Le Penin prezidentliyə gedən yolu

Fransa özünü Beşinci Respublikanın qurulmasından bəri ən böyük siyasi transformasiyanın astanasında tapa bilər

"Fransa böyük olmadan Fransa ola bilməz", - deyə Şarl de Qoll təkcə hərbi qüdrətə və ya beynəlxalq nüfuza deyil, həm də dövlətin dəyişiklik dövründə siyasi səlahiyyətlərini qorumaq qabiliyyətinə istinad edərək bildirib. Onilliklər sonra bu aforizm bir daha xüsusi rezonans doğurub. Ənənəvi partiyalar uzunmüddətli böhran yaşayarkən və cəmiyyət miqrasiya, təhlükəsizlik, iqtisadiyyat və Avropaya inteqrasiya məsələləri üzərində getdikcə daha çox bölünərkən, “Milli Cəbhə” lideri Marin Le Pen fransız seçicilərinin əksəriyyətinin etibar etdiyi siyasətçi kimi ortaya çıxır. Yeni sosioloji məlumatlar yalnız bir neçə il əvvəl mümkün olmayan bir tendensiyanı təsdiqləyir: Le Pen artıq etirazçıların namizədi kimi qəbul edilmir, Yelisey sarayı üçün əsas namizədə çevrilir.

Prezident seçkilərinin birinci turunda Le Penin 34-36 faiz səs toplayacağı gözlənilən “OpinionWay” sorğusu siyasətçinin şəxsi uğurundan daha çox bütün Fransa siyasi sisteminin dərin böhranından xəbər verir. Emmanuel Makron dövrünün sonu ilə ölkə mülayim seçiciləri birləşdirə bilən mübahisəsiz mərkəzçi liderini faktiki olaraq itirdi. Sosialistlər çoxdan təsirini itirib, respublikaçılar çoxillik tənəzzül yaşayır və sol blok parçalanmış olaraq qalır, orta təbəqənin əhəmiyyətli bir hissəsi arasında ehtiyatlılıq yaradır. Bu fonda “Milli Cəbhə” Partiyası tədricən siyasi etiraz partiyasından yeni sistemli bir partiya olmağa çalışan qüvvəyə çevrilib.

Cəmi 10-15 il əvvəl Le Pen adı əsasən atası Jan-Mari Le Penin radikalizmi ilə xatırlanırdı. Lakin Marin Le Pen ardıcıl olaraq partiyanın sözdə "şeytanlaşdırma" siyasətini yürüdür, ən mübahisəli fiqurlarından qurtulur, ritorikasını yumşaldır və diqqəti ideoloji şüarlardan Fransa xalqının gündəlik problemlərinə yönəldir.

Bu strategiyanın həlledici mərhələsi partiyanın gənc və mediaya dost sədri Jordan Bardellin yüksəlişi oldu. Hərəkatın ikinci şəxsi kimi Bardella partiyaya texnokratik bir parıltı gətirdi və bu, partiyaya nəhayət ki, marginal imicindən qurtulmağa, əvvəllər "köhnə" sağa səs verməkdən çəkinən gəncləri və hörmətli orta təbəqəni öz tərəfinə çəkməyə imkan verdi. Bu gün Le Pen və Bardellanın platforması qanunsuz immiqrasiya ilə mübarizə, sərhəd nəzarətinin gücləndirilməsi, ictimai təhlükəsizliyin təmin edilməsi, əhalinin alıcılıq qabiliyyətinin qorunması, milli biznesin dəstəklənməsi və fövqəlmilli Avropa İttifaqı strukturlarının Fransanın daxili siyasətinə təsirinin azaldılmasına yönəlib.

Məhz sosial populizmin və immiqrasiyaya qarşı sərt mövqenin bu kombinasiyası Le Penin populyarlığının əsas mənbəyinə çevrilib. Son illərdə Fransa bir sıra terror hücumları, müəyyən şəhərətrafı ərazilərdə artan cinayətkarlıq, müntəzəm kütləvi iğtişaşlar və miqrant inteqrasiyasında artan böhran hissi ilə üzləşib. Milyonlarla fransız üçün bu məsələlər siyasi müzakirə mövzusu olmaqdan çıxıb və gündəlik həyatın bir hissəsinə çevrilib. Ənənəvi partiyalar ehtiyatlı güzəştlər təklif etsələr də, Le Pen tez və aydın həllər vəd edir. Bu da onu geniş seçici kütləsi üçün cəlbedici edir.

İqtisadi amillər də əhəmiyyətli rol oynayır. Son illərdəki inflyasiya, artan yaşayış xərcləri, enerji çatışmazlığı və azalan real gəlirlər mövcud hökumətin siyasətindən narazılığı artırıb. Le Pen işçilərin, kiçik şəhərlərin sakinlərinin əhəmiyyətli bir hissəsini qloballaşma və ümumavropa mexanizmlərinə həddindən artıq inteqrasiyanın onların pisləşən vəziyyətinin səbəbi olduğuna inandıra bilib. Nəticədə, “Milli Cəbhə”nin seçki bazası əhəmiyyətli dərəcədə genişlənərək ənənəvi sağçı seçiciləri də özünə cəlb edə bilib.

Uzun müddət Le Penin kampaniyası ciddi hüquqi risk altında idi: Avropa Parlamentinin vəsaitlərindən sui-istifadə ittihamları onu seçkili vəzifə tutmaqdan məhrum etməklə hədələyib. 7 iyul 2026-cı ildə Paris Apelyasiya Məhkəməsi bu iş üzrə yekun qərarını verib və bu, siyasətçi üçün zərərdən daha çox faydalı olduğunu sübut edib. Məhkəmə onun günahını təsdiqləyib, lakin namizəd olmaqdan məhrum edilməsini beş ildən 45 aya endirib - bunun 30-u 2025-ci ilin mart ayında çıxarılan birinci instansiya məhkəməsinin hökmündən hesablanaraq dayandırılıb. Formal olaraq, bu, qadağanın artıq bitdiyi və Le Penin 2027-ci il prezident seçkilərində iştirak etmək hüququna malik olduğu deməkdir. O özü üç il həbs cəzasına məhkum edilib və bu müddətdə elektron qolbaqla ev dustaqlığında qalacaq. Bu məhdudiyyətə baxmayaraq, həmin axşam Le Pen namizədliyini təsdiqləyib və partiya sədri Cordan Bardella ilə birlikdə kampaniyaya başladığını elan edib.

Avropa Parlamentinin üzvlərinin köməkçilərinin müxaliflərin gözləntilərinin əksinə olaraq yüksək səviyyəli məhkəməsinin keçirilməsi də əhəmiyyətlidir. Hökm siyasətçinin reytinqinə ciddi şəkildə zərər vermədi. Əksinə, Le Penin bir çox tərəfdarı hadisələri isteblişmentdən siyasi təzyiq cəhdi kimi qəbul etdi - bu təsir artıq digər Qərb demokratiyalarında müşahidə olunurdu. Xalq liderlərinə qarşı cinayət mühakimələri yalnız tərəfdarlarının səfərbərliyini gücləndirdi. “OpinionWay” sorğu məlumatlarından da görünür ki, onun reytinqi hökmdən və namizədliyinin rəsmi elan edilməsindən sonra yüksəldi.

Buna baxmayaraq, reallıq budur ki, “Milli Cəbhə” artıq hakimiyyət strukturuna əvvəlkindən daha çox inteqrasiya olunub. Milli Assambleyaya keçirilən növbədənkənar seçkilərdən sonra Fransa Parlamenti üç barışmaz düşərgəyə bölündü və ölkəni uzunmüddətli siyasi çıxılmaz vəziyyətə saldı. Ən güclü fraksiyası ilə Le Pen hökumət qərarları üzərində veto səlahiyyətindən effektiv şəkildə istifadə edir. İstənilən kabinetin yaşaması, sağçıların ona qarşı səs verib-verməməsindən asılı olduğu vəziyyət Fransa cəmiyyətini bu qüvvənin qaçılmazlığı və sistemli təbiəti ideyasına öyrəşdirir.

Mövcud dinamika davam edərsə və Marin Le Pen prezident seçilərsə, Fransa həm daxili, həm də xarici siyasətdə əhəmiyyətli dəyişikliklərə gedə bilər. Daxili olaraq, bu, immiqrasiya qanunlarının əhəmiyyətli dərəcədə sərtləşdirilməsini, polis səlahiyyətlərinin genişləndirilməsini, əcnəbilər üçün sığınacaq qaydalarının və sosial müavinətlərin yenidən nəzərdən keçirilməsini, sərhəd nəzarətinin artırılmasını və sənədsiz miqrantlar üçün deportasiya prosedurlarının sürətləndirilməsini əhatə edə bilər. Eyni zamanda, Fransa sənayesinə daha çox dəstək, yerli istehsal üçün stimullar və sağçıların fikrincə, iqtisadiyyatın rəqabət qabiliyyətinə zərər verən bəzi ekoloji təşəbbüslərin yenidən nəzərdən keçirilməsini gözləmək olar.

Avropa İttifaqı üçün də eyni dərəcədə ciddi nəticələr mümkündür. Le Pen uzun müddətdir Fransanın Aİ-dən və avrozonanından çıxması ideyasını rədd etsə də, Brüsselin səlahiyyətlərini əhəmiyyətli dərəcədə məhdudlaşdırmağı, bəzi suveren funksiyaları milli dövlətlərə qaytarmağı və ümumavropa miqrasiya siyasətini yenidən nəzərdən keçirməyi müdafiə edir. Seçiləcəyi təqdirdə, Paris çox güman ki, milli hökumətlər üçün daha güclü rol və Avropa inteqrasiyasının daha az mərkəzləşdirilmiş modelini müdafiə edən Aİ ölkələrinin əsas müttəfiqi olacaq.

Xarici siyasətdə Le Pen Fransanın adi kursunu da dəyişə bilər. O ənənəvi olaraq strateji muxtariyyətin qollizm konsepsiyasına uyğun olaraq daha müstəqil diplomatiyanı müdafiə edib. Bu, avtomatik olaraq NATO və ya Aİ müttəfiqləri ilə münasibətləri kəsmək demək deyil. Lakin Paris, mövqeləri Vaşinqton və ya Brüssel ilə fərqli olsa belə, öz milli maraqlarını müdafiə etməkdə daha fəal olacaq. Eyni zamanda, müdafiə suverenliyi, milli hərbi-sənaye kompleksinin inkişafı və kritik sektorlarda xarici tərəfdaşlardan asılılığın azaldılması məsələlərinə daha çox diqqət yetiriləcəyi ehtimal olunur.

Ənənəvi olaraq yüksək siyasi fəaliyyəti ilə seçilən böyük erməni icması Fransanın seçki mənzərəsində xüsusi yer tutur. Vahid seçki xəttinin olmamasına baxmayaraq, bəzi Fransa erməniləri son illərdə Marin Le Penin siyasi gündəliyinə daha çox diqqət yetirməyə başlayıblar. Bu, əsasən onun Cənubi Qafqazdakı vəziyyətlə bağlı sərt və birmənalı mövqeyi ilə bağlıdır. Ermənipərəst ritorikasına baxmayaraq, Parisin Bakı ilə dialoqda vasitəçi rolunu qorumağa çalışan Emmanuel Makrondan fərqli olaraq, Le Pen və onun siyasi müttəfiqləri daha radikal mövqe tuturlar. Le Pen dəfələrlə Bakını sərt tənqid edərək, onu Qarabağ münaqişəsini həll etmək üçün güc tətbiq etməkdə ittiham edib və açıq şəkildə Azərbaycana qarşı sərt Avropa sanksiyalarının tətbiqinə çağırıb.

Bundan əlavə, Azərbaycan Türkiyənin strateji müttəfiqi kimi “Milli Cəbhə”nin əsas gündəmindədir. Le Pen üçün Ankaranın təsirinə qarşı çıxmaq onun xarici siyasət doktrinasının sütunlarından biridir. Bu kontekstdə onun partiyası Ermənistana dəstəyi sadəcə suveren dövlətin müdafiəsi kimi deyil, həm də Fransanın "Şərq xristian forpostunu Bakı və Ankaranın təzyiqindən qorumaq" missiyası kimi təqdim edir.

Bu cür ifadələr Brüssel və Yelisey sarayının Azərbaycana qarşı ehtiyatlı siyasətindən məyus olan erməni diasporasında rezonans doğurur. Bu seçicilər üçün Le Penin Bakıya qarşı güzəştsiz mövqe tutmaq vədləri inandırıcı arqumentdir.

Lakin Le Penin Fransa erməniləri arasında qeyd-şərtsiz dəstəyindən danışmaq düzgün olmazdı. Diasporanın əhəmiyyətli bir hissəsi hələ də ənənəvi olaraq Fransa siyasətində aparıcı rol oynayan mərkəzçi və sağ mərkəzçi qüvvələrə meyllidir və erməni icmasının bir çox üzvü sosial qütbləşmənin daha da artmasından qorxaraq millətçi ritorikadan ehtiyat edir. Buna görə də, erməni icmasının liderə münasibəti mübahisəli olaraq qalır: xarici siyasət bəyanatlarına rəğbət həmişə “Milli Cəbhə”nin ümumi proqramının dəstəklənməsinə gətirib çıxarmır. Buna baxmayaraq, əvvəlki prezident seçkiləri kampaniyaları ilə müqayisədə Le Penin hazırda bəzi erməni seçiciləri arasında xeyli diqqət çəkdiyi aydındır.

Prezident seçkiləri yarışının əsas intriqası artıq Le Penin ikinci tura keçə bilib-bilməyəcəyi deyil - bu ssenari indi praktik olaraq standart görünür. Sual həlledici mərhələdə ona kimin müqavimət göstərə biləcəyi və müxtəlif baxışlara malik seçicilərin millətçi namizədə qarşı birləşdiyi zaman ənənəvi "Respublika baryerinin" işləyib-işləməyəcəyidir.

Makronun Fransa Konstitusiyasına görə üçüncü müddətə namizədliyini irəli sürməsi qadağan edildiyindən mülayim mərkəz özünə varis axtarır; keçmiş Baş nazir Qabriel Attal və Eduard Filip mümkün namizədlər arasındadır. Lakin mərkəzçilər arasında dərin fikir ayrılıqları və Jan-Lük Melanşonun rəhbərlik etdiyi sol blokun ambisiyaları fonunda Le Penə qarşı vahid cəbhə qurmaq misli görünməmiş dərəcədə çətin bir işə çevrilir.

Fransa demokratiyasının bu qoruyucu mexanizmi nəhayət uğursuz olarsa, Fransa özünü Beşinci Respublikanın qurulmasından bəri ən böyük siyasi transformasiyanın astanasında tapacaq. Daha sonra de Qollun Fransanın böyüklüyü haqqında dedikləri yenidən qızğın müzakirə mövzusuna çevriləcək - yalnız indi məsələ artıq tanış nizamın qorunması ilə bağlı deyil, Fransanın 21-ci əsrdə necə olmalı olduğu və onun Avropada və dünyada yeni yerini kimin müəyyən edə biləcəyi ilə bağlı olacaq.

Müəllif: Zaur Nurməmmədov