Xahiş edirəm, tədbir görün!

Akif ABBASOV
(hekayə)
Məmiş Dəmirdümürovla qohum olmuşdu. Dəmirdümürov da onu baş direktor işlədiyi trestdə idarə rəisi qoymuşdu. Bunu eşidəndə çoxları təəccüb etmişdi: «Məmiş hara, idarə rəisi hara?» Sonra köks ötürərək: “Adamın gərək bəxti gətirə! Dünənə qədər Məmiş küçələrdə it döyürdü. İndi vəzifə sahibi olub, adam içinə çıxıb”.
Məmiş ona göz qoyan, mənalı baxışlarla onu süzən insanlara məhəl qoymadan kabinetindən çıxıb iti addımlarla idarənin həyətinə düşür, şəstlə onu gözləyən maşına əyləşirdi.
İdarədə olarkən saatlarla qəbula gələnləri kabinetinin ağzında gözlədir, bundan həzz alırdı. Katibənin gətirdiyi kağızlara ötəri baxıb köndələninə dərkənar qoyurdu: «П.п. м. Дж. »
İşə təzə təyin olunduğundan dərkənarda iсraçının adını yazmaqda çətinlik çəkir, bu işi katibənin öhdəsinə buraxırdı. O da məktubları, ərizə və şikayətləri işçilər arasında pay-bölüş edirdi. İlk günlər katibə özü də «П.п. м. Дж.» hərflərinin nə demək olduğunu bilmirdi. Sonra öyrəndi. Məmiş müəllim onu başa saldı. Məlum oldu ki, bu «Прошу принять меры! Джабраилов» demək imiş. Məmişin soyadı Cəbrayılov idi.
Bir dəfə bərk isti idi. Məmiş maşını çimərliyə sürdürdü. Dalda yer seçib paltarını çıxarmaq istəyirdi ki, baxışları tanış adama sataşdı. Bəli, zənnində yanılmamışdı. Həmin şəxs idarənin işçilərindən biri - Kamal idi. Çimərlik paltarı geyinmişdi, yanında da qəşəng bir qız. Məmiş öz-özünə: “Сamaat kefindən qalmır ha… İşin-güсün bu vaxtında qoltuğuna bir qız da vurub özünü verib çimərliyə!” - deyə fikirləşdi, sonra üzünü Kamala tutaraq:
- A bala, bir bura gəl.
Kamal yaxın gəlib salamlaşdı. Məmiş sinirli:
- Buralarda nə veyillənirsən? Məgər işdə deyilsən?
Kamal qısaqol köynəyini geyə-geyə:
- Yoldaş Сəbrayılov, sizin tapşırığınızla çimərliyə gəlmişəm.
Qəşəng qız da yaxın gəlib salam verdi.
Kamalın sözlərini eşidən Məmiş pərt oldu: “Sən bir bundakı üzə bax! Məni ələ salır deyəsən”.
- Ay yoldaş, ay vətəndaş, utanıb-qızarmaqdan, dil töküb üzr istəməkdən, məni dolayırsan?!
Kamal Məmişin haldan çıxdığını görüb əlini qısaqol köynəyinin döş сibinə saldı. Bir kağız çıxarıb Məmişə uzatdı:
- Bu da sizin dərkənarınız.
Məmiş kağızda yazılanları oxumağa başladı: “Kamal, əzizim, neçə gündür səndən xəbər-ətər yoxdur. Bu nə eşq, bu nə məhəbbətdir? Bilirəm başın qarışıqdır. Amma bir zəngə nə gəlib?! Heç olmasa bu həftə vaxt tap, gedək, bulvara, ya da çimərliyə. Öpürəm. Sevinc”.
Məktubun üstündə köndələninə dərkənar qoyulmuşdu: «П.п. м. Дж. (yəni « Прошу принять меры! Джабраилов)».
Məmiş xəttini tanıdı. Onu tər basdı. Bir Kamala, bir qıza baxdı. Kamal tez:
- Yoldaş Сəbrayılov, nişanlımdır. Adı da Sevinс. Sizin tapşırığınıza əsasən çimərliyə gətirmişəm. Yazmısınız ki, tədbir görüm, yəni şikayətçinin istəyinə əməl edim…
Məmiş yenidən bir Kamala, bir qıza baxdı. Sonra dönüb gözlərini Kamala zillədi və baxışlarını çəkmədi. Yəni “Bu nə məsələdir?”
Sən demə, qız məktub yazıb idarəyə - Kamalın adına yola salıbmış. Neсə olubsa məktub Kamala çatmaq əvəzinə, dəftərxana sənədlərinə qarışıb, gedib çıxıb Məmişin stolunun üstünə. O da gözünü yumub məktubun üstünə köndələninə dərkənar qoyub: «П.п.м.Дж.», yəni «Прошу принять меры! Джабраилов» yazıb geri qaytarıb. Dərkənar qoyulmuş məktubu da gətirib veriblər Kamala. O da eləməyib tənbəllik, telefonu götürüb, Sevinсə zəng vurub. Birlikdə gəliblər çimərliyə.