Xoşbəxt adam Cübran Xəlil Cübranın hekayəsi

Bu gün görkəmli Livan şairi və yazıçısı Cübran Xəlil Cübranın doğum günüdür.

Kulis.az Nəriman Əbdülrəhmanlının tərcüməsində onun "Xoşbəxt adam" hekayəsini təqdim edir.

Bir dəfə böyük Şariya şəhərinə səhradan gəzərgi bir adam gəldi. Olanı yalnız əynindəki paltar və əlindəki əsa idi.

O, Şariyanın küçələrini gəzə-gəzə müstəsna gözəlliyə malik olan bu şəhərin məbədlərinə, qüllələrinə və saraylarına tamaşa eləyirdi. Həm də yoldan ötüb-keçənləri tez-tez söhbətə tutur, gördükləri barədə soruşurdu. Amma onlar bir-birlərinin dilini başa düşmürdülər.

Günorta o, sarı mərmərdən ucaldılmış əzəmətli bir binanın qarşısında dayandı. Adamlar ora tamamilə maneəsiz girib-çıxırdılar.

“Ola bilsin, məbəddi”, – gəlmə adam düşünüb içəri girdi. Amma masaları arxasında çoxlu sayda kişi və qadının əyləşdiyi gözəl bir zalı görəndə xeyli təəccübləndi. Onlar yeyib-içir, musiqiyə qulaq asırdılar.

“Yox, – gəlmə öz-özünə dedi, – nəsə dua eləyənə oxşamırlar. Bu, yəqin, şahzadələrin hansısa bir əlamətdar hadisəylə əlaqədar təşkil elədiyi kef məclisidi”.

Həmin məqamda gəzərgi adamın şahzadə xidmətçisinə oxşatdığı bir nəfər ona yaxınlaşıb süfrəyə dəvət elədi. Sonra ona ət, şərab və ən ləziz şirniyyatlar verildi.

Yeyib doydu və getməyə hazırlaşdı. Onu qapı ağzında dəbdəbəli geyimdə olan ucaboy bir kişi qarşıladı.

“Hə, yəqin, bu, şahzadənin özüdü”, – gəlmə adam ürəyində fikirləşdi, təzim eləyib minnətdarlığını bildirdi.

Ucaboy kişi cavabında öz şəhərinin dilində dedi:

– Ağa, sən yeməyin pulunu ödəməmisən.

Amma o, deyiləni başa düşməyib, yenə ürəkdən minnətdarlıq elədi. Ucaboy kişi əvvəlcə fikrə getdi, amma yadelliyə diqqətlə baxıb, nimdaş paltarını görəndə başa düşdü ki, onun yeməyin haqqını ödəməyə pulu yoxdu. Əlini əlinə vurub ucadan səsləndi. Kişinin çağırışına dərhal dörd gözətçi gəldi. Onlar əmri dinləyib gəzərgi adamı həbs elədilər. Hər tərəfində iki gözətçi dayandı. O, gözətçilərin geyimlərinin gözəlliyini, özlərini vüqarla apardıqlarını görüb heyrətləndi.

“Görünür, bunlar da əsil-nəcabətli adamlardı”, – nəticə çıxardı.

Onlar birlikdə məhkəmə binasına girdilər. Orada gəzərgi adam saqqallı, gözəl əbalı bir kişini taxtda əyləşmiş görüb fikirləşdi ki, hökmdarın hüzurundadı və belə bir şərəfə layiq görüldüyünə görə də sevindi.

Gözətçilər, əslində hakim olan o şəxsin hüzuruna gətirdikləri adamın nədə günahlandırıldığını bildirəndə o, iki iclasçı təyin elədi ki, onlardan biri iddiaçı, digəri müdafiə olunan tərəfi təmsil eləsin. Onlar da bir-bir yerlərindən qalxıb öz dəlil-sübutlarını söyləməyə başladılar. Amma gəlmə adam elə bildi ki, təbrik nitqləri söylənilir və qəlbi bütün bu hörmət-izzətə görə hökmdara qarşı minnətdarlıq hissiylə doldu.

Sonra hökm verildi. Həmin qərara görə yadellinin boynundan üstündə günahı yazılmış lövhə asacaq, özünü yəhərsiz ata mindirib şeypurların və təbillərin sədası altında şəhərdə gəzdirəcəkdilər.

Məhkum at belində şəhərdə gəzdiriləndə şəhər sakinləri irəlidə gedən şeypurçunun və təbilçinin qaldırdığı səsə tökülüşüb gəldi, yadellini görüb ələ salmağa başladılar, uşaqlarsa dəstə-dəstə arxasınca qaçdılar. Gəzərgi adamın qəlbi hədsiz minnətdarlıq hissiylə doldu, gözləri parıldadı, çünki elə bildi, boynundan asılmış lövhə hökmdarın mərhəmətinin əlaməti, bu yürüşsə onun şərəfinə təşkil olunmuş təntənədi.

O, qəfildən camaatın arasında özü kimi bura səhradan gəlmiş şəxsi gördü. Qəlbi sevincdən dağa döndü, ucadan qışqırdı:

– Ey, dostum! Səninlə biz hara gəlib çıxmışıq? Bu nə sevincdi? Burada nə qədər səxavətli insan yaşayır? Təsadüfi bir adamı öz saraylarında qonaq eləyirlər, şahzadələr şərəfinə ziyafət verirlər, hökmdar sinəsindən fərqlənmə nişanı asır, hələ üstəlik, həqiqətən, Allahın lütfü olan bu şəhərin camaatı da pişvazına çıxır!

Amma səhradan gəlmiş həmin adam cavabında dinib-danışmadı. O, yalnız gülümsünüb yüngülcə başını tərpətdi. Mərasim isə davam elədi.

Gəzərgi adam qürurla başını dik tutmuşdu, gözləri parlayırdı.