Uşaqların qəlbinə toxunmaq: dərsə həvəsləndirməyin sirri

Bəzən düşünürük ki, uşaqlar dərsdən qaçır, çünki tənbəldilər. Amma heç vaxt özümüzə sual vermirik: bəlkə də onların qəlbinə doğru sözlərlə, doğru yolla çata bilmirik? Axı uşaq dediyin, ruhunda kiçik bir sərnişin daşıyır, o sərnişin ya motivasiya olur, ya da küskünlük…

Uşaqları dərsə həvəsləndirmək, sadəcə “oxu ki, adam olasan” deməklə olmur. Uşağın qəlbinə toxunmaq lazım olur. Onu anlamadan, dinləmədən, hisslərini görmədən heç bir motivasiya işləmir.

Bəzən bir uşaq, bir sual, bir şikayət, bir köks ötürməsi bizim görmədiyimiz yorğunluğun, çarəsizliyin, özünü göstərməyə çalışan kiçik bir narazılığın səsidir. Onun “oxumaq istəmirəm” deməsi, əslində “məni bir az başa düş, mənim də çətinliyim var” deməkdir.

Uşaqları dərsə həvəsləndirmək üçün ilk addım sevgi ilə toxunmaqdır.
Mükəmməllik tələb etmirik , öz ritmində öyrənməsinə şərait yaradırıq.
Onunla yan-yana oturub bir sualı birlikdə açanda, uşağın gözündəki o “bacardım!” işığı var ha… bütün tənqidlərdən daha güclü motivasiyadır o.

Bəzən təkcə bir cümlə kifayətdir:
“Sən bacarırsan, mən sənə inanıram.”

Bu söz uşağın içində bir bağ açır, özünü dəyərli hiss etdirir. Uşaq üçün ən güclü yanacaq inamdır. Valideyn inamı, müəllim inamı, özünə inam…

Bir də unutmayaq: Uşaq dərsi sevmirsə, bəlkə də dərsi yox, dərs zamanı yaşadığı hissləri sevmir.
Gərginlik, qorxu, cəza bunlar motivasiya yaratmır, sadəcə uşağı böyüdür, amma içindən qopara-qopara…

Uşaqlar motivasiya istəyir, amma zorla yox, sevgi ilə.
Onlara kiçik uğurları göstərmək, “səhv etmisən, amma davam et” demək, yorulanda qucaqlamaq, çətin olanda yanında olmaq, ən böyük dərs motivasiyası budur.

Uşaqları dərsə həvəsləndirmək, onların kitablarla dostluq etməsini istəməkdir.
Bir uşağın dünyanı dəyişməsi bəlkə də o gün başladığı bir paraqrafla başlayır.
Bəlkə də oxuduğu bir cümlə gələcəyinə çevrilir.

Bəlkə… bir uşağın dərs həvəsi, bizim ona sevgidolu bir baxışımızla oyadılır.

Günay Hacıyeva