Icma.az, Yeniazerbaycan saytına istinadən bildirir. Nodar Dumbadzenin "Mən, nənəm, İliko və İllorian" romanı haqqında Sevgi, dostluq, səmimi

Ruhunsa yaşı yoxdur, bütün ruhlar yaşıddır. Bu mənada mən də uzun illər qabaq Zurikoyla bir sinifdə oxumuşam, odun sobasının dərs otağını is

Dərindən götürəndə, insan heç zaman dünyaya vaxtında gəlmir, ya görmədiyi keçmişin xiffətini çəkir, ya da görməyəcəyi gələcəyə dartınır.

Uşaqlıqda, yeniyetməlikdə tez yaşlanmaq istəyirsən, sevdiyin qız səndən böyük olanda dünyaya gec gəlməyinin peşmanlığını çəkirsən.

Üzü qocalığa gedəndə isə duyğular tərsinə çevrilir, çərxi-fələyin sürətlə fırlanmağından gileylənirsən.

Tərs kimi zaman uşaqlıqda gec, qocalıqda tez keçir... Dovşan ovu uğursuz başa çatır, İllarion səhvən Muradaya güllə atır.

Onlar dərin hüzn içində iti təntənəylə dəfn eləyirlər. Sonra Zuriko nənəsindən bir bardaq çaxır alıb Muradanın qəbri üstündə köpəyə ehsan ve

İndi əsas məsələ bu biyabırçılığı İlikodan gizlətməkdir. Ancaq pis xəbər tez yayılır, az keçmiş itbaz Zurikela ilə yekəburun İllarion taygöz