Icma.az bildirir, Qaynarinfo saytına əsaslanaraq. Qayğı istədiyimiz üçün xəstələnirik və yaxud xəstəliyimizin səbəbi qayğısızlıqdır.

Düşünülmüş şəkildə ağrıları özümüzə çəkirik. Çünki insanlar çoxdan, lap çoxdan qayğı görmürlər.

Xəstə olanda çəkdiyimiz acılar, qayğı gözləyərkən çəkdiyimizdən daha möhkəm olur və ya əksinə? Solid kimi..

Bəs niyə ruhumuz acgözdür, niyə özümüzü dərk edə, özümüzü tanıya bilmirik? Mən pilləkənləri qalxıram.

Onları dünən sarı boya ilə rəngləmişəm. Evimi də təzə tikmişəm, uzun illərdir ki, kirayədə qalırdım. Hər dəfə işdən qayıdanda əsəbləşirəm.

Uşaqlarımın və arvadımın pintiliyindən boğaza yığılmışam. Heç bəlkə pinti və səliqəsiz deyillər, gücləri çatacaq işləri görürlər, bəlkə onla

Dəhlizə ayaq basıram. Kimsə məni qarşılamır. Kinolarda olduğu kimi qadınım üzümdən öpüb, "xoş gəldin!" demir.

Uşaqlarım hörmətlə "salam ata, bizə nə aldın?" soruşmurlar. Mətbəxə keçirəm, aldığım ərzaqları yerə qoyuram.