Səsə köçən Şahbuz şirəsi (Esse)

​Əlabbas Bağırov kimi özünəməxsus nəsr dili olan, sözün həqiqi mənasında canlı xalq dilinin şirəsini yazılarında yaşadan bir sənətkardan söz açmaq hər zaman xoşdur. Onun Məmməd Araz torpağından — o uca, vüqarlı Şahbuz elindən pərvazlanması, eyni kökdən, eyni kənddən boy göstərib ruhən və qohumluq teliylə o böyük poeziya nəhənginə bağlanması təsadüfi deyil. Şahbuzun o zəngin, məlhəm kimi şirin ləhcəsi, özünəməxsus koloritli danışıq tərzi Əlabbas müəllimin həm qələmində, həm də gündəlik canlı ünsiyyətində aydınca duyulur.

​Məmməd Araz kimi ustad bir şairin pərvazlandığı o bərəkətli Nursu torpağı, görünür, yalnız böyük şeirin deyil, həm də canlı, şirəli nəsrin tükənməz qaynağıdır. Əlabbas Bağırovun hekayələrindəki o zəngin, qat-qat açılan milli kolorit sadəcə kağız üzərindəki sözlər toplusu deyil; bu dil doğrudan da Şahbuz elinin özünəməxsus ləhcəsindən, o dağ havasının saflığından su içir. Böyük Məmməd Arazla eyni kəndin — adı kimi özü də nurlu, bulaqlı Nursunun havasını udmaq, onunla uzaq-yaxın qohumluq teliylə bağlanmaq Əlabbas müəllimin ruhundakı o söz qüdrətinin, genetik yaddaşın bariz təzahürüdür.

​Lakin Əlabbas müəllimin söz sehri yalnız yazdığı hekayələrin, haqqında söz dediyimiz o incə nəsrin səhifələrində bitmir. Onun hərdənbir göndərdiyi səsli mesajları dinləyərkən insan tamamilə başqa bir aləmə daxil olur. O səs — təkcə informasiya ötürən bir vasitə deyil; içində Şahbuz dağlarının pıçıltısını, doğma el-oba samimiyyətini və xalis canlı dilin ecazkar şirəsini daşıyan bir nəfəsdir, bir canlı ünsiyyət möcüzəsidir.

​O mesajlardakı danışıq tərzi, avazın həzinliyi və ləhcənin şirinliyi insanı ilk andaca sehrləyir. Yazıçı qələmindən çıxan söz sanki onun öz səsində yenidən canlanır, mətnlərdə gördüyümüz o bədii qüdrət canlı nitqə köçür. Bu səsli mesajlar hər biri ayrı-ayrılıqda canlı dinlənilən kiçik, səmimi hekayələrdir. Əlabbas Bağırovun həm yazısında, həm də səsindəki bu gözəgörünməz sehr onun böyük ədəbi kökə və xalq dilinin tükənməz xəzinəsinə nə qədər dərindən bağlı olduğunu göstərir.

​Adı kimi özü də nurlu bu kəndin yetirdiyi iki qələm sahibinin — birinin poeziyada, digərinin isə o şirəli nəsr dilində və səmimi səsində doğma torpağın havasını yaşatması böyük bir ruhi varislikdir. Əlabbas müəllimin həm yazılarındakı, həm də mənə göndərdiyi o ecazkar səsli mesajlardakı kolorit elə Nursu torpağının, o bərəkətli ocağın öz istisidir.

Aliq Məmmədov