Yaxşı insan olmaq niyə bəzən həyatı çətinləşdirir?

İnsan bəzən başqalarını incitməmək üçün özünü incidir, hamının ehtiyaclarını önə çəkir və yorulduğunu belə dilə gətirmir. Kənardan fədakarlıq kimi görünən bu davranışların arxasında isə günahkarlıq hissi, rədd edilmək qorxusu və başqalarının razılığını qazanmaq istəyi dayanır.

Yaxşı olmaqla hər kəsin istədiyini etmək eyni şey deyil. Mərhəmətli olmaq hər davranışı qəbul etmək, bağışlamaq edilənləri doğru saymaq, fədakarlıq isə ömür boyu özündən keçmək demək deyil. Xüsusilə ailədə və yaxın münasibətlərdə daim verən tərəf olmaq zamanla insanı tükəndirir.

Bəzən insan başqalarına kömək etməyi sevdiyi üçün deyil, onların həyatında əvəzolunmaz olduğunu hiss etmək üçün də bunu edir. Hamının problemini həll etmək, hər çağırışa cavab vermək insana dəyərli olduğunu düşündürə bilər. Lakin bu rolun bir müddət sonra öz ehtiyaclarını arxa plana keçirmək və daxili narazılıq yaratmaq kimi bədəli olur.

Məqalədə vurğulanır ki, sərhəd qoymaq qarşı tərəflə mübahisə etmək demək deyil. İnsan kimisə günahlandırmadan, uzun-uzadı izahat vermədən də “Bunu edə bilməyəcəyəm” deyə bilər. Başqasının məyus olması isə insanı pis biri etmir.

Uşaqlıqdan hamı ilə yola getməyə, problem yaratmamağa və başqalarını razı salmağa alışan insanlar yetkinlik dövründə də bu davranışları davam etdirə bilərlər. Onlar işdə artıq məsuliyyət götürür, dostlarının problemlərini dinləyir, lakin öz çətinliklərini bölüşməkdə çətinlik çəkirlər. Bəzən bunun arxasında sevilmək üçün daim güzəştə getməli olduqları inancı dayanır.

Əsl yaxşılıq insanın özünü tükətməsi hesabına baş verməməlidir. Başqalarına dəstək olmaqla özünü qurban vermək arasında fərq var. Sağlam münasibətlərdə insan həm başqalarının ehtiyaclarını, həm də öz ehtiyaclarını nəzərə almalıdır.

Buna görə də insan özündən soruşmalıdır: Mən bu yaxşılığı həqiqətən istədiyim üçün edirəm, yoxsa günahkarlıq hissindən, sevilmək ehtiyacından və ya başqalarının məndən narazı qalacağından qorxduğum üçün? Bəzən yaxşı insan olmağın ən vacib tərəfi başqalarını düşünərkən özünü də unutmamaqdır.