Yol tədarükü

Akif ABBASOV
Şirvan şəhərində olarkən mənə iki əhvalat danışdılar. Xoşuma gəldi, dedim, onları qələmə alacağam. Soruşdum: düzünü deyin, bu əhvalatları haradansa oxumusunuz, yoxsa sizə danışıblar? Dedilər, yazılmayıb, eşitmişik, olan əhvalatlardır. Doğrusu, qaldım belə. Bilmədim qələmə alım, almayım. Axırda yazdım.
Yol tədarükü
(hekayə)
Mehman birinci dəfə idi ki, rayona qatarla gedirdi. Dördnəfərlik kupedə iki nəfər idilər. Bu gün sərnişin az idi.
Kupenin qayda-qanunu yoldaşlarından soruşub öyrənmişdi. Demişdilər, gecəni yol gedəcəksən. adətən özünlə yol tədarükü götürürsən. Yol yoldaşın yeməyə nəsə çıxarıb ortaya qoyur. Sənə də təklif edir. Ona görə də əli boş yola çıxmaq yaxşı düşmür. Sən də özünlə bir şey götürəsən ki, nuşcanlıqla şam edib, sonra başını atıb yatasan.
Kasıbın şor-çörəkdən başqa nəyi var ki? Əlqərəz, arvad büküb onun çantasına şor-çörək, duzlu xiyar, acı bibər qoydu ki, ac qalmasın.
Yol yoldaşı tərpənmirdi. Mehman qabaqdangəlmişlik elədi. Çıxarıb yeməyi ortaya qoydu və qabaq-qənşərində oturan sərnişinə baxdı:
“İmkanlı adama oxşayır. Onu süfrəyə dəvət edim. Yəqin bu da özü ilə toyuq soyutması, kabab, mineral su, dovğa, ya da ayran götürüb”.
Odur ki, üzünü ona tutaraq:
- Çörək kəs, qonşu.
Sərnişin süfrədəki şor-çörəyə, duzlu xiyarla, acı bibərə baxaraq qaşlarını çatdı:
- Yox, ay qonşu, sən yeməyini ye. Mən duzlu şeylər yemirəm. Mənim babasilim var.
Mehman elə bildi ki, o, utandığından elə deyir. Ona görə də təkid etdi:
- Yol yoldaşıyıq. Gərək mehriban olaq. Çörək kəs, bu yeməklərdən dadaq, sonra da sənin babasilini yeyərik.
Sən demə, bu binəva Mehman babasilin nə olduğunu bilmirmiş.