Mənanın yaşı kiçik

Şükran AYDIN

Türkiyəli şair Şukran Aydın 1973-cü ildə Üsküdarda doğulub. Onu 2025-ci ildə İstanbulda keçirilən Uluslararası Qadın Şeiri Festivalında tanıdım. Bəstə boyuyla, təkrarsız səs ahəngiylə diqqətimi çəkdi. Səhnədə yer alanda və şeirini oxuyanda, bir daha oxusa, dedim, anlamaq üçün şeirin hikmətini. Kitabını verdi mənə. Bir gecədə oxuyub bitirdim. Amma təkrar onun şeirlərinə dönürəm, dönüb oxumaq istəyirəm. Fəlsəfəsini sevirəm çünki. Səsini və fəlsəfəsini...
Beləcə, şeirlərindən bəzilərini dilimizə  uyğunlaşdırdım.

Həyat ŞƏMİ

Kök

ölümün mərkəzində bir cüt sona kimi əymə boynunu
ağlı uçmuşlar bazarından şərqilər gətirmə
qaralar bağlama
bəyaz geyinmə
yazdırma qılınc yarasını
tut ağacından düşmə
boy atma çiçək-çiçək
zaman kasasından içmə su
kəsilərəm
tikələrimi dağlardan uçur
çölünə üfür
günəşə göm
kök atım!

Tərtəmiz 

yağışda yuyunan qadınlar kimisən
tərtəmiz
səssən, o taya musiqi olub getmiş

it itin ayağını basmadığı nərdivan kəndində
zamanı hücuma uğramış
qopmamış zəncirin paslı, susması daha zəhərli...

tənhanın torbasında qurdlamış çörək,
hamımızın çirkinliyimizdən söz açır.
yanaqdan yanağa axar isti gözyaşı.

böyü
çınqıl ol
adaya gedək
yağışda islanan qadınlar kimisən.

Buz bıçağı
Açarım,
kilidləri göndər
gözləmə otağına götür
tez körpələrini doğurum.

gözəllik keçdi
yıxılır evlər üstünə
yıxılsın
ayaqda durub nə edəcəksən?

uzaq çiçəkli kədər libasını gey
bir azdan günəş səpələnər
torpaqla qəlbini.

yolların arasından çıx
aç əllərini dilənərək doyur
gözləntisizlik budur

OL dedikcə ola bilirsənmi?
özünü də yox et, sadəlik budur

Vəhşi

içindən elektrik keçən çayda üzdün
gördün boşluğun da çoxluğu var

zalımlar kəndindən keçdin o keçən baxışların gül-i zar
ölümün meydanında oxunan dua kimisən
getmədiyin hər yer səni daşlar
tanış ol özünlə

Göz qapısı

gözlərin Gülizar gözlərin
anadangəlmə 
sehirli

sulanır ocaq yanında
mən necə zalımlaşıram

ruhun Gülizar
ruhun ac!
tir-tir titrəməyin ondan...

mən necə vaz keç deyim ki?
bir qarında od olmaq sevdandan

gedirsən nəğmə olub

gülü sar...

Kilidli kənd

zavallı acılar, acınacaqlı günahlar,
ziyarət edək ağ daşlı ölüləri,
dəftər eyni, oxuyaq gəl,
kəndə gedək.

ümidin yükünü daşıdıq,
ağla, Gülizar, ağla
gedəcək haran var ki, özündən başqa?

həyat libasını geydin o da soldu
gözlədin boşluqları
kilidlə gedək.

səsini al
məni çağır
üç vaxta qədər yolumuz var
həm çox,
həm dar
bir qəlbə enək,
niyyətlə taleyin itdiyi yerləri keçək

səsini al
məni çağır
boşluqları kilidlə gedək.

Çartıltı 

pərdədir qəlbin

hansı tərəfə atsan tutmaz

yanğını yandırar gözəlliyin
işləməz soyuq

mənanı artırır
acıdan daha böyük bağçaların

yeyilər
udulmaz

Yamac 

unutduğun hər yerindən
ölüm nə qədər gözəl
dəmlənməsi bitmiş narın misralar kimi
bəyaz zərflərə gir

gülümsəmək ibadət
dinlər gözündən axarkən

dünən meyvəsini tökən
köksünü sıxmayan xatirələrdən gəl

umud
nə bənzərsizdir

eşq
eşqlə başqalaşmış çay
əyil
nərgizdən o taya