Icma.az bildirir, Metbuat saytına əsaslanaraq.
Bu gün televiziyanı açarkən, yaxud sosial media lentini aşağı sürüşdürərkən onlarla insanın ölüm xəbəri ilə qarşılaşırıq və əksər hallarda sadəcə növbəti xəbərə keçirik. Keçmişdə tək bir ölüm hadisəsi bütöv bir cəmiyyəti sarsıtdığı halda, müasir dünyada insan itkisi artıq sadəcə quru bir statistikaya çevrilib. İnsanlığın ən böyük faciəsi ölümün özü deyil, onun qarşısında yaranan mənəvi laqeydlikdir.
Metbuat.az aparılan mütəxəssis araşdırmalarına istinadla bildirir ki, bu adiləşmənin ən birinci səbəbi rəqəmsal texnologiyaların həyatımıza gətirdiyi informasiya bombardmanıdır. Smartfon ekranları insanlarla real dünya arasında süzgəc rolunu oynayır; bir saniyə əvvəl faciə videosuna baxan insan, dərhal sonra əyləncəli məzmuna keçə bilir. Beyin bu qədər böyük həcmdə ağrını emal edə bilmədiyi üçün özünü qoruma mexanizmini işə salır və hissləri dondurur. Nəticədə ekrandakı cəsədlər real həyat kimi deyil, bir filmin səhnəsi kimi qəbul edilir.
Digər tərəfdən, qlobal müharibələr və böhranlar insan psixologiyasında “faciə yorğunluğu” yaradıb. Ölənlərin sayı artdıqca, onların hər birinin xəyalları olan bir fərd olduğu unudulur və insan ölümü sadəcə statistikaya çevrilir. Eyni zamanda, müasir kapitalist sistemin diktə etdiyi ifrat fərdiyyətçilik empatiya hissini aşındırır. Başqasının ağrısı bizim gündəlik komfortumuzu pozmadığı müddətcə diqqətimizi çəkmir.
Alimlərin fikrincə, ölümün adiləşməsi bəşəriyyətin mənəvi intiharıdır, çünki bu düşüncə cəmiyyətdə zorakılığı artırır və fərdi məsuliyyəti sıfırlayır. İnsanlığımızı xilas etmək üçün ekrandakı hər bir rəqəmin arxasında yarımçıq qalan bir taleyin olduğunu özümüzə xatırlatmalıyıq. Çünki insanı insan edən onun yalnız öz ağrısına deyil, başqalarının da acısına reaksiya vermək qabiliyyətidir.