“Xəstəliyində yanında olmadığım üçün peşmanam”

“Xəstəliyində yanında olmadığım üçün peşmanam”

“Atamı sonuncu dəfə 2016-cı ildə Amerikaya gedəndə görmüşəm. Sonra anam gəlib mənə baş çəkdi, amma atam gəlmədi. Atam telefonla danışmağı sevən adam da deyil. Orada olduğum müddətdə bir neçə dəfə telefonda danışmışdıq. Əsasən də son bir ildə onun səhhətində problem yarananda çalışırdım ki, daha çox kontaktda olum. Amma elə oldu ki, mən sənəd gözləyirdim. 2022-ci ilin aprel ayında Bakıya gəlməli idim. Apreldə gəlsəydim, atamla görüşə biləcəkdim. Amma sənəddə bir gecikmə oldu. Vəkil sənədlə bağlı müraciət edəndə rəqəmlərdə səhvə yol vermişdi. Deyəsən, bu rəqəm doğum tarixi ilə bağlı idi. Dəqiq xatırlamıram. Belə olan halda problem çıxdı”.

OLAY yazır ki, bu sözləri keçmiş “HOST” qrupunun üzvü, AİD ləqəbi ilə tanınan reper Orxan Zeynallı qonaq olduğu junalist Pərviz Hüseynin aparıcısı olduğu “Pərvizə görə” verilişində deyib.

Sənətçi atası tanınmış jurnalist Araz Zeynalovla münasibətlərindən eləcə də onun xəstəliyindən söz açıb:

“Atamın səhhətinin pisləşdiyi bir vaxtda deyildi ki, sizin sənədlər hazır olmaq üzrədir. Bir il “bu gün, sabah” fikri ilə keçdi. Elə oldu ki, atam rəhmətə gedən gününün səhəri mənim sənədim gəldi. Tam olaraq sənədim ertəsi gün gəldi. Bu mənim üçün çox qəribədir. Beş gün, bir həftə sonra da o sənəd gələ bilərdi. Anladım ki, gəlməyimin artıq bir anlamı yoxdur. Çünki Amerikadan Bakıya gəlmək xüsusi hazırlıq tələb edir. Ailəmlə də məsləhətləşdim. Atamın ölümünün 40-cı günü gəlməyimin daha məqsədəuyğun olduğunu qərarlaşdırdım. Həm də uzun müddət qala biləcəkdim. Məni daha çox üzən və peşman olduğum atam xəstə ikən yanında olmamağım idi. Amerikada yaşadıqlarım, qazandıqlarım, yaradıcılığıma bu möhtəşəm təsiri doğma olan 3-4 insandan birinin xəstələndiyi dönəmdə yanında olmamağıma dəyərdi mi? Bu fikirlər məni rahat buraxmır. Bir çox mahnılarımda bu mövzuya toxunmuşam. Toxunanda da sonradan o hissləri çıxarıram. Anlayıram ki, bu insanları yora bilər. Amma yazıram, içimdən çıxarıram… Bu mahnıları paylaşmıram. “İllər sonra” səhnədə oxuyanda, məşqin özündə belə görürəm ki, çox təsirlənirəm və mənim üçün çox çətin olur. Düşünürəm ki, bu möhtəşəm mahnıdır,  mənə uğur gətirir amma kaş ki, yazmazdım, yəni bu mahnını yazmağa bir səbəb olmazdı”.

Orxan “Əgər bu sənəd tez hazır olsaydı, atanıza gəlib nə demək istəyərdiniz?” sualına belə münasibət bildirib:

“Mən çox danışan insan deyiləm. İstərdim ki, ona çətin vaxtında kömək olum. Hansı ki, ona o köməyi başqa insanlar edirdi. Sadəcə həmin köməyi istərdim ki, mən edim. Xüsusi deyəcəyəm sözlərim yoxdur. Atamla ümumiyyətlə çox danışmamışıq. Azərbaycanda yaşayanda da çox danışmamışıq. Problemimiz yox idi. O da, mən də soyuq idik. Bizdə bu elə əvvəldən belə olub”.

“Atanız Araz Zeynalov tanınmış jurnalist idi. Amma biz bu həqiqəti çox gec öyrəndik. Bu məlumat niyə gec üzə çıxdı? Siz yoxsa atanız bu haqda danışmaq istəmirdi?” sualına reperin cavabı belə olub:

“Atam bizim yaşıdlarımızın tanıyacağı insan deyil. O 1990-ci illərin jurnalisti olub. O zamanlar atam sosial, iqtisadi sahələr üzrə önəmli bir qəzetdə redaktor vəzifəsində çalışırdı. Onun 40 yaşı tamam olmamış hansısa bir nüfuza çatmışdı. Onun səhhətində problemlər yarandı, mediada bu haqda yazıldı, insanlar onun haqqında yaxşı şeylər yazırdılar. Çox insanlara dəstək olub. Bəlli təbəqədən nə qədər çox hörmətə sahib olduğunu gördü və ondan sonra dünyasını dəyişdi. Atamın bəlli 90-lar kimi məhəllə psixologiyası var idi. Onun üçün o hörmət faktoru, bütün maşın və qazanclardan çox önəmli idi”.

“Atanızın sizin səhnə fəaliyyətinizə fikirləri necə idi?” sualına isə belə cavab verib:

“Bu haqda heç zaman bilə bilməyəcəyik. Çünki atam heç zaman bu haqda mənə heç nə deməyib. Arada o biri otaqdan eşidirdim ki, atam “Mavi qızılgüllər” trekimi çox xoşlayır. Amma şəxsən özümə bununla bağlı heç zaman heç nə deməmişdi. Telefonda son yazışmalarımızda bir səs atmışdı mənə. O məndən bir mahnımı soruşmuşdu. Başa düşmüşdüm ki, o “Məni xatırla” mahnısını deyir. Bu mahnı haqda onun dostu deyib ki, oğlunun bir mahnısı var. O da mənə bunu bildirmədən qürurlanırdı. Mən də artıq başa düşməli idim ki, bu mahnı yaxşı mahnıdır, onu bəyənir. Bu isə çox limitli emosiya bölüşməsi idi”.