“Müharibələr heç bir səbəb olmadan hər şeyi məhv edir”

“Qızıl top” qazanmasına baxmayaraq, 40 yaşda hələ də futboldan zövq alan və özünü sübut etməyə çalışan təkcə Kriştiano Ronaldo deyil.

"Football-plus.az" bildirir ki, belə oyunçuların sırasına Luka Modriçi də aid etmək olar.
“Real”ın tarixində böyük iz buraxmasına və mümkün olan hər şeyi qazanmasına baxmayaraq, xorvatiyalı ulduz ötən ilin yayında, yəni 40 yaşında karyerasını bitirmədi. Əksinə, o, Avropanın digər nəhəngi “Milan”a yollanaraq karyerasında yeni səhifə açdı. Özü də Modriç hələ ki ümidləri artıqlamasıyla doğruldur.
Ünlü futbolçu bugünlərdə “Corriere dello Sport” nəşrinə müsahibə verib.
- Uşaq vaxtı “Milan”a azarkeşlik etməyin haqda deyilənlər doğrudu?
- Bəli. “Milan”a ilk növbədə öz uşaqlıq kumirimə - Zvonimir Bobana görə azarkeşlik edirdim. Onun kapitan sarğısını daşıdığı Xorvatiya yığması Fransada keçirilən DÇ-1998-də qələbəyə çox yaxınlaşmışdı.
- İndi isə özün “Milan”ın şərəfini qoruyursan...
- Həyat həmişə təəccübləndirməyi bacarır. Elə hadisələr baş verir ki, bunun həyata keçə biləcəyinə heç vaxt inanmırdın. Açığı, karyeramı “Real”da tamamlayacağıma əmin idim. Amma gördüyünüz kimi hər şey başqa cür alındı. Hərçənd “Real”da oynadığım illərdə də ayrılmaqdan söhbət düşərkən ağlımda yalnız bir məqam var idi. Madridi yalnız bir komandaya – “Milan”a görə tərk edə bilərdim. Mən bura qələbələr qazanmaq üçün gəlmişəm.
- Bu mövsüm skudettonu qazanmaq mümkündümü?
- “Milan”ın şərəfini qoruyursansa, hər oyuna mütləq qələbə üçün çıxmalısan. Bəli, bu il skudettonu qazanmaq mümkündü. Amma yolumuz uzundu. İndidən mövsümün sonunu düşünmək yersizdi. Futbolda yalnız oyundan-oyuna irəliləməyə çalışmalısan. İndidən bir neçə ay sonranı düşünməyə başladınsa, bu düşüncələrin içində itib-bata bilərsən...
- Karyeranın bu qədər uzunömürlü alınmasının sirri nədədi? 40 yaşda belə yüksək səviyyədə oynamağı necə bacarırsan?
- Bunun sirri sevgidədi. Futbola olan sevgini, futbol haqda düşüncələri, futbol üçün yaşamağı nəzərdə tuturam. Futbol və ailəm həyatda mənim üçün ən dəyərli şeylərdi. Əsas sirr futbol ehtirasıdı. Pəhriz və məşq kimi məqamlar ikinci dərəcəlidi. Uzun müddət yüksək səviyyədə və zirvədə qalmaq üçün ürək lazımdı. Uşaq vaxtı məşqlərdən necə zövq alırdımsa, indi də eyni zövqü alıram.
- Müasir futbolun ən ünlü simalarından birisən. Amma kənardan adi insan təsiri bağışlayırsan.
- Bəli, adiliyi, sadəliyi sevirəm. Adi ailə, adi həyat, adi şeylər... Özümü qeyri-adi insan saymıram. Həyatım boyunca bir saniyə də olsun, özümü kimdənsə üstün saymamışam. Futbolçu olmasaydım, ofisiant olmaq istəyərdim. Bu sahəni həm bəyənirdim, həm də az-çox bacarığım var idi. Otel biznesi üzrə təhsil almışam. Yadımdadı ki, ilk ilimizdə Zadar şəhərində yerləşən “Marina” otelində praktika keçirdik. Orda toy məclisləri üçün nəzərdə tutulan süfrələr açılırdı. Mən süfrəyə içkilər qoyurdum. Xorvatiya toylarında çox içki içilir. Xoşuma gəlməyən yeganə şey qabları yumaq idi.
- Xorvatiya əhalisinin sayı heç 4 milyona çatmır. Amma ölkə olaraq bir çox idman növlərində mükəmməl nəticələr əldə edirsiz. Xüsusilə də futbolda. İtaliya DÇ-2018 və DÇ-2022-də iştirak etmədiyi halda, Xorvatiya bu turnirləri, uyğun olaraq, gümüş və bürünc medallarla bitirdi. Bunun sirri nədədi?
- Mentallıqda. Dözmək və heç vaxt təslim olmamaq bacarığı da lazımdı. Bizə uşaq vaxtlarından aşılayırlar ki, nəyəsə nail olmaq üçün mübarizə aparmaq lazımdı. İstədiyinə nail olandan sonra isə onu əlində saxlamaq, qorumaq lazımdı. İstedad, təbii ki, vacibdi. Amma tək istedad yetərli deyil. Bəlkə də müharibədən keçməyimizin və o təcrübəni yaşamağımızın da bizim nəsil futbolçulara müsbət təsiri olub.
- Müharibələr indi də davam edir...
- Yuqoslaviyada başverənlər, sadəcə, axmaqlıq idi. Nə o müharibələri anlayırdım, nə də indiki müharibələri anlayıram. Həyat gözəldi. Müharibələr isə heç bir səbəb olmadan hər şeyi məhv edir.
- Səncə, indi ciddi böhranda olan İtaliya futbolunda məhz mentallıq çatışmır?
- Bəlkə də. Amma ümid edirəm ki, sizi yenidən mundialda görəcəm. Çünki mən həmin o əfsanəvi İtaliya futbolunu izləyərək böyümüşəm.
- Səni tez-tez Pirlo ilə müqayisə edirlər.
- Belə müqayisələri aparanlara minnətdaram. Bu, mənim üçün fəxrdi. Pirlo məndən 6 yaş böyükdü. Bizim üçün bu cığırı o açıb. Ancaq Bobanı saymasaq, mənim digər kumirim Françesko Totti idi. Ümumiyyətlə, o illərdə A seriyasında fantastik futbolçular çıxış edirdi. Həmişə onları izləyərək öz-özümə “mən də belə oynamaq istəyirəm” deyə düşünürdüm.
- Alleqri ilə münasibətlərin necədi?
- Nə qədər ki, bu otaqdadı, onun haqda heç nə deyə bilmərəm (gülür). Zarafatı bir kənara qoysaq, Alleqri çox güclü şəxsiyyətdi. Bəzi yönləri ilə mənə Karlo Ançelottini xatırladır. Emosional, həssas və yumor hissi olan insandı. Zarafat etməyi xoşlayır. Ancaq iş meydana və məşqçiliyə çatanda əsl ustaddı. Futbolda bir çoxlarının bilmədiyi məqamlara diqqət yetirir. Bura gələnə qədər onu yaxından tanımırdım. Amma tanıyandan sonra şadam ki, onun kimi məşqçim var.
- Karlo Ançelotti haqda nələr deyərdin?
- Karlo bir nömrədi. Onu ifadə etmək üçün söz tapmaq çətindi. Təkcə məşqçilik bacarığına görə yox, həm də insani keyfiyyətlərinə görə. Biz Madriddə onunla tez-tez həm Milan şəhəri, həm də bu klub haqda danışırdıq. Çünki buralar onun üçün də xüsusi yerdi. Onunla ilk görüşümüzü gözəl xatırlayıram. Şəhərdə tək idim. Mənə zəng vuraraq evinə şam yeməyinə dəvət etdi. Həmin gün saatlarla futboldan, ailədən, həyatdan, yəni hər şeydən söhbət etdik. Adətən, məşqçilər futbolçulara güvənmir. Amma o, tam güvənir.
- Bəs Mourinyo?
- Həqiqətən də xüsusidi. Həm insan, həm də məşqçi kimi. Məni ilk dəfə “Real”da görmək istəyən məhz o idi. Mourinyo olmasaydı, bəlkə də heç vaxt o kluba gedib çıxmazdım. Təəssüf ki, onunla birlikdə cəmi bir mövsüm keçirə bildim.
- Bu sadaladığımız məşqçilərdən ən sərti və ən tələbkarı kimdi?
- Mourinyo. Mən onun hətta paltardəyişmə otağında Kriştiano Ronaldo kimi bir futbolçunu göz yaşı axıtmağa vadar etməsinin də şahidi olmuşam. Halbuki Ronaldo meydanda həmişə 100 faizini qoyur. Sadəcə, həmin gün o, bir epizodda öz cinahındakı müdafiəçinin arxasınca sona qədər qaçmamışdı. Mourinyo düşündüyünü birbaşa adamın üzünə deyir. Amma həmişə dürüstdü. Onun üçün, məsələn, Serxio Ramosla yeni gələn bir futbolçu arasında fərq yoxdu. Nəsə demək istəyirsə, bunu mütləq deyir. Alleqridə də bu özəllik var. Nəyin doğru, nəyin yanlış olduğunu futbolçunun üzünə deyir. Dürüstlük bu işin ayrılmaz hissəsidi.
- Messi, yoxsa Kriştiano Ronaldo?
- Bu sualı heç vaxt bəyənməmişəm. Hər ikisi iz buraxaraq böyük bir dönəmə damğa vurub. Kriştiano mənə daha yaxındı. Çünki birlikdə oynamışıq. “Real”da uzun illər komanda yoldaşım olub. Sizi əmin edirəm ki, o, tək futbolçu kimi dahi deyil. İnsani keyfiyyətləri də ən yüksək səviyyədədi. Çoxları bunu bilmir, amma onun geniş ürəyi var. Həmişə yardım əlini uzatmağa hazırdı. Həm də sadə insandı.
- Bəs Messi?
- Onu insan kimi tanımıram. Amma əminəm ki, o da ən yaxşı keyfiyyətlərə malikdi. Futbolçu kimi isə möhtəşəmdi.
- Hazırda “Milan”da məsləhətçi kimi çalışan İbrahimoviçlə münasibətlərin necədi?
- Yaxşıdı. Biz onunla həmişə öz dilimizdə - serb və xorvat dillərinin qarışığında danışırıq. Biz danışarkən ətrafdakılar heç nə başa düşmür.
- 2020-ci ildə İbra, demək olar, 40 yaşında ”Milan”a qayıtdı və skudettonu qazandı...
- Baxaq görək, biz də bunu təkrarlaya biləcəyikmi? Hazırda turnir cədvəlində mövqeyimiz yaxşıdı. Dediyim kimi yolumuz uzundu. Rəqiblərimiz ciddi və güclüdü. Amma futbolda hər şey mümkündü. Heç vaxt “heç vaxt” demə. Bir qədər də inkişaf etmək üçün hələ potensialımız var. Məşqçimiz işinin öhdəsindən əla gəlir. “Milan” qarşısına ən yüksək hədəflər qoymalıdı. Mənim üçün burda olmaq sanki böyük bir dairəni başa çatdırmaq, tamamlamaq kimi bir şeydi. Amma indi hər gün üzərimdə işləmək zamanıdı. Futbolda da həyatdakı kimi uzaq gələcəyi düşünməyə ehtiyac yoxdu. Bir oyun başa çatdısa, qarşıdan növbəti oyun gələcək...