Səndən sevinc istəmişdim...

Hicran Hüseynova 1970-ci il noyabrın 7-də Füzulidə doğulub. Bakı Dövlət Universitetinin jurnalistika fakültəsini bitirib. "P.S" qəzetinin ədəbi işçisi olub. 1999-cu ildən "Ulduz" jurnalında çalışıb, tənqid və publisistika şöbəsinə redaktorluq edib.

Ədəbi fəaliyyətə orta məktəb illərində başlayıb.

"Yaşıl eskiz" kitabının müəllifidir.

Hicran Hüseynova 2026-cı il iyunun 4-də vəfat edib.

Hicran HÜSEYNOVA

lll

Nəfəsi külək

Ulduzları çiçək

Günəşi göyçək TANRIm!

"Ucalardan ucasan,

Kimsə bilməz necəsən!"

Mən bilirəm: Qadirsən, Rəhman

Rəhim, Kərimsən!

Çiçək ulduzlarınmı soldu, TANRIm

Göyçək günəşinmi söndü

Günəş nəfəsinmi təngidi -

Səndən sevinc istəmişdim...

Nooldu?..

A-naa

Qara, qıvrım saçlar düşür yadıma,

Gördüm səni o ağrılı anımda.

Heç kim görmürdü məni

Çağırdım gəlmədin onda

Gələ bilməzdin axı.

Gördüm səni yuxu kimi gəlib keçən

Sevimli günlərimdə.

Hamı gördü məni,

"xoşbəxt" də deyirdilər.

Mənsə xoşbəxt deyildim -

Sən yox idin yanımda.

...Yenə görürəm səni

Hər gün olduğu kimi,

Ruhun mənim yanımda

Ölənəcəm ağlayacam səninçün

A-naa!

Çağırır torpağım, çağırır anam...

Açılır ömrümün səhifələri

hələ oxunmamış bir kitab kimi...

Açılır həyata şux ləçəkləri

hələ qönçə olan bir çiçək kimi...

Bəlkə, ucalacaq göylərə qədər

indi qönçə olan bu şux ləçəklər.

Bəlkə, əziləcək, tapdanacaqdı...

bir anda solacaq, məhv olacaqdı...

Yox, məhv olmayacaq mənim həyatım!

Arzular olacaq mənim qanadım.

Oxumaq həvəsi, yazmaq həvəsi

bütün kainatın qəlbinin səsi.

Çağırır həyata, çağırır inam

çağırır torpağım, çağırır anam.

İnam... inamdakı qüvvəyə inan

yaşadır insanı, yaşadır inam.

Adamlar ölür burda

Adamlar ölür burda -

Gözümün qabağında,

əllərimin içində.

Çoxu cavan yaşında,

Çoxu da uzun sürən

Ağır xəstəlikdən sonra.

Örtmək olmur gözlərini,

Bağlanmır heç cür xırdaca əlləri,

qırmızı dilləri,

ürəksə çoxdan dayanıb.

- Aldanıb cənnət adına

özünü öldürən adamlar.

İndi çətin diriləsiz,

Torpaq örtər gözünüzü,

Qulaqlarınızı da bir "rəhmətlik" sözü,

bundan sonra nə dirilmək...

Bilirəm sən nədən öldün

səni də bilirəm,

dostum, səni də,

səni də, səni də.

Sənsə ölü doğulmuşdun ölü atadan,

anadan, heç bir gün də yaşamadın -

Doğulandan dilindəydi

qəbir, kəfən.

...Adamlar ölür burda,

gözümün qabağında,

əllərimin içində.

Biri ölü doğulur,

biri özünü öldürür,

Birin öldürür ölülər!

Adamlar ölür burda!

Əlimdən heç nə gəlmir,

əlim cəsədlə doludur...

Gözlədiyim gün

Hardaydın, gözlədiyim gün,

Niyə belə gec gəldin?

Demirdin küsüb gedərəm,

Canımdan bezib gedərəm.

Düzü, gedirdim elə,

köhnə,

bozarmış günlər

dolaşdı ayaqlarıma,

qarşımı kəsdi nəsə,

özüm-özümdən utandım,

nə vaxtsa dediyim

sözdən utandım.

...Və sən gəldin

Heç gözləmədiyim gün...

Gəldin, xoş gəldin, nə deyim,

Sevinə bildimi amma

buna hər iki gözüm?..

Köhnə sözlər

Eh, o qədər deyiləsi sözüm var,

Gecələr sözə bürünüb yatıram.

Gündüzlər söz yeyirəm çörək əvəzinə.

Dilim qabar olub sözün

köhnəsini, yanığını yeməkdən.

Əlim qabar olub sözün

qarasın gizlətməkdən.

Eh, o qədər deyiləsi sözüm var,

asılıb əlimdən, ayaqlarımdan;

hamısı da ağır-ağır,

dözmək olmur.

Üzümdən, gözümdən tökülür sözlər,

səsimdən, baxışımdan tökülür,

Yox, dilimi dişləyim,

Neyniyəsən, hər sözü demək olmur...