Azərbaycan sevgili Vətən!

Nurəddin İsmayıl

Azərbaycan - sevgili Vətən!

Nələr çəkdi əsrlərlə, dərdli basın sənin, hansı atəşlər içində qovrulmadı, torpağın, daşın sənin?

Bütövlüyün, birliyin daim, hədəfinə çevrildi irqçi, qatı şovinistlərin, can çəkişdin, qanlı caynağında dişi qanlı imperialistlərin.

O tayını sömürdü dilini, soyunu namərdcəsinə dananlar, bu tayını qurd kimi gəmirdi, varlığını alçaqcasına yoxdan sananlar.

Əlbir, dilbir olub qəsdinə durdu, fars, rus cəlladı, səni param-parça edən bir sənəd qolladı. Sənin cənnət guşələridnə oturtdular soysuz hayları, zülm, istibdad yaşadı türkün qos-qoca boyları.

Zorlu köçlər, sürgünlər, soyqırımlar başlatdılar, övladlarına tarixin ən acı günlərini yaşatdılar.

Bölünmüşdün, bir də, bir də böldülər, tarixinə şahid, qədim adlarını xəritələrdən sildilər.

O tayında “türkəm” deyənin gözünü oydular, bu tayı qədim türk elini, Zəngəzursuz qoydular.

Doğma İrəvanı etdilər soysuzlar paytaxtı, Qarabağı separatçı rejimin qorunan taxtı.

Əsrin qanlı faciəsi yaşandı Xocalıda, əsir düşdü, Laçın, Kəlbəcər, Zəngilan, Qubadlı da. Cəbrayıl, Fizuli, Ağdam silindi yer üzündən, hələ də qanlar axır Şuşanın dilbər gözündən.

Qahmar çıxdılar təcavükara fars, rus, Qərb ağaları, otuz il yurdumda at oynatdı erməni dığaları.

Ədalət gözlədik, ikili standartları saldılar araya, gözlər dikildi məkirli Kremlə, ABŞ-də Ağ Saraya.

Avropası susdu, dinmədi, erməni himayədarlığından bir addım geri dönmədi. ATƏT barış yerinə baş girlədi, vaxtı uzatdı, erməni lobbisinin parası onu əydi, alçatdı.

Fəqət, Mübariz, Polad tək ərənlər girdi meydana, haqqın gücünü göstərdilər, yolunu azmış, iblis-şeytana.

Bir əmrlə səfərbər olub övladların, torpağımdan kökünü kəsdi erməni cəlladların. Təyinat alan xüsusi təyinatlılar, zirvələr fəth edib, Şuşanın dadına çatdılar. Gəldi “Dəniz pişikləri”, Gəldi “Yaşma”sı, alındı düşməndən Xocalının qisası.

Nə qəhrəmanlıq, nə igidlik ki, göstərdi müzəffər əsgər, şəhid, qazi olmaq üçün hər an, səfərbər əsgər. Olmadı cəsurluğun belə misli, tayı, cahan içində, düşmən üstünə şığısın, yaralı silahdaşı, çiynində.

Görmədim nə Şərqdə, nə də Qərrbdə, örnək olan döyüşçümə, qanlı döyüşdə, hərbdə. Hər şəhid cənnət məqamına yetdi fəda canıyla, hər qazi qəhrəmanlıq dastanı yazdı axan qanıyla.

Azərbaycan - sevgili Vətən!

Nə gözəldir sinən üstə ucalanan zəfər bayrağın. Nə gözəldir şəhid qanından lalələr bitdiyi əziz torpağın. Sənin istiqlal paytaxtın Bakının yolu, izi gözəl, Bakının Azərbaycan bütövlüyünə səslədiyi dogma qardaşı, Təbrizi gözəl.

Nə xoş sənin bu gününə ki, uca kürsülərdə üçrəngli bayrağına, ay ulduzlu bayrağı işıq saçan, Turana doğru gedən yolda sənə dayaq olan qardaş Türkiyəmizlə qoşa yürüyürsən! Bu birlikdən ilhamlanıb, coşqun dənizlər kimi kükrüyürsən.

Azərbaycan - sevgili vətən!

Zülmətləri adlayıb, işıqlığa çıxdığın xoş günlərin qutlu olsun! Nə könül bağçamızda açan güllərin, nə bir daha istiqlal bayrağın saralıb-solsun!