Adını səngərə yazdırdı Polad... Əli Hüseynov yazır

Bəzən tarix bir güllənin səsinə sığır.

14 iyul 2020-ci il... O gün Tovuzun qayaları təkcə mərmi səsləri ilə deyil, bir generalın son nəfəsi ilə də sarsıldı. Həmin gün Azərbaycan bir sərkərdəni itirdi, amma bir əfsanə qazandı. Polad Həşimov şəhid oldu. O gündən sonra isə onun adı artıq bir insanın adı olmaqdan çıxdı – Vətənin özü qədər müqəddəs bir anlayışa çevrildi.

Deyirlər, generallar xəritə üzərində müharibə aparırlar. Polad Həşimov isə xəritənin üstündə deyil, torpağın üstündə döyüşürdü. Çəkmələrinin palçığı əsgərinin palçığından fərqlənmirdi. Onun ulduzları çiyinlərində parıldasa da, ürəyi sıravi əsgərin ürəyi kimi döyünürdü. Bəlkə də buna görə şəhid olduğu xəbərini eşidən hər kəs sanki ailəsindən birini itirmiş kimi sarsıldı.

O gün Azərbaycanın küçələrində qəribə bir sükut vardı. İnsanlar danışmırdı, amma hər kəsin gözlərində eyni sual yazılmışdı: "Necə ola bilər ki, bir general ön xətdə şəhid olsun?" Cavab isə çox sadə idi. Çünki Polad Həşimov rütbəsini kabinetdə qazanmamışdı. O, onu səngərdə, əsgərinin yanında, Vətənin ən qaynar nöqtələrində qazanmışdı.

Şəhidlik bəzən ömrün sonu deyil, millətin oyanışıdır.

Polad Həşimovun şəhidliyi də belə oldu. Onun qanı Tovuz torpağına axanda sanki milyonlarla insanın damarında başqa bir ruh dolaşmağa başladı. Azərbaycan ayağa qalxdı. Küçələrə axışan insanlar əslində bir generalı yox, öz qürurlarını, milli ləyaqətlərini və gələcək Zəfərin ilk addımlarını müşayiət edirdilər.

Bir neçə ay sonra başlayan 44 günlük Vətən müharibəsində hər səngərdə Polad Həşimovun adı yaşayırdı. Onu görməyən gənc əsgərlər belə onun haqqında danışır, onun kimi döyüşməyi şərəf sayırdılar. Çünki bəzi insanlar ölümləri ilə də ordulara komandanlıq etməyi bacarırlar.

Bu gün hər dəfə üçrəngli bayraq küləkdə dalğalananda düşünürəm: o bayrağın rənglərində Polad Həşimovun da payı var. Qırmızısında onun axan qanı, yaşılında qoruduğu torpaqların nəfəsi, mavisində isə heç vaxt əyilməyən ruhu görünür.

İllər keçəcək. Tovuzun dağları yenə küləklə danışacaq. Səngərlər dəyişəcək, nəsillər dəyişəcək, tarix kitabları yenidən yazılacaq. Amma bir həqiqət dəyişməyəcək: bu xalq öz qəhrəmanlarını unutmayacaq.

Çünki bəzi insanlar öləndən sonra torpağın altında yaşamırlar.

Onlar bayrağın kölgəsində, əsgərin andında, ananın duasında, uşağın qürurla söylədiyi "Mən də Vətənə xidmət edəcəyəm" cümləsində yaşayırlar.

Polad Həşimov da həmin insanlardandır.

Bəlkə də buna görə 14 iyul təqvimdə sadəcə bir tarix deyil. O gün bir generalın şəhid olduğu gündən daha çox, bir millətin qəhrəmanına verdiyi əbədi sözün günüdür.

Biz onu unutmayacağıq.

Çünki bəzi adlar daşlara yox, millətin ürəyinə yazılır.

Əli Hüseynov