Icma.az bildirir, Ayna saytına əsaslanaraq.
Aralıq seçkiləri ABŞ üçün bir sınaqdır: dünya və Azərbaycan üçün nə dəyişəcək?
3 noyabr 2026-cı il tarixli aralıq seçkilər Donald Tramp üçün ciddi siyasi məğlubiyyət oldu. Demokratlar Konqresin hər iki palatasına nəzarəti ələ keçirdilər və Trampın prezidentlik müddətinin son iki ilini daha gərgin institusional münaqişə dövrünə çevirdilər. Bu, sadəcə parlament çoxluğundakı dəyişiklikdən daha çox şey deməkdir. Amerikalı seçicilər Ağ Evə qayıtdıqdan sonra ölkəni mümkün olan ən geniş icra hakimiyyətləri ilə idarə etməyə çalışan Prezidentin siyasi manevrlərini təsirli şəkildə məhdudlaşdırdılar. Lakin hazırda əsas sual bu məğlubiyyətin Tramp üçün nə qədər ağrılı olacağı deyil, Amerika sisteminin öz yoxlama və tarazlıqlarını bərpa edə biləcəyi və bir neçə illik siyasi qarışıqlıqdan sonra hansı vəziyyətdə olacağıdır.
Başdan aydınlaşdırmaq vacibdir: aralıq seçkilər prezidentliyin ləğvi ilə bağlı referendum deyil və qalib partiyaya avtomatik olaraq bütün dövlət sistemini yenidən formalaşdırmaq hüququ vermir. Tramp veto səlahiyyətini, icra hakimiyyəti üzərində nəzarəti və xarici siyasət üzərində əhəmiyyətli təsirini saxlayaraq qalır. Lakin indi o, hər iki palatanın siyasi rəqiblər tərəfindən idarə olunduğu bir Konqreslə qarşı-qarşıyadır. Bu, araşdırmalar, parlament dinləmələri, sənəd tələbləri, büdcə mübarizələri və daha mürəkkəb təsdiq prosesi deməkdir. Demokratlar administrasiyanın hərəkətlərini araşdırmaq imkanı qazanırlar, lakin ölkəni təkbaşına idarə etmək səlahiyyəti qazanmırlar.
Amerika siyasi sistemində hakimiyyət bölgüsü dekorativ bir düstur deyil, prezident və Konqres fərqli partiyalara mənsub olduqda xüsusilə nəzərə çarpan real bir mexanizmdir.
İkinci prezidentliyi dövründə Tramp bir sıra federal strukturların ənənəvi rolunu şübhə altına alıb. Vətəndaş hüquqları, ətraf mühit siyasəti, təhsil, ictimai səhiyyə və beynəlxalq inkişafla məşğul olan beynəlxalq yardım proqramları, agentliklər və departamentlər ixtisar edildi və yenidən təşkil olundu.
USAID - ABŞ Beynəlxalq İnkişaf Agentliyi - onilliklərdir Amerika xarici siyasətinin əsas aləti olmaqla xüsusi rol oynayıb. Onun fəaliyyəti həqiqətən siyasi cəhətdən neytral deyildi: yardım tez-tez Amerika prioritetlərini təbliğ edir, konkret islahatları dəstəkləyir və alıcı ölkələrdəki sosial proseslərə təsir göstərirdi. Lakin bu, onun bütün işinin saxta olduğunu və ya Agentliyin ləğvinin ABŞ-ın xaricdəki siyasi təsirini avtomatik olaraq aradan qaldırdığını ifadə etmir. Əksinə, Vaşinqtonun resursları ayırdığı və xarici siyasət prioritetlərini formalaşdırdığı kanallar dəyişib.
İndi sual yaranır: bu strukturlar əvvəlki fəaliyyətinə qayıdacaqmı? Çox güman ki, yox - ən azından, tez və tam şəkildə yox. Demokratların əksəriyyəti maliyyələşdirmənin bərpasına, fərdi qərarların ləğvinə və inzibati islahatların yenidən nəzərdən keçirilməsinə təkan verə bilər. Lakin bir agentlik faktiki olaraq işçilərini, regional ofislərini, müqavilələrini, texniki imkanlarını və davamlı əməliyyat mexanizmlərini itiribsə, onu dirçəltmək üçün tək bir Konqres səsi kifayət deyil. Dövlət qurumları binalardakı lövhələr demək deyil. Onlar insanlar, peşəkar komandalar, büdcələr, hüquqi səlahiyyətlər, toplanmış biliklər və tərəfdaşların etibarıdır. Belə bir infrastruktur yenidən qurulmasından daha tez məhv edilə bilər. Ona görə də, demokratların siyasi iradəsi ilə belə, bərpa uzun çəkəcək və bəzi əvvəlki funksiyalar fərqli adlar altında və fərqli inzibati formada qayıda bilər.
Eyni zamanda, federal hökumət qurumları, müstəqil tənzimləyicilər, məhkəmələr, qeyri-hökumət təşkilatları, beyin mərkəzləri və media qarışdırılmamalıdır. Bunlar Amerika sisteminin tamamilə fərqli elementləridir. Tramp icra orqanlarının rəhbərliyini dəyişə, proqramları azalda və müstəqil strukturların səlahiyyətlərinə meydan oxuya bilər, lakin o, tək bir icra sərəncamı ilə bütün Amerika vətəndaş infrastrukturunu dağıda bilməzdi. Bir çox təşkilat qanunlar, Konqres qərarları, özəl ianələr və müstəqil institusional mexanizmlər əsasında mövcuddur. Bəziləri məhkəmələr, ictimai kampaniyalar və parlament əlaqələri vasitəsilə administrasiyanın qərarlarına müqavimət göstərməyə davam etdilər. Ona görə də, demokratların qələbəsindən sonra, çox güman ki, köhnə Amerikaya mexaniki qayıdışı deyil, hökumət səlahiyyətlərinin sərhədləri, qurumların müstəqilliyi və vətəndaş cəmiyyəti təşkilatlarının rolu uğrunda mübarizədə yeni bir mərhələni görəcəyik.
Amerika demokratiyasının özünün keyfiyyəti ilə bağlı narahatedici sual məhz burada ortaya çıxır. Son illərdə Amerika cəmiyyətinin bir hissəsi demək olar ki, hər bir məsələnin ideoloji düzgünlük uğrunda mübarizəyə çevrildiyi və hökumət və dövlət qurumlarının getdikcə daha çox partiya təsir alətləri kimi qəbul edildiyi siyasi modeldən yorğunluq nümayiş etdirib. Bəzi seçicilər üçün bu, əsasa çevrilib.
Bəziləri üçün bu, bürokratik sistemi dağıtmağı vəd edən Trampı dəstəkləmək üçün bir səbəb idi. Digərləri üçün isə inzibati islahatların miqyası institusional tarazlığa təhdid kimi qəbul edilməyə başlayanda ona qarşı çıxmaq üçün bir səbəb idi. Lakin Amerika cəmiyyətinin öz-özlüyündə demokratiyadan imtina etdiyini iddia etmək həddindən artıq sadələşdirmə olardı. Seçicilər mütləq demokratik prinsipləri rədd etmirdilər; əhəmiyyətli bir hissəsi onların tətbiqinin spesifik modelini, siyasi qütbləşməni, ikili standartlar hissini və ənənəvi partiyaların gündəlik problemləri həll edə bilməməsini rədd etmiş ola bilər. Demokratların qələbəsi həm də cəmiyyətin qeyd-şərtsiz əvvəlki liberal konsensusa qayıtdığı anlamına gəlmir.
Bu mənada, hazırkı seçki nəticəsi demokratik ideologiyanın qələbəsindən daha çox müəyyən bir idarəetmə üsuluna qarşı səsvermədir. Seçki kampaniyası hesabatlarında respublikaçıların məğlubiyyətinin vacib səbəbləri kimi yaşayış xərcləri, iqtisadi narazılıq, xarici siyasət qərarlarının nəticələri və korrupsiya ittihamları göstərilir. Bu, prinsipial olaraq vacibdir: seçici müxalifətin bütün platformasını paylaşdığı üçün deyil, mövcud hökuməti həddindən artıq özünəinamlı kimi qəbul etdiyi üçün Prezidentə qarşı səs verə bilər. Demokratlar bu mesajı düzgün başa düşməlidirlər. Əgər onlar qələbəni səhvlərini təhlil etmədən bütün əvvəlki təcrübələri bərpa etmək üçün icazə kimi qəbul edirlərsə, respublikaçıların taleyini təkrarlamaq riski ilə üzləşirlər. Hökumət üzərində nəzarət tələb edən cəmiyyət mütləq köhnə bürokratiyanın tam şəkildə qayıtmasını istəmir.
Amerikanın yenidən qurulması Azərbaycan üçün xüsusilə əhəmiyyətlidir. Bakı ilə Vaşinqton arasındakı münasibətlərdə müəyyən siyasi qrupların, Konqres üzvlərinin, lobbiçilik strukturlarının və insan hüquqları məsələləri ilə məşğul olan təşkilatların Azərbaycana qarşı son dərəcə tənqidi gündəm formalaşdırdığı dövrlər olub. İllərdir Konqres Azərbaycan hökumətinə birbaşa yardımı məhdudlaşdıran Azadlığa Dəstək Aktının 907-ci maddəsi ətrafında siyasi ətalət saxlayıb. Avropa və Amerika siyasi dairələri Bakının birtərəfli, siyasiləşdirilmiş və münaqişədən sonrakı reallığı nəzərə almayan kimi qəbul etdiyi sənədləri qəbul ediblər. Bəzi hallarda Azərbaycana qarşı tənqid ərazilərin işğalına, münaqişənin nəticələrinə, Azərbaycan məcburi köçkünlərinin hüquqlarına və regional təhlükəsizlik məsələlərinə kifayət qədər diqqət yetirilməməsi ilə müşayiət olunub. Lakin bütün Amerika institutlarını vahid, partiya mexanizmi elan etmək analitik cəhətdən səhv olardı: ABŞ daxilində fərqli yanaşmalar mövcud olub və mövcuddur. Həmçinin Konqresin, icra hakimiyyətinin və müstəqil təşkilatların qərarları həmişə üst-üstə düşmür.
Xüsusilə də 2025-ci ilin avqust ayında Tramp administrasiyasının Azərbaycan hökumətinə yardımla bağlı 907-ci maddənin məhdudiyyətlərindən prezidentin imtina müddətini uzatması diqqət çəkir. Bu qərar rəsmi olaraq sənədləşdirilib və digər məsələlərlə yanaşı, sərhəd təhlükəsizliyi maraqları və Azərbaycanla Ermənistan arasında sülh yolu ilə həllə nail olmaq səylərinə dəstək ilə əsaslandırılıb. Lakin demokratlar Konqresə nəzarəti ələ keçirdikdən sonra bu məsələ yenidən siyasi mövzuya çevrilə bilər. Demokratların çoxluğu avtomatik olaraq Bakıya qarşı əvvəlki təzyiq xəttinə qayıtmaq demək deyil. Bununla belə, ayrı-ayrı qanunvericilərin hərbi yardım, insan hüquqları, Ermənistan-Azərbaycan sülh prosesi və regional siyasətin qiymətləndirilməsi məsələlərini bərpa etməyə çalışacağı istisna edilə bilməz. Partiyaçı etiketlərə deyil, konkret qanun layihələrinə, büdcə qərarlarına, komitə bəyanatlarına və Dövlət Departamentinin hərəkətlərinə diqqət yetirmək vacibdir.
Lakin bütün demokratların mütləq Azərbaycana qarşı çıxacağını və bütün respublikaçıların onu dəstəkləyəcəyini düşünmək səhv olardı. Amerika siyasəti bundan daha mürəkkəbdir. Hər iki partiyanın daxilində Bakı ilə strateji əməkdaşlığın tərəfdarları, enerji, təhlükəsizlik və nəqliyyat marşrutlarına yönəlmiş praqmatistlər və baxışları erməni lobbisi, diaspor siyasəti və insan haqları gündəmləri tərəfindən formalaşdırılan siyasətçilər var. Aralarındakı fərqlər hətta eyni partiya daxilində belə əhəmiyyətli ola bilər.
Azərbaycan üçün Konqresə kimin nəzarət etməsi ilə müqayisədə daha vacib olan şey Ağ Ev administrasiyasının və qanunverici orqanının Cənubi Qafqazın yeni geosiyasi reallıqlarını nə dərəcədə ardıcıl olaraq tanımasıdır. Əgər Vaşinqton sabitlik, enerji təhlükəsizliyi, Orta Dəhliz və davamlı sülh prosesində maraqlıdırsa, əksəriyyətin partiya mənsubiyyətindən asılı olmayaraq, Bakı ilə əməkdaşlıq praktiki zərurət olaraq qalacaq.
Daha dərin bir sual var: cəmi bir neçə il ərzində geniş demokratik gündəliyi dəstəkləməkdən köhnə dövlət aparatının əhəmiyyətli bir hissəsini sökəcəyinə söz verən bir siyasətçiyə səs verməyə keçən bir cəmiyyətə nə olacaq? Bəlkə də Amerika cəmiyyəti demokratikləşməni o qədər də rədd etməyib, əksinə onunla üzləşib.
Onun təminatçıları kimi xidmət edənlərə qarşı etimad böhranı var. Vətəndaşlar qurumların azadlıq vəd etdiyini, lakin həmişə əlverişli mənzil, səhiyyə, təhlükəsizlik, layiqli iş və ədalətli qaydalar təmin etmədiyini gördükdə, mücərrəd dəyərlər öz etibarlılığını itirir. Lakin əks ifrat da təhlükəlidir: müstəqil qurumları zəiflətməklə nizam-intizamı bərpa etmək vədi qısamüddətli qətiyyət hissi verə bilər, lakin uzunmüddətli perspektivdə cəmiyyəti özbaşınalıqdan qorunma mexanizmlərindən məhrum edir. Demokratiya bürokratiyanın dini olmamalıdır, lakin dövlətin effektivliyi də nəzarətsiz güc üzərində qurula bilməz.
Amerika sistemi hazırda təməlini məhv etmədən siyasi sarkaçdan sağ çıxa biləcəyini yoxlamaq üçün sınaqdan keçirilir. Demokratlar parlament çoxluğundan nəzarəti, şəffaflığı, müstəqil nəzarəti və lazımi prosesi bərpa etmək üçün istifadə etsələr, bu, qurumları gücləndirə bilər. Lakin, əgər onlar Konqresi yalnız Trampa qarşı qisas, sonsuz araşdırmalar və partizan revanşizmi üçün bir məkana çevirsələr, cəmiyyət daha bir qütbləşmə mərhələsi ilə qarşılaşacaq. Eynilə, Tramp məğlubiyyətə siyasəti yenidən nəzərdən keçirməklə deyil, veto və inzibati alətlər də daxil olmaqla, prezidentlik səlahiyyətlərindən daha sərt şəkildə istifadə etməklə cavab verə bilər. Ona görə də, növbəti iki il sakit bir bərpa dövrü olmaya bilər, əksinə, hər iki tərəfin məqbul olanın hədlərini sınayacağı institusional toqquşmalar dövrü ola bilər.
Əsas nəticə budur ki, Trampın məğlubiyyəti Amerikanı avtomatik olaraq ikinci prezidentliyindən əvvəl mövcud olan siyasi vəziyyətə qaytarmır. Bəzi strukturlar bərpa oluna bilər, digərləri isə azaldıla və ya transformasiya oluna bilər, digərləri isə heç vaxt əvvəlki səlahiyyətlərini bərpa edə bilməyəcəklər. Amerika cəmiyyəti də əvvəlki demokratiya anlayışlarına qayıtmayacaq: inamsızlıq, partiya düşmənçiliyi və dövlət qurumlarının qərəzsizliyinə şübhələr çox dərin kök salıb. Azərbaycan üçün bu, Vaşinqtona illüziyasız və vaxtından əvvəl qorxusuz baxmaq deməkdir. Demokratik qələbənin keçmişin bütün partiya yanaşmalarını avtomatik olaraq canlandıracağını gözləmək olmaz, eyni zamanda, respublikaçıların məğlubiyyəti ilə Bakının maraqlarına qarşı çıxan siyasi qrupların yox olacağını gözləmək də sadəlövhlük olardı. Nəticədə, davamlı münasibətlər bir Amerika partiyasına qarşı tərəfkeşlik üzərində deyil, ortaq maraqlar, qarşılıqlı hörmət və əsl güc balansının tanınması üzərində qurulur. Amerika bu seçkilərdən sonra fərqli olacaq - amma bu fərqli Amerikanın necə olacağı təkcə demokratların qələbəsi ilə deyil, həm də qurumları başqa bir siyasi kampaniya üçün alətə çevirmədən onlara olan etimadı bərpa edib-etməmələri ilə müəyyənləşəcək.