Tramp ad gününü qəfəs döyüşü ilə qeyd etmək istəyir...

...ABŞ Prezidenti Donald Trampın ABŞ-ın 250 illik yubileyi və özünün 80 illik yubileyi münasibətilə Ağ Ev ərazisində UFC turnirlərinə ev sahibliyi etmək planları siyasi tamaşanın hüdudları və ictimai mədəniyyətdə zorakılığın rolu ilə bağlı müzakirələrə səbəb olub.

Tənqidçilər Amerika gücünün simvolik oturacağında qarışıq döyüş sənətləri yarışlarının keçirilməsi ideyasını dövlət ritualını fiziki qarşıdurma elementləri olan əyləncə şousuna çevirmək cəhdi kimi qəbul edirlər.

SİA-nın əldə etdiyi məlumata görə, bu barədə The Atlantic yazır.

Bu kontekstdə, yarışlardan tutmuş prezident iqamətgahının çəmənliklərində kütləvi əyləncəyə qədər maksimum tamaşa istəyini vurğulayan daha qrotesk ssenarilər də müzakirə olunur.

Bu formatın tərəfdarları bunu populyar mədəniyyət və idmanın genişləndirilməsi kimi görürlər.

Əleyhdarları isə Ağ Evin tarixən təcavüzkarlıq nümayişləri ilə deyil, dövlət ləyaqəti və simvolik təmkinlə əlaqələndirildiyini iddia edirlər.

Analitiklər qeyd edirlər ki, onun siyasi imicində zorakı elementlərin istifadəsi Tramp üçün yeni bir fenomen deyil. Hətta prezidentliyindən əvvəl də o, sərtlik ritorikasından və sonradan onun siyasi imicinin bir hissəsinə çevrilən cəza və dominantlıq ideyasına müraciət edən ictimai bəyanatlardan fəal şəkildə istifadə edirdi.

Siyasi karyerasının müxtəlif mərhələlərində o, qarşıdurma obrazları vasitəsilə gücü vurğulamışdır - cinayətlə bağlı ritorikadan tutmuş təhlükəsizlik qüvvələrinin hərəkətləri və hərbi əməliyyatlar haqqında ictimai şərhlərə qədər.

Bu, zorakılığın nəzarət və qətiyyətin təzahürü kimi şərh edildiyi ardıcıl vizual və simvolik obrazlar yaradır.

Tarixən Amerika prezidentləri dövlət qurumlarını əyləncə formatlarından ayırmağa çalışmış, milli simvolların təntənəsini və universal təbiətini vurğulamışlar.

Terrorçu liderlərin aradan qaldırılmasını elan edərkən belə, nümayişkaranə təcavüzdən daha çox təmkin və kollektiv yaddaşa vurğu edilirdi.

Mümkün Ağ Ev hadisələri ilə bağlı mövcud müzakirə daha geniş bir sualı əks etdirir: populyar mədəniyyətlə dövlət simvolizmi arasındakı sərhəd haradadır və siyasi liderlik institusional ənənəni məhv etmədən güc estetikasına etibar edə bilərmi?

Əli Babayev