Öz özünə ironiya niyə vacibdir..?

...1976-cı ildə psixoloq Volfqanq Zander inciklik prosesini üç mərhələdə təsvir etmişdir: əvvəlcə biz təhqiri tanıyırıq, sonra onun ciddiliyini qiymətləndiririk və nəhayət emosional və ya davranışla reaksiya veririk. Məsələn, bir həmkarınız görüşdə təklifinizi "axmaq" adlandırırsa, siz əsəbiləşə və sonra onunla təkbətək danışmaq istəyə bilərsiniz.

SİA-nın məlumatına görə, bu barədə “The Atlantic” yazır.

...2018-ci ildə aparılan bir araşdırma göstərdi ki, şikayətlərin 73 faizi səlahiyyətimizə və ya statusumuza qarşı təhdidlərdən ibarətdir, qalanları isə xarici görünüşümüzə hücumlardır.

Maraqlıdır ki, kişilər çox vaxt qəzəblə, qadınlar isə kədərlə reaksiya verirlər.

Güclü təhqir çox vaxt göz yaşlarına və ya üzr istəməyə, yumşaq bir təhqir isə gülməyə və ya məhəl qoymamağa səbəb olur.

Bununla belə, hər şey o qədər də şüurlu deyil: reaksiya beynin “döyüş və ya uçuş” instinktindən məsul olan qədim hissəsi olan limbik sistem tərəfindən tətiklənir.

Xoşbəxtlikdən, prefrontal korteks ən çox aqressiyanı maneə törədir. Tədqiqatlar göstərir ki, zorakılıq edən kişilərdə bu beyin sahələri arasındakı əlaqə zəifləyir.

Edə biləcəyiniz ən yaxşı şey inciməməyi öyrənməkdir. Bir yol, vəziyyətə gülməkdir, xüsusən də özünə ironiya ilə...

Bu, özünə inam yaradır və başqalarının etibarını artırır.

İkinci yol, məsələn, meditasiya etmək və ya Stoikləri oxumaqla özünü idarə etməyi inkişaf etdirməkdir.

Üçüncüsü, media və sosial şəbəkələrdə həddindən artıq konfliktli məzmunun istehlakını dayandırmaqdır.

Xatırlamağa dəyər: daimi inciklik tez-tez narsissizmi göstərir və manipulyasiya məqsədləri üçün istifadə edilə bilər.

Həqiqi şikayətlərlə zahiri olanları ayırd etmək vacibdir. Reaksiyalarımızı idarə etməklə biz daha azad və xoşbəxt oluruq.

Nazlı Almuradova