Yeniazerbaycan saytından verilən məlumata əsasən, Icma.az məlumatı açıqlayır.
BALAYAR SADİQ
Ağrı
Bu körpənin gözlərində
Allahın adı ağlayır.
Üzündə ölən mələyin
Bir cüt qanadı ağlayır.
Ömrü çoxdan qocalıbdı,
Bir körpəlik borc alıbdı.
Bax, bir gözü Xocalıdı,
Ya Kərbəladı, ağlayır.
Xəbəri yoxdu Allahın,
Yasmağı düşübdü ahın.
Açılmayan bir sabahın
Ləzzəti, dadı ağlayır.
Ayaq üstə duran qəbir,
Dərdi gözlərinə təpir.
Əzrayılın qolunda bir
Ölüm saatı ağlayır.
Yox dərdini xəbər alan,
Tanrı yalan, bəndə yalan.
Dodağında sözsüz qalan
Bir lal bayatı ağlayır.
Dünya yoldu, o qarınca,
Heç baş qoymayıb balınca.
Gəlməyən bəxtin dalınca
Bütün həyatı ağlayır.
UNUDULMAQ
Bu ağacın dimdiyindəki
quşun yarpaqlamağı qədərdir
yarpaqların cəh-cəhi,
bunu eşitmir ağacın
ayağına dolaşan daş...
daşların öz qulağına taxdığı pambığı
hansı pambıqçı əkmişdi bir zaman,
kimsə fərqini düşünməz
o zamanlar ayrılıq sulayırdı
pambıq tarlalarını ,
sən onda Allahın göydə
olduğuna inanırdın,
göy üzü çox uzaq olsa da,
amma indi göy üzü yaxındı sənə
Allahı görmək ümidin
quşa dönüb uçub uzaqlara
sən Kəbə yolunda dəvə
kimi gövşəyirsən
yuxarıdakı ağacın budağına
qonmuş yarpağın sümüklərini...
quşlardan gözünü çək ,
qoy gözlərinin yarpaqları kölgə salsın
bir zaman pambıq tarlasında əllərini unudub gedən qızın
gün altında ürəyi gedən arzusuna...
YAXIN GƏL
Ömür də gəldi,getdi,
Səndən xəbər çıxmadı.
Darıxmışam,adam yox,
Qaçıb həsrətin dadı.
Kirpiyimə söykənib,
Yarpaqladı payız? da.
Gülümsəyir göz yaşım,
İslanacaq? o qız da...
Yüyürür qabagımda,
Köynəyi qanlı ürək.
Mənim zavallı bəxtim,
Əllərini ver,gedək.
Qəlbimi unutmuşam,
Qalıb bir ay bənizdə.
Qağayılar uçuşur,
Gözümdəki dənizdə.
Günləri məktub kimi,
Hər gün oxuyur əcəl.
Pıçıldayır bu şeir:
Allah,bir az yaxın? gəl.
EŞQ
İtalyan sonet variantı
Bu gün doluxsunub xatirələr də,
Həsrətdən islanıb yolların üzü.
Donub dodağında ümidin sözü,
Arzular qərq olub kədərə,dərdə.
Həyatım üşüyür sənsiz bu yerdə,
Sönüb gedişinlə bəxtimin közü.
İntizar qoxuyur sevgimin gözü,
Gecikir ömrümə doğan səhər də.
Qərib qəm küləyi ruhumda əsər,
Gəl, uzun saçını sinəm üstə sər.
Könül məhəbbətlə qoy cilvələnsin.
Sevda bağçasında güllər təzə-tər,
Eşqin əlləriylə bircəsini dər,
Vüsal qoxusuna ürək bələnsin.
ÇÖL ESKİZLƏRİ
Bu çölün düzündə
quşların səsini
kətana çəkə bilmədim...
Küləyin saxta təbəssümündən
barmaqlarım üşüdü...
Ovcumdakı su kimi
üstümə dağıldı sükut...
Gözlərim rəngləri
naxış-naxış dinləməkdə...
Rənglər sərçə balası kimi
dənlədi baxışlarımı...
Daşların oxuduğu
müğamın üzündəki
şeh damcıları kətanı islatdı...
Lənət şeytana,
həqiqət ağlamağa vaxt tapdı,
bu çölün düzündə...
Rəssam olmadan
ölmək
böyük dərddir, cənab Əzrayıl...
Nə yaxsı
rənglərin edam oldugu yerdə
hələ də papağını
çıxarıb keçir AZADLIQ sözü...
PƏNCƏRƏ
Şeir gözlüm,misra-misra susursan,
Tək sən idin məni xəbər alanım.
Kimə lazım sənsiz qalan bu ömür,
Şeir-şeir qoy başına dolanım.
Mənim səni unutdugum zamanın,
Üzündəki qızartını oxu sən.
Bu həsrətin əllərinə yaxşı bax,
Orda eşqin varı mənəm,yoxu sən.
Bir mələksən,ömrün şeir qoxulu,
Səni sevən bir dəlini bağışla.
Payız gəlib ,doluxsunub ümidim,
Adın üstə yağır soyuq yağışlar...
Göz yaşından köynək geyən sevginin,
Ürəyinə kim dəyibdi,bilirəm.
Mən Allahın imzasını götürüb,
Öpə-öpə yazısını silirəm.
Məhəbbəti ucuzlaşan dünyada,
Duz çevirdim mən adının başına.
Gözlərimin pənçərəsi üşüyür,
Od vur səbrin qurusuna,yaşına.
Keçib getmir gözlərimin buludu,
Göz yaşılarım dərdim üstə çətirdi.
Bu ömürdən çoxdan çixıb gedərdim,
Yaşamağım təkcə sənə xətirdi.
TƏBƏSSÜM
Sən də çıxıb gedərsən,
Günlərin bir günündə.
Arxanca asta-asta ,
Dadı qaçar günün də...
Qanayan yarasına
Qəlbim adını bağlar.
Ayrılığın çiyninə
Başını qoyub aglar.
Ümidin ayaqları
Yollarda don vuracaq.
Həsrət göz yaşlarımla
Saatını quracaq.
Alnımın qırışında
Başlayar qar çovğunu.
Varaqlar misra-misra
Qaçıracaq yuxunu...
Gör neçə çliklənib,
Səsimin təbəssümü.
Belə başlayır, gülüm,
Ömrün həsrət mövsümü...