AFFA nəyi gözləyir? Elə bu gün göndər getsin!

Həə, səbrin sonu salamatdır, deyirlər. Ya bizim futbol azarkeşləri çox səbirlidir, ya da futbol başbilənləri biganə. Bunca səbirə rəğmən isə işin sonu əvvəlindən də betər oldu.
"Ağıl yaşda deyil, başdadır" deyimini həmişə üstün tutan atalardan fərqli olaraq AFFA niyəsə milliyə məşqçi seçəndə həm Santuşun yaşına, həm də başına, daha doğrusu, futbol üçün ağaran ağ saçlarına baxıb qərar verib, görəsən? Məşqçinin yaşı qədər səhifə dolusu strategiya sicilləməsini yazanlar və Santuş özü də hər oyun bir heyəti sınaqdan keçirə-keçirə bir də görərlər ki, beş il keçib, hələ uduzuruq. Yəqin, konkret qərar üçün millinin Fransadakı "toy"unu gözləyirlər. İllər öncəki faciənin təkrarlanmasına çox da zaman qalmayıb. Əlbəttə, özümüzü aldatmağın da bir limiti, həddi var. Leksikonumuzda onlarla ümid verən kəlmə tapıb arzular edə bilərik, amma reallıq bu ki, növbəti biabırçılıq, həm də hərfən böyük, mənən ondan da böyük məğlubiyyət qaçılmazdır. 
Hər başa gələn çəkilməz. Nə məcburdur? Günü bugün "AFFA Santuşla yolları ayırdı" başlıqlı xəbəri manşetə çıxarmağın tam zamanıdır.  Həm də elə bu uşaqları, bu heyəti yerli normal məşqçiyə etibar edib nəticə tələb etməyin vaxtıdır. Lalın dilini anası bilən kimi ancaq öz mental xarakterimizə bələd insan tələblə, sərtliklə, lazım gəlsə qulaqburması, lap milli "bəzəkli" sözlərlə də olsa, istədiyi ala biləcək bunlardan. Başqa yolu yoxdur. Olsa, elə Santuş cənabları o yolu tutub futbol millimizi ağ günə çıxarardı. 
Dünyanın ən gözəl himninin sədaları altında meydana çıxan komandanın olan-qalan azarkeşin də hissləri ilə oynamağa, ümidlərini puç edib stadiondan, ekran önündən əli ətəyindən uzun qaytarıb küsdürməyə haqqı yoxdur. 
"Oser faciə"sinin onilliyində növbəti biabırçılığı yaşamamaq ümidilə...