Cavanşir Qurbanov Ailənin və zamanın ağsaqqalı

O, sadəcə bizim atamız deyildi…
O, bütöv bir nəsli çiyinlərində daşıyan, hər addımı ilə örnək olan bir ağsaqqal, bir məktəb, bir vicdan abidəsi idi.
Cavanşir Qurbanovun ömrü – zamanın sınaqlarından alnıaçıq çıxmış bir kişinin, bir ata obrazının qürurverici dastanı idi.

İllərlə ailəsinə, nəsil-nəcabətinə, qohum-əqrəbasına, qonşu və tanışlarına arxa olmuş, dayaq olmuş bir həyat nümunəsi… Onun varlığı, təkcə ailəsi üçün yox, bütöv bir cəmiyyət üçün güvənc idi. Əlləri ilə tikib-qurmuşdu, qəlbi ilə isə sevmişdi. Sevgi ilə böyütmüş, mərdliklə yaşamış, sədaqətlə yol getmişdi.

Atamın son günləri – bir nağıl kimi yadda qaldı.

O nağılın içində sevgi vardı, kədər vardı, müqəddəslik vardı… Həmin günlərdə – mayın 14-də, mələklərin gətirdiyi bir almanı mənə uzatdı. Adımı çəkərək dedi:
“Cəlal, bu da sənindir…” O alma – sadəcə meyvə deyildi… O, bir ata sevgisinin, bir həyat mirasının, bir ruhun əmanəti idi… O əlləri tutub, o nəfəsi duya-duya:

“Atam, mənim sənə ehtiyacım var. Məni tək qoyma…” – dedim.

O isə gülümsədi, əlimi sıxdı, öpdü və söz verdi… Və möcüzə baş verdi… Atam geri döndü. 6 gün daha bizimlə oldu – sevgi ilə, təbəssümlə, rahatlıqla… O son 6 gün – bizim üçün əbədiyyətin bir parçası oldu.

Anam, bacım, nəvələri – hamımız o günlərdə atamın ətrafında bir dua, bir ümid, bir sevgi halqası idik. O isə gözlərindəki işıqla, qəlbindəki sükunətlə bizimlə idi. Onun hər tikəsi, son nemətləri – təşəkkür dolu bir vidalaşma idi. Dünyanın ən xoşbəxt atası idi – çünki sevgi ilə yaşadı, sevgi ilə yola salındı…

Bu yolda tək deyildik…

Atamın sağlamlığına 3 ilə yaxın nəvazişlə qulluq edən, ailəmizə doğma olan həkim Zakir Quliyev başda olmaqla – Rəna xanım, Füruzə doktor, və qayğıkeş tibb bacısı Lalə xanım… Sizlərin insaniyyəti və peşəkarlığı – bizim ailə üçün bir həyat məktəbi oldu. Hər anınız üçün halallıq istəyirik, hər dəstəyiniz üçün dua edirik.

Atamın ruhunu bəsləyən tək şey sevgi deyildi – musiqi onun nəfəsinə güc verirdi. Dəyərli sənətkarımız Aybəniz Haşımova, onun “Bülbüllər” qrupu və atamın sevimli səsi – Mirələm Mirələmov… Onların ifası atama yaşamaq eşqi verirdi… O nəğmələrlə nəfəs alırdı, o səsə sarılıb bu dünyada bir az da qalmaq istəyirdi…

Son günündə belə – atam bütün dostlarının adını bir-bir çəkdi… Uzaqda olanlarla görüntülü danışdı, hamı ilə halallaşdı…
Nəvələri – onun nəfəsi olan balalar… Əllərindən tutdular, başlarını sinəsinə qoydular, göz yaşlarını gizlədib babalarının son nəsihətlərini dinlədilər:

“Xoşbəxt olun… Ədalətli olun… Mərhəmətli və vicdanlı olun… Başı dik yaşayın!”

O, bizim uca çinarımız idi. Onun varlığı bizə güc idi, onun baxışları bizə yol idi, nəsihətləri isə əbədi bələdçimiz olacaq. İndi əllərini tuta bilmirəm, amma nəfəsini içimdə daşıyıram… Səsini eşitmirəm, amma sözləri qulağımda səslənir…

Əziz Atam…

Səni itirdim, amma sevgin səndən sonra yaşayır! Əmanət etdiyin qayğını, vəsiyyətini, ailəmizi qorumaq borcunu – son nəfəsimədək daşıyacağam. Sən bizim deyil, bütün nəsilin atası idin. Ruhun qarşısında baş əyirəm… Bağışla məni, səni bu dünyada saxlaya bilmədim…

Dəfn mərasimində və üç mərasimdə bizimlə olan, kədərimizi bölüşən hər kəsə – Atamın dostlarına, qonşularımıza, dostlarıma, qohumlara və ümumilikdə ailəmizin yanında olan bütün insanlara dərin təşəkkürümü bildirirəm.

Xüsusi olaraq – şəhid analarına, atalarına, ailələrinə…

Rayonlardan gəlib bizim dərdimizi paylaşan, ruhumuza sarılan o məğrur və fədakar analara təşəkkür edirəm.
Sizlərin varlığı – bu acı günlərdə bizim üçün dayaq, təsəlli, dua idi.

Allah hər birinizdən razı olsun.
Atam – Cavanşir Qurbanov – bir ömürlə yüz illərin hekayəsini yazdı.

Biz onu itirdik, amma o, bizi tərk etmədi…

DOĞRU.AZ