Gənclər niyə bu qədər tez yorulur ?

Biz onlardan çox erkən yaşda böyük olmağı tələb edirik. Hələ kim olduğunu anlamamış bir gəncdən həyat planı, karyera strategiyası, maddi müstəqillik, sosial status gözləyirik. “Vaxt itirmə”, “özünü sübut et”, “geri qalma” deyə-deyə onların nəfəs alma haqqını əllərindən alırıq. Yorğunluq bəzən bədənin deyil, ruhun səsini qaldıra bilməməsidir.

Bu gün gənclər təkcə dərs oxumur, təkcə işləmirlər. Onlar eyni anda uğurlu, motivasiyalı, xoşbəxt, sosial, güclü və problemsiz görünməlidirlər. Sosial mediada hər gün başqasının “ən yaxşı həyatına” baxaraq öz həyatlarını ölçürlər. Müqayisə isə səssiz, amma amansız bir yorğunluq yaradır. Heç vaxt kifayət qədər yaxşı olmadığını düşünmək insanı içdən-içə tükədir.

Gənclər ona görə tez yorulur ki, onlara yorulmağa icazə verilmir. “Sən cavansan, nə yorulması?” cümləsi bir çox gəncin içində illərlə daşıdığı yükü görünməz edir. Halbuki bəzən ən ağır yorğunluq fiziki deyil, emosionaldır. Daim güclü görünmək, ağrını gizlətmək, kömək istəməyə utanmaq insanı səssizcə sındırır.

Bu yorğunluğun bir səbəbi də gələcəklə bağlı qeyri-müəyyənlikdir. Oxusan da, çalışsan da, zəhmət çəksən də nəticənin olub-olmayacağını bilməmək insanı yorar. Ümidlə qorxu arasında qalan gənc nə irəli gedə bilir, nə də dayana. Bu aralıq hal isə ruh üçün ən ağır yükdür.

Gənclər tez yorulur, çünki onların səhv etməyə haqqı tanınmır. Səhv etdikdə dərhal mühakimə olunur, etiketlənir, müqayisə edilir. Halbuki insan səhv edə-edə böyüyür. Təzyiq altında böyümək isə inkişaf deyil, tükənməkdir.

Bəlkə də problem gənclərdə deyil. Bəlkə problem onları daim yarışa məcbur edən sistemdə, susmağa öyrədən cəmiyyətdə, “güclü ol” deyib “necə hiss edirsən?” sualını verməyən münasibətlərdədir. Gənclər zəif deyil, sadəcə çox yüklüdür. Və bəzən bir insanın yorğunluğunu anlamaq üçün ona məsləhət vermək yox, sadəcə dinləmək kifayətdir.