların istirahət evi.

lll

Niyə bu qədər şirin,

niyə bu qədər soyuq,

niyə dilin mehriban,

niyə gülüşün acı,

təbəssümün qarışıq?

Axı çoxları deyir:

gözəllik belə olmur...

Vəhşi kimi seyr edib

girirsən iliyimə,

Elə bil namərd ovçu

xəncərini saplayır

qəfildən kürəyimə...

lll

Bu günü yaşamadım

Səhəri açdım...

Yata bilmədim ki.

Aranı dağa, dağı arana da

"daşımadım".

Bu günü silirəm təqvimdən

Bu günü boşa verdim,

yaşamadım...