İnsanlar içində də yalnızdır insan...

Ətrafımızdakı insanlar hər birimizə təsir edən, bəlkə də, ən başlıca faktordur. Ona görə də deyirlər ki, hər bir insan ətrafındakıların ortalamasıdır. 

Xarakteremizin, vərdişlərimizin, zövqlərimizin formalaşmasında, sözsüz ki, ətrafımızdakı insanların, o cümlədən dostlarımızın, sevdiklərimizin mühüm rolu var. Onlarla tez- tez görüşür, danışırıq.

Bəzən həyatımızda elə adam olur ki, onunla, az qala hər gün görüşür və ya telefonla danışırıq. Eyni gündə, eyni saatda...

Vaxt keçir. Gündəlik qayğılar, uğur və uğursuzluqlar bir- birini əvəz edir. Qəfil- işdə olanda, yol gedəndə, kimləsə nəyisə müzakirə edəndə anidən yuxudan ayılmış kimi oluruq. Həmin adam yadımıza düşür. Haradadır? Kimlədir? Nə edir? Bu kimi suallar barədə düşünür, gördüyümüz işi yarımçıq qoyuruq. 

Sonuncu  nə dəfə nə vaxt görüşdüyümüzü, nədən danışdığımızı xatırlamağa çalışırıq. Məyusluğumuz daha da artır. Məlum olur ki, uzun müddətdir bir - birimizdən xəbərimiz yoxdur. Hərçənd hər şeyin çox yaxşı olduğu vaxtlar var idi. Xatirələrimiz isə o qədərdir ki...

İzlədiyimiz filmin ən maraqlı yerində birlikdə ürəkdən gülməyimizi, gecə yarısı ikimizin də yuxumuzun qaçdığı vaxtda saatlarla danışmağımızı, restorandan içkili çıxıb səndələyərək gəzməklərimizi və həmin an bir - birimizə təbəssüm etməyimizi yada salırıq. Dəfələrlə ən çətin vaxtımızda bir- birimizin yanında olmuş, bir - birimizə inanmış, ümidi qarşı tərəfdə tapmışdıq. İndi isə, demək olar, iki yad insanıq.

Bu  düşüncülərlə zəng etmək istəyirik. Ancaq əlimizi saxlayırıq. Sanki nədənsə çəkinirik. Zəng edib nə deyək? Uzun müddət istənilən saatda zəng etməkdən çəkinmədiyimiz insanı indi narahat etməkdən qorxuruq.

Mesaj yazırıq: "Salam, necəsən?". 10-15 dəqiqə keçir. Cavab yazacağını düşünürük. Amma saatlar keçir, cavab gəlmir. Halbuki hər şeyin yaxşı olduğu vaxtlarda bu qədər gözlətməzdi.

Bəlkə də, mesajı görüb, oxuyub. Ancaq indi başqa işi var, başqa adamla gəzir, danışır. Tamamilə boş olmağını, bütün işlərini bitirməyi gözləyir. Ona görə heç bir kəlmə də yazmır.

Saatlar sonra cavab gəlir: "Sağ ol, sən necəsən?". Daha nə isə yazmaq, necə deyərlər, söhbəti uzatmaq istəmirsən. Yazmırsan da.

Sadəcə niyə belə olduğunu düşünürsən. Sonra fikirləşirsən ki, əvvəllər də oxşar hadisələr olub: kimisi gəlib, kimisi gedib.

Elə indi həyatında olmayan bir nəfərin vaxtı ilə səsləndirdiyi fikirləri xatırlayırsan: "Həyatının mərkəzində özünsən. İnsanlar sənin ətrafında fırlanırlar. Bəziləri gəlir, bəziləri gedir".

Anlayırsan ki, əslində hər kəsin həyatı eynidir: indi sənin axtardığın adam da, bəlkə də, başqasını axtarır, başqası üçün darıxır, başqası haqqında düşünür...

Kənan Novruzov