Icma.az, Konkret.az portalından verilən məlumatlara əsaslanaraq xəbər verir.
Bəzən ən güclü mesajlar yüksək tribunlardan deyil, səssizlikdən doğur. İtaliyalı siyasətçi Licia Ronzullinin 44 günlük körpəsi ilə Avropa Parlamentinin salonlarına daxil olması məhz belə bir səssiz etiraz, belə bir dərin etiraf idi. O, körpəsini qucağında saxlayaraq, səsvermələr və iclaslar arasında analığın ritmini siyasi həyatın sərt qrafikinə qatdı. Bu addım nə nümayiş, nə də planlı bir jest idi. Bu, analığı təxirə salmağın mümkünsüzlüyü qarşısında verilmiş ən təbii qərar idi.
Parlament divarları adətən güc, nizam və məsafə ilə assosiasiya olunur. Orada qayğıya, kövrəkliyə, uşaq ağlamasına yer yoxdurmuş kimi görünür. Lakin Ronzulli həmin divarların arasına insan nəfəsi gətirdi. Onun qucağındakı körpə, əslində, milyonlarla qadının görünməyən yükünü təmsil edirdi — həm peşəkar olmaq, həm ana qalmaq, həm də bu iki dünyanı uzlaşdırmaq cəhdi.
Bu görüntülərin sürətlə yayılması təsadüfi deyildi. Çünki bu səhnə dünyanın hər yerində tanışdır: qadınlar, ən yüksək vəzifələrdə belə, hələ də öz analıqlarını “uyğun zamana” saxlamağa məcbur edilirlər. Cəmiyyət tez-tez qadından seçim tələb edir — ya iş, ya uşaq. Halbuki həyat bu qədər sadə deyil.
Licia Ronzulli heç bir söz demədən mühüm bir həqiqəti xatırlatdı: liderlik yalnız qərar vermək deyil, həm də empatiya göstərməkdir. Güclü olmaq, qayğıdan imtina etmək anlamına gəlmir. Əksinə, həqiqi güc insanın məsuliyyətini gizlətməməsində, onu olduğu kimi qəbul etməsindədir.
Bu səssiz an bizə göstərdi ki, analıq peşəkar həyatın əksi deyil. O, bu həyatın içindədir, onun bir hissəsidir və görünməyə layiqdir. Parlamentdə bir körpənin olması sistemi zəiflətdi deyil, onu daha insani etdi. Bəlkə də məhz buna görə həmin görüntü bu qədər təsirli oldu — çünki o, gücün əsl üzünü göstərdi: qayğı göstərmək cəsarətini.
Ağagül Mürsəlov,
KONKRET.az