Icma.az, Milli.az portalına istinadən məlumat verir.
Əli Kərimlinin övladlarının ermənipərəst şəbəkə ilə təhlükəli bağları
İllərlə vətənpərvərlikdən, milli maraqlardan, siyasi prinsipiallıqdan və xalqa sədaqətdən danışmaq olar. Özünü Azərbaycanın gələcəyi uğrunda barışmaz mübariz kimi təqdim etmək, siyasi rəqiblərini bütün mümkün günahlarda ittiham etmək, şəxsi bioqrafiyasını demokratiya naminə verilmiş qurbanların bitib-tükənməyən salnaməsinə çevirmək də mümkündür. Lakin gec-tez son dərəcə narahat bir sual ortaya çıxır: siyasətçinin gurultulu bəyanatları onun özünün və ailə üzvlərinin real əməlləri ilə nə dərəcədə uzlaşır?
Məhz bu sual bu gün Azərbaycan Xalq Cəbhəsi Partiyasının sədri Əli Kərimli və onun xaricdə yaşayan övladlarının siyasi fəaliyyəti ətrafında yaranır.
Publika.az-ın noyabrın 2-də dərc etdiyi materialda Əli Kərimlinin qızı Səzən Kərimli və oğlu Türkel Kərimlinin xaricdəki siyasi əlaqələri araşdırılır. Xüsusilə onların Qarabağ məsələsində Ermənistanın mövqeyini dəstəkləmələri ilə tanınan xarici siyasət və ictimaiyyət nümayəndələri ilə təmaslarına diqqət yetirilir.
Əslində, məsələnin ən maraqlı tərəfi də elə buradan başlanır.
Sözdə vətənpərvərlik nümayiş etdirmək başqa şeydir, siyasi maraqlar naminə prinsiplərdən güzəştə getmək isə tamam başqa.
Məqalədə bildirilir ki, sentyabrın sonlarında Səzən Kərimli britaniyalı ictimai xadim Benedikt Rocerslə görüşərək atasının məsələsində ondan dəstək istəyib.
Özlüyündə xarici hüquq müdafiəçisinə müraciət etmək qeyri-adi hadisə deyil. Siyasətçilərin yaxınları beynəlxalq dəstək axtarmaqda sərbəstdirlər. Ancaq konkret vəziyyətdə potensial müttəfiqin kimliyi xüsusi əhəmiyyət qazanır.
Rocers uzun illər Qarabağ münaqişəsində Ermənistan tərəfini açıq şəkildə dəstəkləməsi ilə tanınıb. Məqalədə onun 1994-cü ildə ermənipərəst mövqeyi ilə məşhur olan baronessa Karolayn Koksla birlikdə Qarabağa səfərləri də xatırladılır.
Ortaya kifayət qədər düşündürücü siyasi mənzərə çıxır.
Azərbaycan hakimiyyətini tənqid etmək lazım gələndə istənilən beynəlxalq əlaqə insan hüquqları uğrunda mübarizə kimi təqdim olunur. Lakin xaricdəki tərəfdaşların siyasi keçmişi, mövqeyi və fəaliyyətindən söhbət düşəndə prinsipiallıq qəflətən siyasi məqsədəuyğunluğun kölgəsində qalır.
Doğrudanmı şəxsi siyasi maraqlar o qədər əhəmiyyətlidir ki, onların naminə Azərbaycanın həyati əhəmiyyət daşıyan məsələlərində xarici müttəfiqlərin tutduğu mövqeyə göz yummaq mümkündür?
Türkel Kərimli ilə bağlı məsələ də az düşündürücü deyil.
Publika.az-ın iddiasına görə, o, 2026-cı ilin yazında amerikalı senator Piter Uelçlə görüşərək atasına dəstək göstərilməsini istəyib. Nəşr senatorun erməni maraqlarını müdafiə edən siyasi dairələrlə əlaqələrinə diqqət çəkir.
Bundan başqa, məqalə müəllifləri Türkel Kərimlinin 2016-cı ildə iştirak etdiyi tədbiri də xatırladırlar. Həmin tədbirdə Qarabağdakı keçmiş separatçı rejimin rəhbərlərindən biri olmuş Bako Saakyanın oğlunun da iştirak etdiyi bildirilir.
Əlbəttə, eyni tədbirdə iştirak etmək hələ siyasi ittifaqın mövcudluğunu sübut etmir. Xarici senatorla görüşmək də həmin şəxsin bütün siyasi baxışlarını bölüşmək demək deyil.
Amma bütün bunlar narahat sualların verilməsini heç də mənasız etmir.
Özünü Azərbaycan müxalifətinin əsas təmsilçilərindən biri kimi təqdim edən siyasətçinin ailə üzvləri beynəlxalq siyasi əlaqələr qurarkən niyə məhz belə kanallara üstünlük verirlər? Görüşdükləri şəxslərin Qarabağla bağlı mövqeyinə münasibətləri necədir? Xarici dəstək axtarışında onlar üçün siyasi və mənəvi sərhədlər mövcuddurmu?
Bu suallara veriləcək aydın cavablar demokratiya haqqında ənənəvi bəyanatlardan qat-qat inandırıcı olardı.
Məsələnin başqa bir mühüm tərəfi də var.
Əli Kərimlinin övladları Azərbaycandan kənarda yaşayırlar. Əgər onlar sadəcə özəl şəxslər kimi deyil, atalarına beynəlxalq dəstək qazandırmağa çalışan siyasi proses iştirakçıları kimi çıxış edirlərsə, ictimai fəaliyyətlərinin diqqət mərkəzinə düşməsi tamamilə təbiidir.
Bununla belə, xaricdə yaşamaq özlüyündə nə dəbdəbənin, nə israfçılığın, nə də eyş-işrətə qurşanmış həyat tərzinin sübutudur. Sözügedən materialda belə iddiaları sənədlərlə təsdiqləyən məlumatlar təqdim olunmur. Deməli, bunları sübuta yetirilmiş fakt kimi qələmə vermək düzgün olmazdı.
Əslində, daha ciddi sual başqadır: Əli Kərimlinin ailəsi kimləri və hansı şərtlərlə özünə siyasi müttəfiq seçir?
Məsələ onun övladlarının harada yaşamasında, hansı şəhərlərə səfər etməsində, yaxud hansı həyat tərzinə üstünlük verməsində deyil. İctimai maraqlara toxunmadığı müddətdə bunlar onların şəxsi seçimidir.
Məsələ siyasi prioritetlərdədir.
Bir tərəfdən cəmiyyətdən qeyd-şərtsiz etimad tələb edib, digər tərəfdən öz siyasi əlaqələrinə aydınlıq gətirməkdən yayınmaq olmaz. Konkret əməllər ciddi suallar doğurduğu halda, dayanmadan ali prinsiplərə istinad etmək inandırıcı görünmür. Özünü mənəvi baxımdan başqalarından üstün hesab edən siyasətçi şəxsi qərarları barədə ictimaiyyət qarşısında hesabat vermək məsuliyyətindən azad olunduğunu düşünə bilməz.
Heç bir halda qohumluq əlaqələrini bütün siyasi davranışlara haqq qazandıran universal vasitəyə çevirmək olmaz.
Əgər Səzən və Türkel Kərimli müstəqil şəkildə beynəlxalq siyasi fəaliyyətlə məşğul olurlarsa, digər siyasi fəallar kimi ictimai tənqidə də hazır olmalıdırlar.
Əli Kərimlinin özü də Qarabağ məsələsində Azərbaycanın milli maraqlarına zidd mövqe tutmuş xarici siyasi və ictimai xadimlərlə əməkdaşlığı nə dərəcədə məqbul saydığını izah edə bilər.
Siyasət ailə imtiyazı deyil ki, bir tərəf bütöv dövlətdən hesabat tələb etsin, digər tərəf isə öz əməlləri haqqında verilən suallardan yayınmaq hüququnu özündə görsün.
Nəticə etibarilə, hər şey son dərəcə sadə bir prinsipə əsaslanır: siyasi nüfuz bəyanatların gurultusu, xarici görüşlərin sayı, yaxud soyadın məşhurluğu ilə müəyyən edilmir.
Siyasi nüfuzun əsl meyarı, ilk növbədə, əməllərdə ardıcıllıq və prinsiplərə sədaqətdir.
Əgər siyasətçi onilliklər boyu başqalarından prinsipiallıq tələb edirsə, cəmiyyətin də ondan və könüllü şəkildə siyasi fəaliyyətə qoşulmuş ailə üzvlərindən eyni prinsipiallığı tələb etməyə tam mənəvi haqqı var.
Çünki vətənpərvərlik yalnız daxili siyasi mübarizədə istifadə olunan vasitəyə çevrilə bilməz. O, ya bütün şəraitlərdə qorunan sarsılmaz prinsipdir, ya da yalnız sərfəli məqamlarda cibdən çıxarılan, lazım olmayanda isə unudulan rahat bir şüardır.