“Marqo” və Solovyov: təbliğatda “tullantı” motivi

Rusiya sərsəm zehniyyətin ümidinəmi qalıb?

Deyəsən, bu xəmir hələ çox su aparacaq. Söhbət Azərbaycan dövləti tərəfindən üç rusiyalının - “Moskva 24” telekanalının aparıcısı İvan Knyazevin, siyasi şərhçi, şəxsi “YouTube” kanalı müəllifi Semyon Uralovun və Rusiyanın nəqliyyat nazirinin artıq sabiq olan müşaviri Aleksey Çadayevin beynəlxalq axtarışa verilməsindən gedir. Daha doğrusu, hazırda əsas məsələ ölkəmizin Baş Prokurorluğunun buna dair qərarına Rusiyadakı reaksiyalardır. O reaksiyalar ki, hər ötən gün daha çox azğınlıq qazanır. Əlbəttə, buna təəssüflənirik. Amma təəccübümüz təəssüfümüzü üstələmir. Çünki oxşar mənzərələrə öyrəncəliyik. Obrazlı desək, xəmir qarışdırmaq üçün su tapmayanlar teleaparıcı Vladimir Solovyov və “Rossiya Seqodnya” media qrupunun rəbhəri Marqarita Simonyandır.

Mövzumuz da jurnalistikanı alətə çevirdikləri şübhə doğurmayan, söz və ifadə azadlığının boynuna zəncir keçirən bu iki məxluq barədədir. Onlardan ikincisi birincinin “Vladimir Solovyovla axşam” proqramında sərsəmləyib. Solovyov deyib ki, “indi Azərbaycan bizim üç vətəndaşımızı axtarışa verib. Biz buna necə cavab verdik? Ümumiyyətlə, xarici işlər nazirinin Ukraynaya səfərinə necə cavab verdik?”. Görəsən, Solovyov cavab vermək dedikdə nəyi nəzərdə tutur? Onun efirdəki səs tonuna diqqət yetirsək, Rusiyanın Azərbaycanı cəzalandırmaq üçün gilyotin qurğusu hazırladığı qənaətinə gəlmək mümkündür. Aparıcının başqa dedikləri də fikrimizin sübutudur: “Özünüzə belə bir sual verin: Azərbaycan, bir sıra başqa ölkələr niyə belə davranır? Onlar əmindirlər ki, biz uduzacağıq. Çünki onlar əmindirlər ki, biz heç vaxt cavab verməyəcəyik: nə Qərbə, nə də onlara”.

Bəli, parabeyin Solovyovun düşüncəsində Azərbaycan müstəqil dövlət deyil. O, utanmadan beynəlxalq hüququ heçə sayır, imperiya təfəkküründəki diktə dili ilə danışır və hesab edir ki, bu ritorika keçərlidir. Halbuki keçərli olan Solovyovu nalayiq tonuna görə, yumşaq desək, köpəyə oxşatmaqdır və o, Rusiyanın dövlət telekanalının efirində ölkəmizə hədyanlar yağdırır. Bu mənada “Marqo” ləqəbli M.Simonyanı ən uyğun personaj saymaq mümkündür. Hətta iki gün əvvəlki “performansına” görə “Marqo” Solovyovu üstələyib də. O deyib ki, Azərbaycan 3 rusiyalı jurnalisti axtarışa verməklə, guya, özbaşınalıq edib: “Təsəvvür edirsinizmi, müttəfiqdən belə bir addım gəlsin? Mən təsəvvür etmirəm”.

Deməli, müttəfiq olduq. Görəsən, Simonyan bunu nə tez xatırlayıb? Halbuki biz də bir vaxtlar solovyovların, simonyanların at oynadacaqlarını, ağızlarını Allah yoluna qoyub sərsəmləyəcəklərini təsəvvürə gətirmirdik. Onlar özlərini heç müttəfiq kimi aparmayıblar. Üstəlik, üç rusiyalı jurnalistin Azərbaycanı hədəfə alıb, özlərinin murdar zehniyyətləri ilə ölkəmizi parçalamaq çağırışları özbaşınalıq, müttəfiqliyə zidd sayılmır, əks addımlarımız özbaşınalıq olur?! Ən böyük özbaşınalıq və hətta hədsizlik isə “Marqo”nun növbəti fikirləridir. O, sanki qisas çağırışı səsləndirir. Sən demə, Prezident Vladimir Putindən sonra hakimiyyətə gələcək şəxs Azərbaycana yerini göstərəcəkmiş! Görəsən, Simonyan hansı düşüncə ilə Putini prezident postundan “uzaqlaşdırır? Digər tərəfdən, “Marqo”nun səfeh məntiqinə söykənsək, ortaya daha bir sual çıxır: Görəsən, niyə Putin Azərbaycanı cəzalandıra bilmir, yaxud nə üçün cəzalandırmaq üçün vaxt tapmayacaq?

Bəlkə “Marqo” Putindən sonra gələcək şəxsin kimliyini bildiyindən, belə əmin danışır? İnanmırıq, hər halda, yaxşı olar ki, Kremldə bu embrionun ağzını yığsınlar. Hərçənd, yığacaqlarına şübhəmiz var. Çünki simonyanlar illərdir təfəkkürlərinin mücərrəd guşələrində bəslədikləri hər cür murdarlığı efirə daşıyırlar və onlara “dur” deyən tapılmır.

Simonyan onu da deyib ki, “düzgün etdik ki, Azərbaycanın diaspor rəhbərini ölkədən çıxardıq, satqınları yaxında saxlamaq lazım deyil”. Gör, o boyda ölkə kimlərin, hansı cılız xislətlilərin səfeh təbliğatlarının ümidinə qalıb. Deməli, “Marqo”nun nəzərdə tutduğu şəxs Azərbaycan diasporunun rəhbəri Bəxtiyar Həsənovdur. O Bəxtiyar Həsənov ki, 2025-ci ildə Rusiya vətəndaşlığından məhrum edilmiş, ölkədən deport olunmuşdu.

Bir il əvvəlin Azərbaycan-Rusiya münasibətlərinin soyuqluq ritorikasına diqqət yetirsək, bu addım, sanki, Azərbaycandan qisas almaq mahiyyəti daşımışdı. Amma vəziyyətin məhz belə olduğuna inanmaq istəmirdik. İndi Simonyanın fikirləri kontekstində bu qənaətə gəlmək olar ki, həmin vaxt, həqiqətən, Rusiyanın qisas dili gündəmdə imiş? Əgər belə bir durum yaşanıbsa, ortada nəinki cılızlıq, hətta rəzillik də var.

Sonda bir məqamı da vurğulayaq ki, solovyovların, simonyanların danışdıqları qorxu, qisas və qəzəb dili artıq tam keçərsizdir. Cənubi Qafqaza münasibətdə isə heç keçərli deyil. Rusiyada az-çox ağıllı adam, sağlam zəka sahibi qalıbsa, yaxşı olar, bu məqam nəzərə alınsın. Nəzərə alınsın və keçmiş imperiya dövrünün danışıq ağzını andıran siyasi tullantılarından xilas yolu tapılsın. Solovyovların, simonyanların sayəsində Rusiya düşüncə və təfəkkür zibilxanaları ilə doludur. Yəni üfunət qoxanları özlərinin üfunətli məkanlarına gömmək lazımdır...

Ə.RÜSTƏMOV
XQ