Başqalarının fikrində itib özünü unudan insanlar...

Bəzi insanlar var ki, öz həyatlarını yaşamaq əvəzinə, başqalarının fikirlərinə uyğun yaşamağa çalışırlar. Bir addım atmaq istəyirlər, amma əvvəlcə ətrafdakılardan təsdiq gözləyirlər. Bir söz demək istəyirlər, amma kiminsə inciyəcəyindən qorxurlar. Nə geyinəcəklərini, hara gedəcəklərini, kimlə münasibət quracaqlarını belə başqalarının düşüncəsinə görə müəyyənləşdirirlər. Ən acınacaqlısı isə budur ki, zaman keçdikcə öz səslərini eşitməz olurlar. Çünki o qədər başqalarını dinləyirlər ki, öz ürəklərinin nə istədiyini unudurlar.

Qərarsızlıq bəzən sadəcə seçim edə bilməmək deyil, insanın özünə inamını itirməsidir. Bu gün birinin dediyinə inanır, sabah başqasının fikri ilə yolunu dəyişir. Bir insanın yanında cəsarətlənir, başqa birinin sözündən sonra özünü dəyərsiz hiss edir. Sanki onun daxilində iki nəfər yaşayır: biri nə istədiyini bilir, digəri isə hamının razılığını qazanmaq üçün həmin istəkləri susdurur. Beləcə, insan öz həyatının sahibi olmaqdan çıxıb başqalarının fikirləri arasında tərəddüd edən bir tamaşaçıya çevrilir.

Ən ağrılısı da budur ki, belə insanlar çox vaxt heç kimi incitməmək üçün özlərini incidirlər. Hamı razı qalsın deyə öz istəklərindən keçir, hamı onları yaxşı insan hesab etsin deyə öz sərhədlərini tapdalayırlar. “Görəsən, mənim haqqımda nə düşünərlər?”, “Birdən məndən inciyərlər?”, “Görəsən, düzgün edirəm?” sualları onların beynində dayanmadan dolaşır. Amma bir şeyi unudurlar: sən nə qədər çalışsan da, hamını razı sala bilməyəcəksən. Bu gün səni tərifləyən sabah qınaya bilər, bu gün yanında dayanan sabah üzünü çevirə bilər. Bəs onda sən öz həyatını kimin üçün yaşamısan?

İnsan başqalarının fikrinə həddindən artıq bağlandıqda, öz dəyərini də onların münasibəti ilə ölçməyə başlayır. Kimsə onu tərifləyəndə sevinir, tənqid edəndə sarsılır. Birinin soyuq davranışı bütün gününü korlayır, birinin xoş sözü isə dünyasını dəyişir. Halbuki insanın dəyəri nə kiminsə alqışı ilə artır, nə də kiminsə qınağı ilə azalır. Sən hər kəsin gözündə yaxşı görünmək məcburiyyətində deyilsən. Bəzən kiminsə səni anlamaması sənin səhv olduğun demək deyil. Bəzən sadəcə sizin düşüncələriniz, istəkləriniz və həyata baxışınız fərqlidir.

Həyat isə gözləməyi sevmir. Sən qərar vermək üçün başqalarının razılığını gözləyərkən günlər keçir, fürsətlər əldən çıxır, arzular səssizcə köhnəlir. Bir gün geriyə baxanda anlayırsan ki, başqalarını məyus etməmək üçün özünü neçə dəfə yarı yolda qoymusan. Nə qədər sözünü udmusan, nə qədər istəyindən vaz keçmisən, nə qədər “yox” deməli olduğun yerdə “hə” demisən. Və ən ağır sual onda yaranır: Mən bu qədər insanın fikrini nəzərə aldım, bəs niyə özümü heç vaxt nəzərə almadım? Bu sualın cavabı insanın içində uzun müddət sağalmayan bir peşmanlığa çevrilə bilər.

Unutmayaq ki, öz qərarını vermək eqoistlik deyil, özünə hörmət etməkdir. Səhv etməkdən qorxma, çünki bəzən insanı ən çox böyüdən məhz səhvləridir. Hamının səni anlamasını gözləmə, çünki hər kəs sənin yaşadıqlarını, keçdiyin yolları, içində apardığın mübarizəni bilmir. Başqalarının fikrinə qulaq as, amma həyatının sükanını onların əlinə vermə. Çünki bir gün hamı öz yoluna gedəcək, sən isə verdiyin qərarlarla, yaşadığın həyatla baş-başa qalacaqsan. Onda heç olmasa ürəyin sənə deyə bilsin: “Mən başqalarının istədiyi insan olmaq üçün deyil, özüm olmaq üçün yaşadım”. Axı insanın ən böyük itkisi başqalarını itirmək deyil, hamını razı salmağa çalışarkən özünü itirməkdir.