Qəhrəman gizir, şad xəbərim var Oğlun zabit oldu...

Bəzi adları yazanda insanın əli dayanır. Bəzi talelər haqqında danışanda sözlər boğazında düyünlənir. Çünki qarşında sadəcə bir insanın həyat hekayəsi dayanmır. Qarşında yarımçıq qalmış bir ömür, bir ailənin bitməyən həsrəti və bir millətin heç vaxt unutmamalı olduğu fədakarlıq dayanır.

Şəhid Əliyev Pərvin Səlahəddin oğlu…

Bu adı oxuyanda bəlkə də çoxları üçün sadəcə bir şəhidin adı səslənir. Amma düşünün: bu ad bir vaxtlar bir evdə səslənirdi. Kimsə onu çağırırdı, kimsə yolunu gözləyirdi, kimsə qayıdacağına ümid edirdi. Onun da arzuları, planları, yaşamaq istədiyi günləri vardı. Onun da doğmalarına danışacağı sözləri, qayıdanda görmək istədiyi üzlər vardı.

Ancaq bir gün həyatın bütün adi hesablarını alt-üst edən o amansız həqiqət gəldi: Pərvin artıq evə qayıtmayacaqdı.

Bəzən bir insanın yoxluğunu ifadə etmək üçün minlərlə söz belə kifayət etmir. Çünki yoxluq yalnız gözlə görünən bir boşluq deyil. Yoxluq bayram süfrəsində əskik olan bir nəfərdir. Qapı döyüləndə bir anlıq yaranan ümiddir. Telefon zəng çalanda insanın içindən keçən “bəlkə odur” düşüncəsidir. İllər keçsə də, haqqında danışarkən səsin titrəməsidir.

Ən ağırı isə budur: həyat davam edir, amma insanın içində bir şey həmişə həmin gündə qalır.

Şəhid ailələrinin ağrısını tam anlamaq çətindir. Onların qarşısında təsəlli vermək üçün söz axtarırıq, “zaman hər şeyi sağaldar” deyirik. Halbuki bəzi yaralar sağalmır. İnsan sadəcə o ağrı ilə yaşamağı öyrənir. Gülür, işləyir, insanlarla danışır, həyatına davam edir. Amma heç kimin görmədiyi bir anda xatirələr qayıdır və insan yenidən itirdiyi doğmasının həsrəti ilə baş-başa qalır.

Pərvin Əliyevin şəhidliyi haqqında düşünəndə insanın ağlına bir sual gəlir: Bir insanın Vətən uğrunda verdiyi canın qiymətini kim ölçə bilər?

Heç bir rəqəm bunu ifadə edə bilməz. Heç bir medal geridə qalan ömrün yerini doldura bilməz. Heç bir təltif bir ananın, bir atanın, bir həyat yoldaşının və ya bir övladın ürəyindəki boşluğu bağlaya bilməz.

Çünki şəhidlik yalnız qəhrəmanlıq deyil. Şəhidlik həm də başqalarının sabahı üçün öz sabahından keçməkdir.

Bu gün biz rahat nəfəs alırıqsa, bayrağımızın altında yaşayırıqsa, gələcəyimizi qurmaq imkanımız varsa, bu rahatlığın arxasında canını Vətənə fəda edən insanların payı var. Onların fədakarlığını yalnız anım mərasimlərində xatırlamaq kifayət deyil. Şəhidlərin adını yaşatmaq, ailələrinə sahib çıxmaq, onların əmanətinə hörmət etmək hər birimizin mənəvi borcudur.

Pərvin Əliyevin oğlu Riad Əlili də bu gün zabitdir. Bu faktı uzun-uzadı danışmağa ehtiyac yoxdur. Çünki bəzən bir cümlənin içində bütöv bir ömrün mənası gizlənir. Atasının yoxluğunu yaşayan bir övlad bu gün Vətənə xidmət edir. Bu, həm qürur doğuran, həm də insanın ürəyini sızladan həqiqətdir.

Və biz heç vaxt bilməyəcəyik, bir övladın ürəyində atasına demək istədiyi neçə söz qalıb. Bəlkə danışmaq istədiyi uğurları, bölüşmək istədiyi qayğıları, soruşmaq istədiyi sualları var. Bəlkə də bütün bunların içində yalnız bir arzu dayanır: atasını bir dəfə də görmək.

İnsan böyüyür, yaşa dolur, məsuliyyət daşıyır. Amma ata həsrəti yaşla ölçülmür. Bəzən ən güclü görünən insanın da içində atasının əlini çiynində hiss etmək istəyən bir uşaq yaşayır.

Pərvin Əliyevin xatirəsi bizə bunu da xatırladır: şəhidlərin geridə qoyduğu insanlar yalnız qəhrəmanlığın davamçıları deyil, həm də sevginin, həsrətin və dözümün daşıyıcılarıdır.

Bəs biz nə edirik?

Onların adlarını yalnız təqvimdə müəyyən günlər gələndə xatırlayırıqmı? Ailələrinin qapısını yalnız mərasim günlərində döyürükmü? Şəhidin övladının uğurunu görərkən həmin uğurun arxasında görünməyən bir nisgilin də olduğunu düşünürükmü?

Şəhidlərə ehtiram yalnız baş əymək deyil. Onların ailələrini unutmamaqdır. Onların xatirəsini sözlə deyil, əməllə yaşatmaqdır. Onların uğrunda can verdiyi Vətəni daha yaxşı, daha ədalətli və daha mərhəmətli etməkdir.

Çünki şəhidlərin bizə əmanət etdiyi yalnız torpaq deyil. Onların bizə əmanət etdiyi həm də bu torpaqda yaşayan insanlardır.

Pərvin Əliyev…

Sizin haqqınızda yazılan bu sətirlər yoxluğunu geri qaytara bilməz. Heç bir söz ailənin həsrətini bitirə bilməz. Heç bir cümlə sənin yarımçıq qalan ömrünü tamamlaya bilməz. Amma adının unudulmaması, fədakarlığının xatırlanması və ailənin hörmətlə anılması mümkündür.

Siz bu gün aramızda deyilsiz. Amma adın çəkiləndə bir ailənin yaddaşı, bir övladın qəlbi, bir xalqın minnətdarlığı danışır.

Bəlkə də şəhidlik haqqında yazmağın ən ağır tərəfi budur: biz qəhrəmanlıqdan danışırıq, amma qəhrəmanların yaşaya bilmədiyi günləri də düşünməliyik. Biz onların fədakarlığı ilə fəxr edirik, amma geridə qalanların həsrətini də unutmamalıyıq.

Bu yazını oxuyub bitirəndən sonra bir anlıq dayanmaq kifayətdir. Öz atanızı düşünün. Onun səsini, sizə baxışını, adi bir gündə dediyi sözləri xatırlayın. Sonra düşünün ki, bir gün həmin səsə bir daha heç vaxt qulaq asa bilməmək nə deməkdir. Qoy onun adı unudulmasın. Qoy bu ölkədə heç bir şəhidin fədakarlığı adi bir xəbərə, adı isə ötüb keçən bir başlığa çevrilməsin. Çünki bəzi insanlar öləndən sonra da bizə yaşamağın məsuliyyətini xatırladırlar. Şəhidlər torpağa tapşırılır, amma Vətənə olan borcumuz torpağa tapşırılmır.

Əli Hüseynov