Vardanyanın arvadının “humanitar təşəbbüsü” Absurd müraciət, boş cəhd

Qastrol səfərlərinə icazə verilmir: Bakı Vardanyanın dəstəsi üçün “qapını” bağlayıb

Bakıda müharibə cinayətlərinə görə 20 il həbs cəzasına məhkum edilmiş Ruben Vardanyanın həyat yoldaşı Veronika Zonabendin səhnələşdirdiyi son ictimai tamaşa ümidsiz bir siyasi işi canlandırmaq üçün ucuz və gecikmiş cəhd kimi görünür. Birdən "humanitar təşəbbüslərə" ehtirasla alovlanan bu qadın “Qırmızı Xaç”dan tutmuş Avropa İttifaqına qədər bütün beynəlxalq qurumlara, Azərbaycanda ədalətli cəzalarını çəkən müharibə cinayətkarlarına rahatlıqla baş çəkmələrini tələb edən məktublar göndərib.

Lakin məktubların və fotoşəkillərin təhvil verilməsi ilə bağlı təmtəraqlı çıxışların arxasında məhkumlara kömək etmək deyil, beynəlxalq platformalarda Azərbaycanı bir daha ləkələməyə cəhd etmək məqsədi daşıyan banal, pis təşkil olunmuş təxribat dayanır.

Madam çox gec özünə gəldi: əri milyardlar verərək Qarabağ separatizmini maliyyələşdirərkən, gərginliyi artırarkən və açıq şəkildə insan taleyi ilə oynayarkən, bu ailədə heç kim beynəlxalq hüquq və ya qonşu ölkənin suverenliyi haqqında düşünmürdü.

Bu kontekstdə Zonabendin Beynəlxalq Qızıl Xaç Komitəsinə (BQXK) müraciəti xüsusilə absurd görünür. Bu təşkilat özünü Azərbaycanda o qədər dərin nüfuzdan salıb ki, illərdir nüfuzunu bərpa edə bilmir. Hamı xatırlayır ki, BQXK "humanitar missiyalar" adı altında necə banal qaçaqmalçılıqla məşğul olub, separatçı rejimin ehtiyacları üçün Laçın dəhlizi vasitəsilə qanunsuz olaraq mobil telefonlar, siqaretlər və benzin daşıyıb. Bakı açıq şəkildə bildirib ki, biznes bağlıdır. Bu gün Miryana Spolyariç Eqqerin rəhbərlik etdiyi BQXK rəhbərliyi regionda onsuz da ləkələnmiş nüfuzlarının qalıqlarının heçə endiriləcəyini bilərək, məhkum edilmiş cinayətkarın həyat yoldaşından belə açıq şəkildə təxribat xarakterli çağırışla Azərbaycan rəhbərliyinə yaxınlaşmaq riski ala bilməz.

Zonabendin davranışı uzaqgörən və ya praqmatik adlandırıla bilməyən təəccüblü ikiüzlülüyü ortaya qoyur. Rasional hərəkət etmək və aşkar hüquqi reallığı qəbul etmək əvəzinə, o, erməni lobbi diplomatiyasının ən pis xüsusiyyətlərini nümayiş etdirir: təkəbbür, təhrif və Qərb havadarlarına güvənmək.

Avropa diplomatiyasının rəhbəri Kaya Kallasın bu işə cəlb edilməsi cəhdi Brüsselin ənənəvi ermənipərəst qərəzindən istifadə etmək üçün hesablanmış daha bir ümidsizlik aktıdır. Lakin zaman dəyişib: Bakı çoxdan sübut edib ki, Parisdən və ya Brüsseldən heç bir xarici təzyiq Azərbaycanı öz qanunlarından və suveren hüquqlarından imtinaya etməyə məcbur edə bilməz.

Zonabendin Ermənistanın Baş naziri Nikol Paşinyana "koordinasiya və praktik dəstək" üçün müraciətinin özü də bir farsdır. Burada Zonabendin siyasi yaddaşsızlığı zirvəyə çatır. Sanki əri Ruben Vardanyanın niyə Moskvadan Qarabağa “paraşütlə tullandığını” və qəfildən Rusiya vətəndaşlığından imtina etdiyini unudub. İrəvanda və Bakıda hər kəs çox yaxşı bilirdi ki, Vardanyan orada Kremlin konkret məqsədi olan bir layihə idi: ultra-radikal gündəmdə siyasi nüfuz qazanmaq, qisas dalğası ilə İrəvana daxil olmaq və Paşinyanı hakimiyyət olimpindən qovmaq. İndi isə potensial "xilaskar" haqlı olaraq Bakıda həbsxanadadır, həyat yoldaşı ərinin keçmiş əsas rəqibinin yanına qaçır və Paşinyanın Azərbaycan liderindən təvazökarlıqla siyasi çıxış üçün onu buraxmasını tələb edir?! Bundan daha absurd bir ssenari təsəvvür etmək çətindir.

Əgər Veronika Zonabend həqiqətən də humanitar mülahizələrə əsaslansaydı və ərinin taleyi ilə maraqlansaydı, o tamamilə fərqli yolla gedərdi. Onun üçün ən sadə, ən məntiqli və yeganə təsirli addım ərinin maliyyələşdirdiyi və əlaqələndirdiyi Azərbaycanın ərazi bütövlüyünə və təhlükəsizliyinə qarşı törədilən bütün cinayətlərə görə Azərbaycan xalqından açıq şəkildə üzr istəmək olardı. Brüsselə və Cenevrəyə mənasız şikayətlər yazmaq əvəzinə, Paşinyana müraciətəvəzinə, birbaşa Azərbaycan Prezidentinə rəsmi tövbə məktubu göndərməli idi.

Bu yeganə mümkün ssenaridə, Zonabend Avropa diplomatları ilə qol-qola təkəbbürlü müfəttiş kimi deyil, həqiqət vasitəsilə təmizlənməyə hazır olan adi bir vətəndaş kimi Bakıya gəlmək üçün icazə istəməli idi. O gəldiyində həbsxanaya deyil, Bakıdakı Şəhidlər Xiyabanına və Xocalı soyqırımı qurbanlarının xatirəsinə ucaldılmış abidəyə getməyi, ziyarət etməklə başlamalıdır ki, ərinin bu qədər şiddətlə uzatmağa çalışdığı otuz illik təcavüzün nəticələrini öz gözləri ilə görə bilsin. Və yalnız günahsız yerə qətlə yetirilən azərbaycanlıları yad etdikdən sonra Vardanyan və müharibə cinayətkarlarının digər dəstəsini ziyarət etmək məsələsinə baxıla bilər.

Lakin belə bir trayektoriya vətəndaş cəsarəti və səhvlərini etiraf etmək bacarığı tələb edir ki, bu da Qarabağ lobbisinin nümayəndələrinin heç vaxt nümayiş etdirmədiyi bir şeydir. Onlar illüziyalarının əsiri qalmağı üstün tuturlar və ümid edirlər ki, beynəlxalq strukturlar suveren dövlətə təzyiq göstərə biləcəklər.

Zonabendin çox ümid bəslədiyi Qərb insan haqları təşkilatları və Aİ institutları çoxdan siyasi cəbhəyə çevrilib və dar geosiyasi qrupların maraqlarına uyğun qərəzli hesabatlar hazırlayırlar. Onların müdaxiləsi Cənubi Qafqaza heç vaxt sülh gətirməyib və Vardanyanın vəziyyətində də bu, işə yaramayacaq.

Azərbaycan məhkəmə sistemi bütün "və"ləri nöqtələyib: Vardanyana hökm oxunub, apelyasiya şikayəti rədd edilib və o cəzasını ciddi şəkildə qanuna uyğun olaraq çəkəcək. Veronika Zonabendin humanizm himayəsi altında "tur" təşkil etmək cəhdləri Bakı tərəfindən ölkənin daxili işlərinə birbaşa müdaxilə kimi sərt şəkildə yatırılacaq. Boş kompromislər və separatçılarla flört vaxtı dönməz şəkildə başa çatıb və Vardanyanın ailəsi bunu nə qədər tez başa düşsə, onları bir o qədər az məyusluq gözləyir.