525ci qəzet Qəzetdə ilk yazımın sevinci

“525-ci qəzet”də ilk yazım çap olunmuşdu. Bir neçə köşk gəzdikdən sonra, nəhayət, yazımın çap olunduğu qəzeti əldə etdim və həmin an sevincimin həddi-hüdudu yox idi. Keçirdiyim sevinc hissini sözlə ifadə etmək çətindir. Bu hissi heç vaxt unuda bilmərəm.

Qəzetdəki ilk yazım nənəmlə müsahibəm idi. Şuşa haqqında suallar verirdim, o isə doğma yurdu, el-obası barədə danışırdı. Onun hər sözü mənə Şuşanın gözəlliyini, o torpağa olan sevgisini aydın şəkildə təsvir edirdi. Nənəmin səmimi danışığı yazıma xüsusi ruh qatmışdı.

Bu sevinci ilk olaraq nənəmlə bölüşmək qərarına gəldim. Qəzeti götürüb onun yanına yollandım. Nənəm qəzeti əlinə alıb məqaləni oxuyarkən gözlərində qürur dolu sevinc hiss etdim. Məni qucaqlayıb dedi: “Artıq inanıram ki, sən yazılarınla hər bir mövzuya münasibətini bildirə biləcəksən”.

Onun sevincdən dolmuş gözləri məni daha da ruhlandırdı. Axırda isə, nənəm gülümsəyərək: “Axarınca olsun!” dedi. Bu sözlər mənim üçün ən dəyərli təbrik idi.

Həmin an anlamışdım ki, yazmaq təkcə öz hisslərimi ifadə etmək deyil, həm də başqalarının duyğularını çatdırmaq, onların həyatını əks etdirməkdir.

Sevincimi bu gün də yaşayırmış kimi hiss edirəm. İlk müsahibəmi götürmək mənim üçün həm həyəcanlı, həm də məsuliyyətli idi. Məqaləm qəzetdə çap olunduqdan sonra gələn zənglər, eşitdiyim xoş sözlər məni bir daha ruhlandırdı. Mənim üçün ən dəyərli məqam isə nənəmi sevindirmək idi.

Söz insandan qalan ən qiymətli mirasdır. Sözün gücünün qılıncdan iti olduğunu bilirəm. Mən həmişə sözümün kəsəri ilə tanınmaq, biliyim və düşüncəmlə qalib gəlmək istəmişəm. Nənəmlə müsahibə zamanı onun verdiyi məlumatlar məni dərindən düşündürdü. Şuşanın mədəniyyət mərkəzi olması, orada yaşayan insanların yüksək mədəniyyətə malik olmaları, qarşılıqlı münasibətlərin səmimiliyi və ruh yüksəkliyi çox təsiredici idi. İnsanların əhval-ruhiyyəsi yoluxucu bir enerji daşıyırdı, sanki hər kəs bir-birindən öyrənirdi.

Nənəmin danışdığı xatirələr və dərin bilgilər məni valeh edirdi. O, Şuşanın tarixindən, mədəniyyətindən və 1970-1980-ci illərdə Ulu öndər Heydər Əliyevin Şuşaya etdiyi səfərlərdən danışırdı. O vaxt Heydər Əliyev Cıdır düzündə xalqla bir araya gələrdi. Nənəm xalqımızın adət-ənənələri, qonaqpərvərliyi və mənəvi zənginliyi barədə də çox danışırdı. O, Xurşidbanu Natəvanın fəaliyyətini xüsusi vurğuladı. Natəvanın Şuşaya su kəməri çəkdirməsi, istedadlı insanlara yardım etməsi və qonaqpərvərliyi bizim üçün böyük bir nümunədir. Hətta bu gün də Natəvanın tikdirdiyi bəzi abidələr Şuşada qalır. Onun fəaliyyəti, milli geyimi və insanlara olan diqqəti tariximizin ən parlaq səhifələrindəndir.

İnsanların belə dəyərli həyatları bizim üçün örnək olmalıdır. Hər yazımda xalqıma faydalı olmaq, cəmiyyətə düzgün məlumatlar vermək, haqqın tərəfini tutmaq istəyirəm.

Bu kiçik uğurum üçün mən nənəmə, müəllimlərimə və valideynlərimə borcluyam. Onların dəstəyi sayəsində ilk yazımı ərsəyə gətirdim. Müqəddəs “Qurani-Kərim”də də deyilir ki, insanın qəlbindən gələn söz Allah qatında eşidilir. Mən də çalışacağam ki, sözlərim səmimi olsun, xalqıma xeyir gətirsin və daim doğru yolda qərar tutum.

Hər bir yazı bir addımdır. Mən isə bu yolda yalnız yazılarım və düşüncələrimlə irəliləmək istəyirəm. Çünki yazı, qəlbdən gələn həqiqəti dünyaya çatdırmağın ən gözəl yoludur.

Nəzrin Dadaşova

Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin üzvü