Remeyk orijinaldan daha yaxşıdır: 2025 ci ilin “Qaçan adam” filminə baxmağa dəyərmi?

Bəzi filmlər zamanla yaxşı “yaşlanır” və on illər keçsə də, hələ də dəyərli qalır. Məsələn, “Çılpaq tapança” təxminən həmin dövrdə çıxmasına baxmayaraq, bu gün də əladır. Bəli, bəzi zarafatları bu gün senzuranı keçməzdi, amma tolerantlıq məsələlərini kənara qoysaq, hələ də güldürən və əyləndirən filmdir. 

Lent.az kinoşünas Yasya Linin “Qaçan adam” filmi haqqındakı yazısını təqdim edir.

Filmdə personajlarda dərinlik, qarşılıqlı əlaqələr, antitopiya dünyası ümumən həcmi azdır. Hekayə az hiss olunur. Və hətta baş rolda Şvarsenegger belə filmi əhəmiyyətli dərəcədə yaxşılaşdırmır. Sadəcə normadır. Amma 1987-ci ilin köhnəlmiş görüntüsü ilə.

“Çılpaq tapança”nın remeykini çəkmək ideyasını anlamırdım (nə üçün hələ də yaxşı işləyən filmi yenidən çəkmək?), amma “Qaçan adam”a yeni nəfəs vermək qərarını 100 faiz dəstəkləyirəm. “Alınacaq” düşüncəsi ilə kinoya getdim. Baxdım. Deyəcək çox şey var. “Fikirlər” bölməsinə qədər spoylersiz danışacağam. O hissədə isə spoyler yağışı olacaq.

Baxmağa dəyərmi? Birmənalı şəkildə - bəli

Bu, kino sənətinin bir şah əsəri deyil, elə düşünməyin. Amma əgər antitopiyaları sevirsinizsə, sizə uyğundur. Əgər aksiyon və döyüş səhnələri xoşunuza gəlirsə, sizə uyğundur. 1987-ci ilin filmini bir az da olsa maraqlı tapmısınızsa və ya xoşunuza gəlibsə  sizə uyğundur. Bu, axşam üçün həqiqətən yaxşı filmdir. Üstəlik, bu, daha bir Stiven Kinq ekranizasiyasıdır və belə bir mənbəni korlamaq çətindir 

Müəlliflər orijinalın səhvlərini çox yaxşı işləyiblər. Etiraf edim ki, Şvarseneqqerli filmi ilk dəfə yalnız remeykə getməzdən bir həftə əvvəl izləmişdim. O zaman anladım: burada yaxşılaşdırmalı çox şey var. Və bu o qədər aşkar idi ki… Sevindirici haldır ki, bunu yalnız mən anlamamışam. Təkmilləşdiriblər. Həqiqətən yeni səviyyədir.

Yeni “Qaçan adam” ekrana baxıb göz qırpmadan izləməyə məcbur edir. “Oyunun qaydalarını” izah etmək və gərginlik yaratmaq üçün vaxt lazımdır, amma sürətə düşdükdən sonra film yalnız qaçır və qaçır… Təmiz aksiyon olmaması üçün yavaşıyan məqamlar var. Güclü olmasa da, işləyən dram var. Bu, Gleen Powell-in əla oyunu sayəsində daha effektlidir. Burada o, 1987-ci ildəki Şvarseneqqerdən daha yaxşıdır. Bu, bir az da onun rolunun daha geniş imkanlar verməsi ilə bağlıdır, amma buna baxmayaraq böyük nailiyyətdir: Arnini geridə qoyub. Qəzəblənir, sevinir, çırpınır… Macəra filmində baş qəhrəman necə olmalıdırsa, elədir.

Əlbəttə, detallara ilişmək olar. Personajların stress altındakı bəzi davranışları daha fərqli ola bilərdi. Amma stress vəziyyətlərində həmişə variantlar olur. Sonluğa da suallarım var: məncə film tam gücünü istifadə etmir. Ancaq bunu temp naminə edir və bu, filmə xeyir verir. Başlanğıc nisbətən ləngdir, amma emosional nüvə yaratmaq üçün lazımdır. Çox ağır da hiss olunmur. Yəni başlanğıc özünü doğruldur.

Ovçularla toqquşmaların daha təsirli olmasını istərdim, amma film tam aksiyon deyil, buna görə onu sərt tənqid etmək ədalətli olmazdı. Əsas olan budur: o, 1987-ci ilin orijinalından hər sahədə daha yaxşıdır. Qüsurları var, amma irəliləyiş açıqdır.

İndi əsas “Qaçan adam” budur. Çox gözəldir ki, yeni filmi köhnəsindən bir-iki gün sonra izləyib müqayisə etmək imkanı olur “əvvəl daha yaxşı idi” tezisinin həmişə doğru olmadığını anlamaq üçün. 2025-ci ildə daha yaxşısını çəkə bilirlər. 40 ildən sonra növbəti remeyki gözləyirik. Daha 1–2 cəhd və bu tempdə davam etsələr, “ilin filmi” statusuna çatan versiya görəcəyik. Bircə yaşamaq qalır.

Fikirlər

Bu yeni film orijinaldan 32 dəqiqə uzundur. Və çox yaxşı ki, bu qədər uzatmaqdan çəkinməyiblər!

Şvarseneqqerli film 1 saat 40 dəqiqə idi - macəra və aksiyon filmi üçün kifayət qədər ciddi müddətdir. Remeykin 2 saatı keçməyə cəsarət etməyəcəyindən qorxurdum. Amma etdilər! Orijinalın çatışmayan cəhətlərini artırmaq üçün daha uzun versiya qaçılmaz idi. Nəticədə 133 dəqiqəlik film alınıb. Və bu 133 dəqiqə hiss olunmur.

Ben şəhərdə qaçanda daha çox görmək istəyirsən. Açığını deyim, bu şounu və qəhrəmanın sağ qalmaq mübarizəsini 3 saata qədər izləyərdim. Çünki bu təcrübə unikal görünür. Belə unikal təcrübə təqdim edirsənsə, uzun film çəkməkdən qorxmağa dəyməz.

Film yalnız “Qaçan adam” şousundan ibarət deyil. Başqa şouları da bir az görürük. Bu isə antitopiya dünyasını daha yaxşı hiss etmək üçündür. 1987-ci ildəki film dünyanı demək olar ki, göstərmirdi yalnız şou, ovçular və zal. Yeni versiyada isə qəhrəman sistemlə üzləşir. Şou sadəcə nəticədir problemin özü deyil.

Yeni film daha real balans yaradır: Ben bir insan olaraq sistemə qarşı zəifdir. Şvarseneqqer ovçuları bir-bir yıxırdı, Povelin qəhrəmanı isə bunu edə bilməzdi çünki dünyanın qaydaları dəyişib, şans yoxdur.

Film uzun müddət “oyunun qaydalarını” qurur, amma bu ikinci aktı daha gücləndirir. Doğrudur, bəzi emosional məqamlar daha yaxşı açıla bilərdi. Bəzi motivasiyalara daha çox zəmin yaradılması olardı. Amma ikinci aktdan sonra film möhtəşəmdir.

Benin adi insanlarla qarşılıqlı əlaqəsini izləmək maraqlıdır çünki hər biri üçün onu satmaq sərfəlidir. O isə məcburdur güvənməyə. Bu səhnələr filmin ən realistik və maraqlı hissələrindəndir.

“Qaçan adam” əslində aksiyon haqqında deyil: bu, insanlar üzərinə təşkil olunan ov haqqındadır. Bu səbəbdən film qorxudur - “birdən bir gün biz də bu nöqtəyə gəlib çıxarıq?” sualını doğurur.

Final genişdir, amma qısadır və konkret detallar çatışmır. Bənzər filmlər kimi epiloq olsaydı, pis olmazdı. Amma müəlliflər nöqtə qoymaq əvəzinə, üç nöqtə qoymağı seçib çünki demək istədiklərini artıq deyiblər. Bu, özünü böyük kino saymayan, amma çox vacib söhbət aparmaq istəyən filmdir. Və söhbət baş tutur.

Nəticə

Bu, ideal remeyk nümunəsidir. 2025-ci ildə çoxlu remeyk var, amma “Qaçan adam” onların arasında ən vacib olanıdır. O, təkcə özünü doğrultmur həm də göstərir ki, remeyklər keçmişi sadəcə təkrarlamaq üçün yox, onu yaxşılaşdırmaq üçün də çəkilə bilər. Bu film 1987-ci ili daha yaxşı edir. Yeni həyat verir. Səhvləri düzəldir. Və sübut edir ki, köhnə əsərlər düzgün yanaşma ilə mükəmməlləşdirilə bilər.