Icma.az, Dogru.az portalına istinadən məlumat verir. O, sadəcə bizim atamız deyildi… O, bütöv bir nəsli çiyinlərində daşıyan, hər addımı ilə

Cavanşir Qurbanovun ömrü – zamanın sınaqlarından alnıaçıq çıxmış bir kişinin, bir ata obrazının qürurverici dastanı idi.

İllərlə ailəsinə, nəsil-nəcabətinə, qohum-əqrəbasına, qonşu və tanışlarına arxa olmuş, dayaq olmuş bir həyat nümunəsi… Onun varlığı, təkcə ailəsi üçün yox, bütöv bir cəmiyyət üçün güvənc idi.

Əlləri ilə tikib-qurmuşdu, qəlbi ilə isə sevmişdi. Sevgi ilə böyütmüş, mərdliklə yaşamış, sədaqətlə yol getmişdi.

Atamın son günləri – bir nağıl kimi yadda qaldı. O nağılın içində sevgi vardı, kədər vardı, müqəddəslik vardı… Həmin günlərdə – mayın 14-də,

Adımı çəkərək dedi: “Cəlal, bu da sənindir…” O alma – sadəcə meyvə deyildi… O, bir ata sevgisinin, bir həyat mirasının, bir ruhun əmanəti id

Məni tək qoyma…” – dedim. O isə gülümsədi, əlimi sıxdı, öpdü və söz verdi… Və möcüzə baş verdi… Atam geri döndü.

6 gün daha bizimlə oldu – sevgi ilə, təbəssümlə, rahatlıqla… O son 6 gün – bizim üçün əbədiyyətin bir parçası oldu.