Svetlananın aldığı dərs: Başqasının olan heç nə xoşbəxtlik gətirmir

Bu gördüyün erməni qadının adı Svetlana soyadı Arakelyandır. Gümrüdə anadan olub. Deməli bu axçi o vaxt- yəni 1992-1993-cü illərdə Rusiyanın dəstəyi və hərbi yardımı ilə Qarabağı işğal edən Ermənistanın terrorçu ordusunun qazandığı qələbədən necə xoşnud olubsa, ailəsi ilə birlikdə Gümrüdəki evlərini satıb köçüblər Qarabağa. Burada evindən çıxarıb qovduqları, və yaxud vəhşicəsinə öldürdükləri bir azərbaycanlının evinə yerləşiblər.

Svetlananın özünün erməni mediasına verdiyi məlumata görə , düz 35 il rahat o evdə yaşayıb. Məlum antiterror əməliyyatından sonra Azərbaycan ordusunun mərhəməti və humanizmi sayəsində yenidən sağ-salamat Ermənistana dönüb. Amma ki , evi olmadığına görə kirayələrdə qalır. Aylığı da bizim pulla 350 manata. İş yoxdur deyib, iş də vermirlər. Dünən İrəvanın meydanlarına yığışmış nankorlar - Qarabağı könüllü tərk etmiş ermənilər şikayətləniblər. Bu Svetlana da dəsmal götürüb ağlayıb ki, bəs bizi söyürsünüz, təhqir edirsiniz, yaxşı edirsiniz edin, amma Qarabağa dönənə qədər ya bir ev verin, yada xeyli pul verin ki, gedim özümə ev alım.
Onun bu çıxışı sosial şəbəkələrin erməni seqmentində müzakirələrə səbəb olublar. İrəvan erməniləri Svetlanaya nifrətlərini bildirməkdən çəkinməyiblər. Onu ərini - oğlunu müharibəyə göndərməməkdə, qorxaqlıqda suçlayıblar. Buna görə döyüşdə ən çox irəvanlıların öldüyünü vurğulayıblar.
Bir sözlə , ermənilərdən sonra Svetlanaya onu da bildirmək yerinə düşər ki, Qarabağa yaşamağa gedən günü həyatının səhvini edib.
Deyilənə görə, uzaq bir şəhərdə bir ər-arvad yaşayırmış. Həm çox kasıb imişlər, həm də övladları yox imiş. Bir yandan da yaşlanmağa doğru gedirmişlər. Qadın hər gün taleyindən gileylənər, ağlayıb-sızlayar, ərinin də gününü qara edərmiş. Günlərin bir günü kişi sevinə-sevinə evə gəlir, deyir: arvad, muştuluğumu ver, sənə xoş bir xəbər deyim. Arvad sevincək deyir ki, muştuluğun məndə, denən!
Kişi deyir ki, arvad bu gün bir kişi ilə bazarda rastlaşdıq, söhbətləşdik! Razılaşdıq ki, onun çox xoşbəxt olduğu və yaşadığı əraziyə köçək . Orda nə yemək dərdi , nə geymək dərdi çəkirsən .. Hər şey təmənnasız verirlir. Bütün günü də oranın sakinləri olan ozanlar çalır oxuyur, oynayır o ərazidəki insanlar da xoşbəxt yaşayır. Amma şərtləri var. Nəbadə, orda ağlayasan , sızlayasan, dərdli görünəsən!Həmin adamı qaynayan qazana yandırıb öldürürlər. Əgər bu şərtlə razısansansa, köçək ”Ozan”a.
Arvad razılaşır, köçürlər. Xoşbəxt yaşayırlar. Bir ay, beş ay beləcə keçir... Arvad günlərin bir günü yenə qəmə batır, taleyindən gileylənir... Əri ha yalvarır, ay arvad etmə-eləmə, şərti pozma...Ozanlar bilsə... Elə bu anda ozanlar görürlər ki, arvad ağlayır! Şərt pozulub! Götürürlər arvadı basırlar qaynayan qazana...arvad bişib ölür... Əri bilir ki, bu olaya ağlamağın, sızıldamağın yeri yoxdu...yoxsa onun da vəziyyəti arvadından fərqli olmayacaq, başlayır qazanın böyür-başına oynaya-oynaya fırlanmağa, və astadan oxumağa: Nə gəzirdin "Ozan”da, başın qaynasın qazanda....
Bədbəxt Gümrüdə oturmuşdun də , nə gəzirdin Qarabağda ki, indi də qalmısan çöllərdə...

Bilmirdin, o torpaqların, o evin  sahibi səni orda qoymayacaq?
Əntiqə Rəşid