Icma.az, 525.az portalından verilən məlumatlara əsaslanaraq xəbər verir.
Şükran AYDIN
Türkiyəli şair Şukran Aydın 1973-cü ildə Üsküdarda doğulub. Onu 2025-ci ildə İstanbulda keçirilən Uluslararası Qadın Şeiri Festivalında tanıdım. Bəstə boyuyla, təkrarsız səs ahəngiylə diqqətimi çəkdi. Səhnədə yer alanda və şeirini oxuyanda, bir daha oxusa, dedim, anlamaq üçün şeirin hikmətini. Kitabını verdi mənə. Bir gecədə oxuyub bitirdim. Amma təkrar onun şeirlərinə dönürəm, dönüb oxumaq istəyirəm. Fəlsəfəsini sevirəm çünki. Səsini və fəlsəfəsini...
Beləcə, şeirlərindən bəzilərini dilimizə uyğunlaşdırdım.
Həyat ŞƏMİ
Kök
ölümün mərkəzində bir cüt sona kimi əymə boynunu
ağlı uçmuşlar bazarından şərqilər gətirmə
qaralar bağlama
bəyaz geyinmə
yazdırma qılınc yarasını
tut ağacından düşmə
boy atma çiçək-çiçək
zaman kasasından içmə su
kəsilərəm
tikələrimi dağlardan uçur
çölünə üfür
günəşə göm
kök atım!
Tərtəmiz
yağışda yuyunan qadınlar kimisən
tərtəmiz
səssən, o taya musiqi olub getmiş
it itin ayağını basmadığı nərdivan kəndində
zamanı hücuma uğramış
qopmamış zəncirin paslı, susması daha zəhərli...
tənhanın torbasında qurdlamış çörək,
hamımızın çirkinliyimizdən söz açır.
yanaqdan yanağa axar isti gözyaşı.
böyü
çınqıl ol
adaya gedək
yağışda islanan qadınlar kimisən.
Buz bıçağı
Açarım,
kilidləri göndər
gözləmə otağına götür
tez körpələrini doğurum.
gözəllik keçdi
yıxılır evlər üstünə
yıxılsın
ayaqda durub nə edəcəksən?
uzaq çiçəkli kədər libasını gey
bir azdan günəş səpələnər
torpaqla qəlbini.
yolların arasından çıx
aç əllərini dilənərək doyur
gözləntisizlik budur
OL dedikcə ola bilirsənmi?
özünü də yox et, sadəlik budur
Vəhşi
içindən elektrik keçən çayda üzdün
gördün boşluğun da çoxluğu var
zalımlar kəndindən keçdin o keçən baxışların gül-i zar
ölümün meydanında oxunan dua kimisən
getmədiyin hər yer səni daşlar
tanış ol özünlə
Göz qapısı
gözlərin Gülizar gözlərin
anadangəlmə
sehirli
sulanır ocaq yanında
mən necə zalımlaşıram
ruhun Gülizar
ruhun ac!
tir-tir titrəməyin ondan...
mən necə vaz keç deyim ki?
bir qarında od olmaq sevdandan
gedirsən nəğmə olub
gülü sar...
Kilidli kənd
zavallı acılar, acınacaqlı günahlar,
ziyarət edək ağ daşlı ölüləri,
dəftər eyni, oxuyaq gəl,
kəndə gedək.
ümidin yükünü daşıdıq,
ağla, Gülizar, ağla
gedəcək haran var ki, özündən başqa?
həyat libasını geydin o da soldu
gözlədin boşluqları
kilidlə gedək.
səsini al
məni çağır
üç vaxta qədər yolumuz var
həm çox,
həm dar
bir qəlbə enək,
niyyətlə taleyin itdiyi yerləri keçək
səsini al
məni çağır
boşluqları kilidlə gedək.
Çartıltı
pərdədir qəlbin
hansı tərəfə atsan tutmaz
yanğını yandırar gözəlliyin
işləməz soyuq
mənanı artırır
acıdan daha böyük bağçaların
yeyilər
udulmaz
Yamac
unutduğun hər yerindən
ölüm nə qədər gözəl
dəmlənməsi bitmiş narın misralar kimi
bəyaz zərflərə gir
gülümsəmək ibadət
dinlər gözündən axarkən
dünən meyvəsini tökən
köksünü sıxmayan xatirələrdən gəl
umud
nə bənzərsizdir
eşq
eşqlə başqalaşmış çay
əyil
nərgizdən o taya