Nadir xəstəliklə doğulan oğlu dəli Hollivud ulduzunu necə dəyişdi?

2003-cü ildə Kolin Farrell yeni doğulmuş oğlu Ceymsi ilk dəfə qucağına alanda, izah edə bilmədiyi bir şəkildə nəyinsə qaydasında olmadığını hiss etdi. Xəstəxana otağı sakit idi, həddindən artıq sakit. Körpələr ağlamalı, çırpınmalı, dünyaya gəlişlərini uca səslə bəyan etməli idilər. Ceyms belə etmədi. Atasının qollarında hərəkətsiz uzanmışdı; gözləri dörd açılmış və ayıq-sayıq idi, sanki çətin bir həyata hazırlaşırmış kimi.

Qaynarinfo emosional dərinliyi və dramatik ruhu olan bu təsirli hekayəni təqdim edir:

…Tibb bacıları gülümsəyirdi, amma bu gülüşlərin bir ağırlığı vardı. Kolin sözlərini eşitməzdən əvvəl onların gözlərindəki ifadəni sezdi. Anqelman sindromu. Nadir rast gəlinən genetik bir vəziyyət. Həkimlər bunu ehtiyatla, nəzakətlə izah etdilər, sanki yumşaq səs tonu bu ağır həqiqəti yüngülləşdirə bilərmiş kimi. Oğlu bəlkə də heç vaxt yeriməyəcəkdi. Heç vaxt danışmayacaqdı. Heç vaxt "Ata" deməyəcəkdi.

Həyatında ilk dəfə idi ki, Kolin Farrelin deyəcək sözü yox idi. Sürətli danışığı, iti zəkası və çılğın özünəinamı ilə tanınan adamın nəfəsi kəsildi. Sonralar o, həmin an dünyanın hərəkətdən qaldığını hiss etdiyini deyəcəkdi. Bildiyi tək şey o idi ki, bu kiçik, səssiz uşağa duyduğu sevgi sarsıdıcı, ani və əvvəllər heç vaxt dadmadığı qədər dərin idi.

O gecə, otaq qaranlığa qərq olandan və səs-küy kəsiləndən sonra oğlunun yanında tək başına oturdu. Əlləri əsirdi. Dünyanın tanıdığı mənliyi — içki içən, həyatı hüdudsuz yaşayan Hollivud üsyankarı — birdən-birə uzaq, demək olar ki, qeyri-real görünməyə başladı. Körpəsinə yaxınlaşdı və öz səsinə güclə güvənərək ona pıçıldadı. Hər şeyin yaxşı olacağını, birlikdə olduqlarını və heç yerə getməyəcəyini söylədi.

Və həyatında ilk dəfə idi ki, bunu bütün varlığı ilə hiss edərək deyirdi.

Ceymsin atası olmaq Kolini daha dürüst bir insana çevirdi. Bir zamanlar onu təyin edən xaosdan qurtuldu. İçki içmək, dalaşmaq, daim özünü məhv etmək istəyi yavaş-yavaş təsirini itirdi. Yaşamaq üçün dəliliyə ehtiyacı olmadığını anladı. Onun məsuliyyətə ehtiyacı vardı. Eqodan, qaçışdan daha çoxunu tələb edən bir sevgiyə ehtiyacı duyurdu.

Ceymslə həyat asan deyildi. İrəliləyiş ləng, çox vaxt ağrılı dərəcədə ləng baş verirdi. Digər valideynlərin təbii qarşıladığı adi şeylər onlar üçün aşılması gərəkən dağlara çevrildi. Hər kiçik addım mühüm idi. Ceyms dörd yaşında ilk addımlarını atanda, Kolin hönkür-hönkür ağladı. Bu, sadəcə səssiz göz yaşları deyil, bütün bədəni sarsıdan növ rəhmli bir ağlamaq idi. Sonralar o deyəcəkdi ki, insanlar övladları kubok və ya medal qazananda qeyd edirlər; o isə oğlunun otağın bir tərəfindən digər tərəfinə yeriməsini qeyd edirdi.

Atalıq onun işi də daxil olmaqla hər şeyə baxışını dəyişdi. Tənhalıq, günahkarlıq, şəfqət və ikinci şanslarla dolu rollara yönəldi. Qırılmış, axtarışda olan, əvvəlkindən daha yaxşı olmağa çalışan personajlar... Artıq xilas olmağı bacarırmış kimi rol oynamırdı, onu hər gün addım-addım yaşayırdı.

Şöhrət arxa plana keçdi. Manşetlər artıq əvvəlki kimi əhəmiyyətli deyildi. Əsas olan rutin, səbir və hər gün orada olmaq idi. Yenə və yenə... Ən çətin günlərdə belə. Xüsusən də ən çətin günlərdə.

Bu gün insanlar Kolin Farrellə qarşılaşanda, bir zamanlar onu təqib edən imicdən tamamilə fərqli birini görürlər. Onlar sevgi ilə yoğrulmuş, bağlılıqla formalaşmış, məsuliyyətlə yumşalmış bir adam görürlər. Gücün hər zaman nərə çəkmək olmadığını öyrənmiş bir adam. Güc bəzən qalmaqdır. Bəzən qaçmaq əvəzinə qayğı göstərməyi seçməkdir. Bəzən alqışlarsız, səssizcə bir həyat qurmaqdır.

Bir zamanlar vəhşi olmağın "itib-batmaq" mənasına gəldiyini düşündüyünü söyləmişdi. İndi isə daha yaxşı bilir. Onun etdiyi ən çılğın şey — qalmaq idi.

Kolin Farrelin bu hekayəsi təkcə fərdi bir ata-oğul hekayəsi deyil, həm də nadir bir genetik xəstəliklə mübarizə aparan milyonlarla insan üçün bir ümid işığıdır. Bu mövzunu daha dərindən anlamaq üçün bəzi vacib detallara baxmaq lazımdır:

1. Kolin Farrell Fondu (The Colin Farrell Foundation)

Kolin uzun illər bu mövzunu gizli saxladıqdan sonra, 2024-cü ildə Ceymsin 21 yaşı tamam olanda rəsmi olaraq Kolin Farrell Fondunu yaratdı. Fondun əsas məqsədləri bunlardır:

• İntellektual qüsurları olan yetkinlər: Uşaqlar 21 yaşına çatdıqda bir çox dövlət dəstəyi proqramları dayanır. Fond bu "boşluğu" doldurmağa və yetkin yaşlı xəstələrə dəstək olmağa çalışır.

• Ailələrə dəstək: Xüsusi qayğıya ehtiyacı olan uşaqların valideynləri üçün resurslar və təhsil imkanları təmin edir.

2. Anqelman sindromu nədir?

Ceymsin diaqnozu olan bu sindrom haqqında bəzi faktlar:

• "Gülən kukla" sindromu: Bu uşaqlar çox vaxt xoşbəxt görünürlər, tez-tez gülürlər və suya böyük maraqları olur.

• Nitq çətinliyi: Əksər xəstələr heç vaxt danışmır və ya çox məhdud söz bazasına malik olurlar.

• Hərəkət pozğunluğu: Müvazinət və yerimə problemləri geniş yayılıb.

3. Sənətindəki dəyişiklik

Kolin Farrelin karyerası Ceymsdən sonra kəskin şəkildə dəyişdi. O, "The Banshees of Inisherin", "The Lobster" və "The Batman" (Pinqvin) kimi filmlərdə daha dərin, daha həssas və mürəkkəb xarakterləri canlandırmağa başladı. O, müsahibələrində bildirir: "Ceymsin sayəsində hər gün bir möcüzədir və bu, mənim hər bir roluma təsir edir".

4. Ceymsin 21 yaş həddi

ABŞ qanunvericiliyinə görə, 21 yaş xüsusi ehtiyaclı uşaqlar üçün kritik bir həddir, çünki onlar "məktəb yaşlı" kateqoriyasından çıxırlar. Kolinin fondunu məhz bu vaxt açması, onun oğlunun gələcəyi və digər oxşar taleli insanlar üçün duyduğu böyük məsuliyyətin göstəricisidir.

Kolin Farrellin bu yaxınlarda (2025-ci ilin sonu) yayımlanan və böyük marağa səbəb olan "Pinqvin" (The Penguin) serialındakı performansı və bu rolun onun şəxsi transformasiyası ilə əlaqəsi də marqlıdır.

Kolin Farrelin "Pinqvin" (The Penguin) serialındakı performansı təkcə 2025-ci ilin ən böyük kino hadisələrindən biri deyil, həm də onun bir aktyor və insan kimi keçdiyi təkamülün zirvəsi hesab olunur. Budur, bu rolun onun şəxsi həyatı və Ceymslə olan bağı ilə əlaqəsi:

1. Fiziki transformasiya və tanınmazlıq

Kolin bu rol üçün hər gün 3-4 saatlıq ağır qrim prosesindən keçirdi. O, fiziki olaraq tamamilə yoxa çıxır və yerini eybəcər, ağır çəkili, lakin daxilən yaralı bir personaja — Oz Kobba verirdi. Aktyor qeyd edir ki, bu qədər ağır qatların altında olmaq ona "insan mənliyindən uzaqlaşıb ruhun dərinliyinə enmək" şansını verib.

2. Yaralı xarakter və empatiya

"Pinqvin" personajı cəmiyyət tərəfindən kənara itilmiş, fiziki qüsuru (axsamağı) olan və daim özünü sübut etməyə çalışan biridir. Kolin müsahibələrində bildirir ki, Ceymsin cəmiyyətdə qarşılaşdığı çətinliklər, insanların ona "fərqli" baxması aktyorda qəribə bir empatiya hissi yaradıb. O, Pinqvini sadəcə bir cinayətkar kimi deyil, "anlaşılmaq istəyən yaralı bir uşaq" kimi canlandırıb.

3. "Maska" vasitəsilə azadlıq

Kolin Farrell gəncliyindəki "yaraşıqlı üsyankar" imicindən qurtulmaq üçün illərlə mübarizə aparıb. "Pinqvin" rolu onun üçün bu imici tamamilə darmadağın etmək fürsəti idi. O, oğlunun heç vaxt taxmadığı maskaları və oynamadığı oyunları ekran qarşısında canlandırarkən, əslində ən dürüst emosiyalarını — qəzəbi, sevgini və qorxunu nümayiş etdirirdi.

4. Reallıqla bağ: Anası ilə olan münasibət

Serialda Oz Kobun anası ilə olan mürəkkəb və sarsılmaz bağı, əslində Kolinin öz oğlu Ceymsə olan bağlılığının bir növ əksi kimidir. Hər iki münasibətdə "şərtsiz qayğı" və "müdafiə instinkti" mərkəzi xətti təşkil edir. Kolin özü etiraf edir ki, çəkilişlərdən sonra evə, Ceymsin yanına qayıtmaq ona bu qədər qaranlıq bir roldan sonra yenidən işığa qovuşmaq üçün ən böyük kömək idi.

2026-cı ilin əvvəlinə olan tənqidçi rəylərinə görə, Farrellin bu rolu onun karyerasında "İnqilabdan əvvəlki" və "İnqilabdan sonrakı" (yəni Ceymsdən əvvəl və sonra) dövrləri birləşdirən ən güclü bağdır.

Alpər