Sia Az saytından əldə olunan məlumata görə, Icma.az məlumat yayır.
İnsan ömrü qəribə bir sözün əsirinə çevrilib – "sonra".
Kitabı sonra oxuyaram.
Valideynlərimin yanına sonra gedərəm.
Dostuma sonra zəng edərəm.
Sağlamlığımla sonra məşğul olaram.
Dincəlməyə sonra vaxt taparam.
Həyatımızın ən böyük planları da, ən böyük peşmanlıqları da çox vaxt bu bir kəlmədən başlayır.
"Sonra" insanı rahatlaşdıran sözdür. Elə hiss etdirir ki, qarşıda sonsuz zaman var. Sanki bütün yarımçıq söhbətlər, edilməyən səfərlər, tutulmayan əllər və deyilməyən sözlər bizi gözləyəcək.
Amma həyatın belə bir vədi yoxdur.
İnsanlar adətən ömürlərinin qısalığından yox, onu necə yaşadıqlarından gileylənirlər. Çünki geriyə baxanda yadda qalan işlədiyimiz əlavə saatlar deyil. Yadda qalan getmədiyimiz yerlər, görüşmədiyimiz insanlar, qucaqlamadığımız doğmalar və ertələdiyimiz arzular olur.
Müasir həyat bizi daim gələcəyə hazırlayır. Daha yaxşı iş üçün bu günü qurban veririk. Daha rahat həyat üçün bugünkü rahatlığımızdan imtina edirik. Daha çox qazanmaq üçün ən qiymətli sərvətimizi – vaxtımızı xərcləyirik.
Halbuki zaman qəribə sərvətdir. Pul itirəndə onu qazanmaq mümkündür. Sağlamlığı müəyyən qədər bərpa etmək olar. Amma ötüb keçən bir günü heç kim geri ala bilməz.
Bəzən insan ömrünü böyük faciələr yox, kiçik ertələmələr dəyişir. Bir telefon zəngi edilmədiyi üçün münasibətlər soyuyur. Bir üzr gecikdiyi üçün insanlar uzaqlaşır. Bir həkim müayinəsi sonraya saxlanıldığı üçün sadə problem ağır xəstəliyə çevrilir.
Ən qəribəsi odur ki, biz vaxtın qiymətini saatla ölçürük. Halbuki vaxt təqvimdə deyil, xatirələrdə yaşayır.
Bir gün hər kəsin qarşısında cavabsız bir sual dayanacaq: "Yaşadığın ömür sənə çatdımı?"
Bu sualın cavabını illərin sayı yox, o illərin necə keçdiyi müəyyən edəcək.
Ona görə də bəlkə də həyatın ən böyük dərsi budur: "sonra" deyilən gün təqvimdə yoxdur.
İnsan ömrü gələcəyə hazırlıq üçün deyil, bu günü yaşamaq üçündür. Çünki sabahın gələcəyinə heç kim zəmanət vermir. Zəmanət verilən yeganə zaman isə yaşadığımız bu andır.
Bəlkə də həyatın ən böyük peşmanlığı edə bilmədiklərimiz deyil, həmişə "sonra" dediklərimizdir.