Bir şəhidin çəkməsini oğurlamaq nə deməkdir?

Alnımızdan 30 illik qara ləkəni silən şəhidlərimizin ruhuna edilən bu hörmətsizliklə, yenidən bir cəmiyyətin mənəviyyatına atılan qara ləkə ilə üz-üzəyik.

Bakıda Vətən Müharibəsi şəhidlərinin məzarı qarət edilib. Bu xəbəri açıb oxumaq belə insana əzab verir. Hadisə Bakıxanov qəsəbəsində yerləşən Şəhidlər Xiyabanında baş verib. Şəhid Mayor Səyavuş Kəlbalıyevin həyat yoldaşı Pərvanə Kəlbalıyeva deyir ki, oğurluğu səhər saatlarında öyrənib.

Onu götürən əlin sahibi kimdir? Necə bir vicdan, necə bir ruh boşluğu lazımdır ki, şəhid məzarını qarət edəsən?..

Şəhidin dəyəri pulla ölçülməyən, yalnız xatirə olaraq qorunan döyüş dəbilqəsi və çəkmələri, həmin iki müqəddəs əmanət oğurlanıb.

Bir daha düşünün: Bir şəhidin çəkməsini oğurlamaq nə deməkdir? O çəkmələr hansı yolu keçib? Hara basıb? Hansı torpağı azad edib? O dəbilqə hansı güllələrdən qoruyub? Bu əşyalar təkcə metal və dəridən ibarət deyil! Bir ömrün, bir savaşın, bir fədakarlığın izidir!

Bəzən bir xalqın ləyaqəti onun ən müqəddəs yerlərinə şəhid məzarlarına göstərdiyi münasibətdə görünür. Biz illərlə torpaq itirdik, qayıtdıq, məzarlarımızı dağıdılmış, qəbirlərimizi talan olunmuş gördük. Ermənilərin işğal illərində qəbiristanlıqları necə viran qoyduğunu, meyitlərin qızıl dişlərinə qədər çıxardığını, qəbir daşlarını söküb apardığını unutmamışıq. Bu yalnız bir vandallıq deyildi, bir millətin yaddaşına, ruhuna, izlərinə edilən hücum idi.

Amma bu gün sanki həmin hücumun, həmin barbarlığın kölgəsini öz içimizdə görməyə başlamışıq. Bu, bir xalq üçün ən ağır zərbədir…

Biz illərdir ermənilərin dağıtdığı məzarlarımızı göstərib dünyaya deyirdik ki, bizə göstərilən zülm budur. İndi isə ən acısı budur ki, eyni əməli öz torpağımızda, öz soydaşımızın əlindən görürük. Bəli, bəzən düşməni uzaqda axtarırıq, amma ən təhlükəli düşmən içimizdə gizlənən insafsızlıq, vicdansızlıq, mənəviyyatsızlıqdır. İçimizdəki “erməni”lər millətin qan yaddaşına, şəhidinin ruhuna toxunmaqdan belə çəkinmir.

Belə hadisələr bizə bir daha öyrədir ki, dirilərimizlə birgə ölülərimizdən də muğayat olmalıyıq. Biz dirilərimizi necə qoruyuruqsa, ölülərimizi də elə, bəlkə ondan da artıq qorumağa borcluyuq.

Unutmayaq ki, ölüsünə sahib çıxmayan bir xalq dirisini də qorumaq gücünü itirir.

Bu gün hamımız özümüzə bir sual verməliyik: Biz kimik? Qanıyla torpağı müqəddəsləşdirən qəhrəmanların? Yoxsa həmin qəhrəmanların məzarını talayan məlunlarınmı?!

Aytac Əliyeva