“21 yaşlı gəncin bu fikri ortaya atması qeyri adi idi” Videomüsahibə

Milli Məclisin VII çağırış deputatı Elçin Mirzəbəyli “Qafqazinfo”ya müsahibə verib.

Sözügedən müsahibəni təqdim edirik:

- Siz həm şair, həm jurnalist və həm də deputatsınız. Milli Məclisdə ilk dəfədir təmsil olunursunuz. Lakin parlamentdə elə şəxslər var ki, birinci çağırışdan seçilir. Təcrübə baxımdan, parlamentə ilk gəlişinizdə çətinlikləriniz oldumu?

- Prinsip etibarilə yox... Çünki əsas məsələ ünsiyyətdir və kollektivə uyğunlaşmaqdır. Uzun illər media sektorunda olduğum, həm də siyasi tok-şoular apardığım üçün onların bir çoxu ilə münasibətlərim var idi. Nəticə etibarilə elə bir problem yaranmadı. Eyni zamanda, yenə də mediadan gəldiyim və siyasi analitika ilə məşğul olduğum üçün həm siyasi, həm də qanunların müzakirəsi müstəvisində öz fikirlərimi ifadə etmək baxımdan çətinliyim olmadı. Təbii ki, yaradılan şərait çox vacib faktorlardan biridir. Parlamentə gəldiyim ilk günlərdən Milli Məclisin rəhbərliyi və aparatı digər deputatlar kimi, mənə də diqqət göstərib, istənilən məsələ ilə bağlı müraciətimə dərhal reaksiya verib. Bu baxımdan heç bir çətinlik olmadı. Ola bilsin ki, bir neçə gün çəkdi, böyük zaman kəsiyini əhatə etdiyini deyə bilmərəm.

- Adətən bir yerə təzə gedəndə köhnələr yenini sıxışdırır deyirlər. Sizdə də belə bir hal baş verdimi?

- Qətiyyən yox! Əksinə, köhnələrdən yalnız dəstək görmüşəm və bu gün də eyni münasibəti görürəm. Burada ola bilsin, başqa faktorlar da var. Mən düşünmürəm ki, ilk dəfə seçilən digər millət vəkillərinə münasibətdə də onların fərqli reaksiyası olub. Daha öncədən parlamentdə təmsil olunan, təcrübəli deputatların yeni seçilənlərə münasibətləri çox yaxşıdır.

- Uzun illər parlamentdə təmsil olunan elə deputatlar olub ki, illərlə yanaşı oturublar və beləliklə, dostluqları yaranıb. Bəs sizin “parta yoldaşı”nızla münasibətiniz necədir?

- “Parta yoldaşım”la münasibətim normaldır. Hazırda Elman Nəsirovla birlikdə otururam. Uzun illərdir tanıdığım insandır, ünsiyyətimiz var. Mən aparıcı kimi fəaliyyət göstərəndə davamlı əlaqələrimiz olduğu üçün ünsiyyət problemimiz yoxdur. Təbii ki, o, daha təcrübəlidir və bu mənim üçün mühüm məqam hesab oluna bilər.

- Bəs Milli Məclisdə yaxın dostunuz varmı?

- Prinsip etibarilə yaxın dost çox ciddi anlayışdır, illər ərzində formalaşır. Yəni insanın bir il və ya il yarım ərzində çox yaxın və ya yaxın dostu ola bilməz. Amma Milli Məclisdə uzun illərdən bəri şəxsi münasibətlərimiz olan, qarşılıqlı şəkildə bir-birimizə hörmət bəslədiyimiz insanların sayı yetərincədir. Təbii ki, mən öz tərəfimdən onları dost hesab edirəm. Amma qarşı tərəfin münasibətini, şübhəsiz ki, bilə bilmərəm. Dostluğun qarşılığında həmişə dostluq görmüşəm.

- Kimlərdir həmin dostlar?

- Çoxdur. Adlarını sadalamaqla uzun siyahı əldə etmək olar. Ona görə siyahını sadalamağa ehtiyac duymuram. Bəlkə də 40-50 nəfər və daha çox...

- Bəs münasibətlərinizin pis olduğu həmkarınız necə?

- Yoxdur. Təkcə həmkarım deyil, media sektorunda da həmkarlarımla münqasibətlərimdə heç bir problemim yoxdur.

- Əvvəllər Milli Məclisdə qalmaqallar çox olurdu. İndi isə demək olar, yox dərəcəsindədir. Sizcə, bunun səbəbi nədir?

- Məncə, insanlar proseslərə daha peşəkar yanaşırlar. Emosional fon yoxdur, rasional mövqe, baxış bucağı var. Parlamentin birinci fəaliyyəti qanunvericiliklə məşğul olmaqdan ibarətdir. Təbii ki, parlamentari həm də siyasətçidir, siyasi fəaliyyətlə məşğul olur. Siyasi müstəvidə ola bilər ki, baxışların fərqi olsun. Amma qənaətimə görə, Azərbaycanda cüzi istisnalar olmaqla, o şəxslər də parlamentdən kənardadılar, sivil siyasi münasibətlərin qurulması istiqamətində son illər çox ciddi irəliləyiş əldə olunub. Hər hansı fərqli baxışların sahibi olan şəxslər də davranışlarında bir-birinə hörmətlə yanaşırlar. Düşünürəm ki, bizdə artıq polemika mədəniyyəti formalaşıb. Bu baxımdan qalmaqalların olmadığı qənaətindəyəm.

- Bu, həm də iclasın idarəetməsindən asılı ola bilər?

- Bəli! Bu, çox vacib faktordur. Proseslərə dərhal müdaxilə etmək, emosional fonun yaradılmasına imkan verməmək və təbii ki, paralel olaraq həm də fərqli fikirlərə hörmətlə yanaşmaq çox böyük təcrübə tələb edir. Bu baxımdan, Sahibə xanımın idarəçiliyi ziddiyyətlərin dərinləşməsinə imkan vermir.  

- Elçin müəllim, 23 il üzvü olduğunuz Ədalət, Hüquq və Demokratiya Partiyasından kənarlaşdırıldınız. Partiyadan ayrıldıqdan sonra Qüdrət Həsənquliyevlə (red. partiya sədri) münasibətlərinizdə dəyişiklik oldumu?

- Münasibətlərdə, şübhəsiz ki, heç bir dəyişiklik yoxdur. Siyasi mövqelər ayrıla bilər, amma insani münasibətlər ayrılmır. Bir qayda olaraq, bu mövzuda danışmıram, amma keçdiyim yola hörmətlə yanaşıram. Bu baxımdan da, birlikdə addımladığım adamlara da hörmətlə yanaşıram və eyni yanaşma davam edəcək.

- Yəni münasibətləriniz bu gün də davam edir?

- Təbii ki, normaldır.

- Yaxın zamanlarda belə bir partiyadaxili problem Sabir Rüstəmxanlının sədri olduğu Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyasında da baş verdi. Bildiyiniz kimi, parlamentin vitse-spikeri Rafael Hüseynovun partiyadan istefa verəcəyi ilə bağlı məlumat yayılmışdı. Lakin bu hal baş vermədi. Məsələyə münasibətiniz maraqlıdır.

- Hər iki şəxsə böyük hörmətim var. Sabir Rüstəmxanlı Azərbaycanın böyük publisisti və şairidir, o cümlədən, ölkədə milli şüurun formalaşması prosesində də önəmli rol oynayan şəxsdir. Rafael müəllimə də çox böyük hörmətim var, Azərbaycan ədəbiyyatının dərin bilicilərindən biridir. Vaxtilə onun Cavid haqqında araşdırmaları sensasiya xarakteri daşıyırdı. Həmin dövrdə - biz Sovet təfəkkür tərzindən sıyrıldığımız zamanda yeni baxış bucağının formalaşması və təqdim olunması önəmli hadisələrdən biri idi. Bu baxımdan hər iki şəxsə dərin hörmətim var. Çox şadam ki, münasibətlərdə dərin çat yaranmayıb və davam edir. Qənaətimə görə, Azərbaycanda həm siyasət adamları, həm də ziyalılar bir-biri ilə hörmətlə danışmağı bacarmalı, qarşılıqlı münasibətlərin pozulmasına imkan verilməməlidir. Düşünürəm ki, bu da bir presedent rolunu oynaya bilər.

- Siz qeyd etdiniz ki, siyasətdə emosiyalar da olur. Sizcə partiyadaxili problemlər bu cür emosiyalardan qaynaqlanır?

- Bunu konkret fakta münasibətdə demirəm, amma ola bilsin ki, təcrübəsiz insanlar və müəyyən polemikaya hələ hazır olmayan şəxslərin arasında emosional mühitin yaranması mümkündür. Yəni təbii hal kimi qəbul olunmalıdır. Amma müəyyən sərhədə kimi davam etməlidir. Heç bir halda insan ləqayətinə toxuna bilən addımlar atılmamalıdır. Bu davranışların bir siyasət adamı olaraq əleyhinəyəm. Dialoq yolu ilə istənilən məsələni yoluna qoymaq imkanı var. Amma yetkin, təcrübəli insanların arasında emosional fonun, mühitin olduğunu düşünmürəm. Çünki müəyyən yaş və həyat təcrübəsi buna imkan vermir.

- Son günlərdə həmkarlarınız məmurlardan narazılıqlarını dilə gətirirlər. Bəs sizin narazı olduğunuz məmur varmı?

- Konkret olaraq hazırda bu barədə fikir söyləyə bilmərəm. İş prosesi ərzində ola bilsin ki, hansısa məsələyə reaksiyanın gecikməsi, vətəndaşların problemlərinin həll olunması istiqamətində gözləntilərin özünü doğrultmaması qısqamüddətli narahatlığın ortaya çıxmasına zəmin yarada bilər. Daha sonra müəyyən səbəblərin olduğu bəlli olur. İnsanlarla işləmək çətindir. Nə qədər insan varsa, o qədər fərqli baxış bucağı var. Hər kəs də özünün haqlı olduğunu önə çəkməyə və problemləri ilə bağlı daha mübaliğəli şəkildə danışmağa üstünlük verir. Bu baxımdan insanlarla ünsiyyətdə bunun şahidi olursan. Amma biz digər tərəfə də nəzər salaq, yəni müvafiq sahələrə rəhbərlik edən şəxslərin problemlərinə. Onlar həm vətəndaşların problemləri ilə məşğul olur, həm idarəçilik məsələləri var. Bunu zamanla dərk eləyirsənsə, situasiyaya səbirlə yanaşmağa başlayırsan. Lakin belə xüsusi bir narazılığım olduğu məmur yoxdur.

- Xüsusilə vəzifəsindən kənarlaşdırıldıqdan sonra, deputatlar Fuad Nəcəfli (red. Prezidentin Naxçıvandakı sabiq səlahiyyətli nümayəndəsi) və Elxan İbrahimovdan (red. Nəsiminin eks-icra başçısı) narazılıqlarını dilə gətirirlər. Sizcə, deputatlar bu narazılıqları vaxtında niyə demirlər?

- Düşünürəm ki, bu, bir yanaşma tərzidir. Hər kəs bu məsələdə özünə cavabdehdir. Ola bilsin ki, bir deputat konkret bir dairədən seçilibsə, icra strukturları ilə əlaqədə olmalıdır. İşgüzar münasibətlərin qurulması üçün də bəzi həssas məqamlara xüsusi diqqət yetirmək lazım gəlir. Çünki hər iki tərəf vətəndaşla işləyir. O münasibətlərə xələl gəlməməsi və ziddiyət yaranmaması üçün deputatların yanaşmalarında fərqliliklər nəzərə çarpa bilər. Hər kəs öz baxış bucağına görə məsuliyyət daşıyır. Ona görə də bu məsələyə özləri cavab versələr, daha yaxşı olar.

- Bildiyiniz kimi, ölkənin son aylarda ən çox müzakirə etdiyi məsələlərdən biri Prezident Administrasiyasının sabiq rəhbəri Ramiz Mehdiyev ətrafında cərəyan edən proseslərdir. Maraqlıdır, partiya üzvü olduğunuz zaman Ramiz Mehdiyevlə görüşləriniz olub?

- Qətiyyən! Heç vaxt görüşümüz, şəxsi ünsiyyətimiz olmayıb. Hətta rəsmi ünsiyyətimiz də olmayıb. Biz tamamilə fərqli baxış bucaqlarına, ideoloji yapıya malik insanlar olmuşuq. Şübhəsiz ki, onun həmin dövrdə səlahiyyətləri də yüksək olub. Prinsip etibarilə milli baxışlarım olduğu və bu, ideoloji sistemli xarakter daşıdığı üçün belə düşüncəsi olan insanların mənə münasibətdə o qədər də xoş yanaşma tərzi sərgilədiyini düşünmürəm. Bunu öz həyatımda da hiss etmişəm. İndi bu barədə danışmaq subyektiv təsir bağışlaya bilər, doğru deyil. Amma təbii ki, onun fəaliyyətini bütövlükdə həm Azərbaycanın ideoloji mühitinə, həm ölkədə çoxpartiyalı sistemin formalaşması prosesinə çox ciddi zərbə vurduğu qənaətindəyəm.  

- Siz həm də Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin (AYB) üzvüsünüz. Maraqlıdır, AYB-də hazırda vəziyyət necədir? Ötən günlərdə AYB sədri Anar üzvlük haqqını ödəməyənlərin birlikdən kənarlaşdırılacağı ilə bağlı açıqlama yaymışdı.

- AYB yazıçıları uzun illər bir arada saxlayan, xüsusilə ədəbiyyatımız üçün çətin dövrdə bu missiyanı yerinə yetirən bir təsisatdır. Prinsip etibarilə ora hər kəsin fərqli baxışları var. Üzvlük haqqı məsələsinə gəldikdə isə, bu problemin həllini tapmaq elə də çətin deyil. Əgər kimlərsə üzvlük haqqını ödəmirlərsə, bəlkə onların heç üzvlük haqqını ödəmək yadına düşmür. Çünki israrlı mövqe olmayıb. Eyni zamanda AYB nəticə etibarilə həmkarlar ittifaqı deyil ki, ora üzvlük haqqının keçirilməsi zərurəti daha çox olsun. Çünki insanların həmişə gözləntiləri var. Amma sırf ədəbiyyatla məşğul olan və ədəbiyyata gəlir mənbəyi kimi baxmayan insanların AYB-dən hər hansı formada gözləntiləri yoxdur. Məqsəd ədəbiyyatın yaşamasıdır. Bu problemin elə də böyük olduğunu düşünmürəm. Əgər bu, xatırlatma prinsipi daşıyırsa, bunu ictimai qaydada deyil, digər konteksdən də dilə gətirmək mümkün idi. Bu baxımdan, əgər üzvlük haqqına ehtiyac varsa və bu, AYB-nin fəaliyyətinə ciddi təsir göstərəcəksə, təbii ki, bu istiqamətdə onların atdığı addımların məqsədəuyğun olduğunu düşünürəm. Lakin mən düşünmürəm ki, üzvlük haqqı bütövlükdə Azərbaycanda ədəbiyyatın qarşısında duran problemləri həll edə bilər.

- Bildiyiniz kimi, gələn il AYB-nin qurultayı keçiriləcək. Anar 2022-ci ildə keçirilən qurultayda sədr seçildikdən sonra, belə bir açıqlama vermişdi ki, növbəti dəfə üçün namizəd olmayacaq. Sizcə, Anarı AYB-də kim əvəz edə bilər?

- Doğrusu, bu barədə fikir səsləndirmək etik deyil. Yəni AYB-də Anarı əvəz edə biləcək çoxsaylı insanlar var. Təbii ki, Anar Azərbaycanın böyük ziyalısı, yazıçısıdır. Çox önəmli bir mərhələdə ədəbi mühitin qorunmasında xidmətlər göstərib. İndi hərə fərqli münasibət bəsləyə bilər, bu, normaldır. Anara münasibətdə obyektiv, qeyri-obyektiv və ya subyektiv faktlara əsaslanaraq fikir səsləndirən insanlar ola bilər. Amma o, həqiqətən də böyük bir missiyanı bu günə qədər yerinə yetirib və məhz buna görə, ona yalnız təşəkkür etmək lazımdır. Azərbaycan ədəbiyyatının dünya miqyasına çıxarılması istiqamətində kim təşkilatçılıq işini daha yaxşı bacaracaqsa, zənnimcə, həmin şəxsin önə çıxması daha vacib faktordur. İstənilən təşkilatı dağıtmaq, uçurmaq çox asandır. Amma onu qoruyub saxlamaq, dəyişmək, yeni cizgilər əlavə etmək daha böyük məsuliyyətdir. Kim bu missiyanın öhdəsindən gələcəksə, o, önə çıxsa daha yaxşı olar.

- Ölkənin ən qalmaqallı adamlarından biri məhz Anardır. Nə qədər sevəni varsa, bir o qədər də tənqid edəni var. Bunun səbəbi nədir?

- Anara ünvanlanan ittihamların heç biri peşəkarlığı, şəxsiyyəti ilə bağlı deyil. Bunlar hamısı AYB ilə bağlı məqamlardır. Bilirsiniz, AYB-yə kənardan olan bir münasibət, bir az Sovet dövründən qalma gözləntilər var. Kimisi AYB-yə Prezident təqaüdü verən və ya buna şərait yaradan, kimisi kitabların dərcinə, populyarlığına imkan yaradan, kimisi də mənzil paylayan birlik kimi yanaşır. Umacaqlar olan yerdə də fərqli yanaşmaların olması təbiidir. Mən bu proseslərə belə yanaşmadığım üçün, mənzil və ya təqaüd məsələsində necə addımlar atıldığını, kriteriyaların necə müəyyənləşdirildiyini bilmirəm. Ona görə də insanların bu məsələdə haqlı və ya haqsız olduğu barədə fikir səsləndirə bilmərəm. Şəxsi maraqlar olan yerdə də bu fikirlər daha qabarıq şəkildə ortaya çıxır. Mən bu məsələlərdə aqressiv reaksiya yaranmasının da tərəfdarı deyiləm. Tənqid edə bilərsən, amma bu, ədəbi notlarla və emosional hisslərlə özünü büruzə verməməlidir. Faktın varsa, soyuq faktı irəli sürməlisən, lazım gəlsə, ictimailəşdirməlisən. Qapalı müzakirədə bu məsələni çözmək istəyirsənsə, yenə də etik normalar çərçivəsində həll etməlisən. Həll edə bilmirsənsə, məhkəməyə müraciət etməlisən. Hətta məhkəmə çərçivəsində belə ləyaqətlə və etik normalarla davranmağın tərəfdarıyam.

- Bir az da sizin yaradıcılığınızdan bəhs edək...

- Danışaq... (gülür)

- Ən məşhur şeirlərinizdən biri “Qalx ayağa, millət”dir. Dillər əzbəridir...

- Bu şeir musiqiyə yazılıb. 1988-ci ildə “Heyratı” ritmik muğamına yazdığım marşdır. Milli Azadlıq Hərəkatının marşıdır.

- Onu yaradıcılığınızın kuliminasiyası adlandırmaq olar?

- Fərqli yanaşmalar ola bilər. Elə insanlar var ki, mənim sevgi şeirlərimi daha çox sevirlər. Daha çox dillər əzbəri olan, Azadlıq marşından daha çox dinlənilən şeirlərim var. “Ürəyim yanar” heç də Azadlıq marşından az sevilən mahnı deyil. Mərhum dostlarımız, bəstəkarlarımız Nailə Mirməmmədlinin, Hikmət Mirməmmədlinin, daha sonra Xanım İsmayılqızının bəstələri var. Onların arasında da kifayət qədər sevilənlər var. Amma Azadlıq marşının yeri tamamilə fərqlidir. Bu marşda həm də milli düşüncənin kodları var. Çünki 1988-ci ildə Azərbaycan müstəqil deyildi, siyasi basqı altında idi. Həmin dövrdə 21 yaşlı bir gəncin “Qalx ayağa, millət, boğmasınlar səsimizi. Bir bayraq altında birləşdir bizi” fikrini ortaya atması qeyri-adi yanaşma idi. Çünki mən o yaşda bir bayraq altında birləşmək anlayışını da bilmirdim. Bu, fitrətdən, ruhdan gələn bir məsələ idi. Sonralar mən bunun təsadüfi olmadığının şahidi oldum.

Onu da qeyd edim ki, bu şeirə ilk dəstək verən iki şəxsiyyət olub. Biri mənim ustadım, mərhum Bəxtiyar Vahabzadə, biri də dahi bəstəkarımız Tofiq Quliyev. Hər iki şəxsiyyəti böyük ehtiramla anıram, xatirələrini həmişə əziz tuturam. Təbliğ olunmasında mənəvi baxımdan dəstək göstəriblər. Həmin vaxtda efirdə Azadlıq marşını müdafiə etmək hər kəsin cəsarəti deyildi. Bəxtiyar müəllim belə bir addım atmışdı.

Sonralar “Heyratı” muğamının Qırğızıstanda səsləndirilən “Babəkilər marşı”na bənzərliyi ortaya çıxmışdı. Görürsünüz, yəni yüz illərin o tayında bir millətin ruhunu ayağa qaldıran musiqi, yenə də uzun illərdən sonra bir millətin istiqlal mücadiləsində gənc oğlanın dilindən səsləndirilir. Bəlkə də bu mənim yazdığım marş deyil, əcdadlarımızın ruhu yazıb, sadəcə mən vasitəçi olmuşam.

- Siz qeyd etdiniz ki, sevgi şeirləriniz daha çox sevilir, dinlənilir. Belə şeirlərinizdən birini indi səsləndirmək istərdinizmi?

- Zaman keçəndən sonra insan daha çox fəlsəfi şeirlər yazmağa başlayır. İnsan həyatında daha çox ağrılar gəzir, nəinki sevgi. Amma istəyirsinizsə, sevgi şeiri də oxuyacağam:

Mən sənin kiminəm, nəyinəm deyib

Düşünmə...

Cavabı özündə ara.

Keçdiyin yolların hər qarışında

İzinə sarılan izimdə ara...
 

Gecələr adımla qol-boyun olan

Dilinin ucundan asılıb cavab.

Bəlkə nəfəsinin hərarətinə,

Bəlkə də...

ovcuna yazılıb cavab.

 
Bəlkə gözlərində alışıb yanan

O sözdü...

Hər gecə aradığın söz.

Gecədən sabaha körpü çəkdiyin,

Gecəni sabaha

sarıdığın söz...
Mən sənin hər gecə xəyallarında

Tapıb itirdiyin adamam, qadın...

Göz yaşı içində...

Dualarınla

Yerə gətirdiyin adamam, qadın.

...Hər gün baxışımla açılsın səhər

Ensin gözlərinə şüa yerinə...

Mən...

sənə Tanrının əmanətiyəm

Al...

Oxu hər gecə dua yerinə...

- Maraqlıdır, şairlərdə bu cür şeir yazmaq üçün gələn ruh yüksəkliyi, istək necə yaranır?

- Hərədə bir cür yaranır. Mən heç vaxt özümü şeir yazmağa məcbur etmirəm. Əgər anında gələn hiss və duyğu varsa, bəzən bir neçə dəqiqə içində şeir yazırsan. Bəlkə də hər gün beynimdə nə qədər şeir motivi olur, amma fitrətdən gəlmədiyi üçün yazmıram. Yəni İlahidən gəlməyən heç nəyi yazmıram. Ola bilər, il ərzində bir və ya bir neçə şeir yazıram. Amma adam var ki, hər gün şeir yazır. Ola bilsin ki, onların “yuxarı” ilə əlaqələri daha yaxındır (gülür). Yaxud da poeziyaya o qədər də ciddi yanaşmırlar.

 - İndi səsləndirdiyiniz şeir, dediyiniz kimi, bir neçə dəqiqə ərzində yazılıb?

- Bəli, qısa zamanda yazılıb. 5-10 dəqiqəyə yazılmış şeirdir. Mən deyim ki, jurnalist kimi də çox sürətli yazıram. Tanıyanlar bilir, bir saatın içində bir neçə şərh yaza bilərəm. Sürətli yazmaq və oxumaq qabiliyyətim var. Ümumiyyətlə, şeirin içində sözlər bir-biri ilə zidd deyilsə, qol-boyun olublarsa, sevgilidilərsə, o zaman onu hiss edirsən.

- Bu şeirin tarixçəsini öyrənmək olar?

- Bir poetik duyğunun ortaya çıxaracağı nəticə fərqli ola bilər. Yəni sən fərqli bir emosional təsirdən kağıza köçürüləndə tamam fərqli şeir ortaya çıxara bilərsən. Vacib deyil ki, bu şeirin motivi məhz sevgi olsun. Məsələn, mənim hamı tərəfindən sevgi şeiri kimi qəbul edilən “Elə darıxasan...” şeirim məhz darıxmaq üçün yazılıb. Mənim oğlum xaricdə təhsil alırdı, onu gözləyirdim. Telefonuna zəng çatmırdı, emosional vəziyyət yaranmışdı. Böyük narahatlıq keçirmişdim. O vəziyyətdə yazılmış bir şeirdir. Amma sonradan bəlli oldu ki, tamamilə fərqli motivdə ortaya çıxıb:

Elə darıxasan...

Nəfəsin çıxa

Yarı tüstü kimi, yarı od kimi.

Şərqi oxuyasan Ay işığına

Yarı adam kimi, yarı qurd kimi...

Yəni prinsip etibarilə bir şeirə münasibətdə fərqli yanaşmalar ortaya çıxır. Lakin o şeirin mətbəxini ancaq şair özü bilir.

- Jurnalistikadakı fəaliyyətinizdən də söz açdınız. Maraqlıdır, jurnalist olduğunuz dövrdə ünvanladığınız hansı sualı bu gün deputat Elçin Mirzəbəyliyə versələr, cavablandırmağa çətinlik çəkər?

- Çoxdur. Siz daha insaflısınız (gülür). Sadəcə olaraq hazırda mənim özümə verəcəyim suallar çoxdur. Lakin bunlar fəaliyyətimlə bağlı olan suallar deyil. Bu baxımdan, cavabsız qoyacağım sualların da sayı çoxdur.

Nuranə Daxilqızı

Foto-Video: Pərvin Zeynal