Bir başqadır mənim məmləkətim... Əli Hüseynov yazır

Elə yerlər var ki, onları xəritədə göstərirlər. Elə məmləkətlər də var ki, insan onları ürəyində gəzdirir.

Mənim üçün Azərbaycan ikinci qəbildəndir.

Bu ölkə mənim üçün sadəcə doğulduğum torpaq, danışdığım dil, nəfəs aldığım hava yox, mənim yaddaşımdır, kimliyimdir, dünənimdən sabahıma uzanan yolumdur.

Ona görə də “Bir başqadır mənim məmləkətim” deyəndə bunu şüar xatirinə demirəm.

Bu sözlərin arxasında bir xalqın yaddaşı, bir millətin iradəsi, torpağına bağlı insanların səssiz fədakarlığı dayanır.

Mən bu ölkəni yalnız qələbə xəbərlərində, bayrağımızın yüksəldiyi anlarda, beynəlxalq tribunaların gurultulu çıxışlarında sevmirəm.

Mən Azərbaycanı adi bir Bakı səhərində, bölgələrimizin özünəməxsus danışığında, kəndlərimizin torpaq qoxusunda, şəhid məzarları qarşısında başını uca tutan anaların sükutunda da sevirəm.

Çünki Vətən yalnız sevinəndə yanında olduğun yer yox, ağrısını da öz ağrın bildiyin yerdir.

Bu gün Azərbaycan haqqında danışarkən bir həqiqəti də unutmamalıyıq: ölkəmizin beynəlxalq imici uğrunda mübarizə təkcə diplomatik kabinetlərdə aparılmır.

Bu mübarizə informasiya məkanında, sosial şəbəkələrdə, xarici mediada, bəzən də həqiqətlə manipulyasiya arasındakı nazik sərhəddə gedir.

Son günlər Azərbaycan əleyhinə yönələn tənqidi materiallar, ittihamlar və mənfi informasiya dalğaları barədə müzakirələr yenidən aktuallaşıb. Belə məqamlarda qarşımıza mühüm bir sual çıxır: biz bu məlumatların qarşısında necə dayanmalıyıq?

Məncə, ilk növbədə emosiyaya qapılmadan, amma milli qürurumuzdan da geri çəkilmədən.

Çünki Vətəni müdafiə etmək hər deyilənə qəzəblənmək yox, həqiqəti elə əsaslarla ortaya qoymaqdır ki, qarşı tərəfin manipulyasiyaya yeri qalmasın.

Əgər ölkəmiz haqqında qərəzli məlumat yayılırsa, cavabımız fakt olmalıdır. Əgər Azərbaycanın mövqeyi təhrif edilirsə, cavabımız əsaslandırılmış arqument olmalıdır. Əgər ölkəmizin uğurları görməzdən gəlinirsə, onları beynəlxalq auditoriyaya çatdırmağı bacarmalıyıq.

Burada bir məqamı da unutmayaq: hər tənqidi yazını avtomatik olaraq qara PR adlandırmaq doğru deyil. Bəzən tənqid əsaslı olur və ondan nəticə çıxarmaq lazımdır.

Ancaq faktların seçilərək təqdim edilməsi, hadisələrin kontekstdən çıxarılması, emosiyaların qızışdırılması və birtərəfli təsvirlər vasitəsilə ölkə haqqında mənfi təsəvvür yaradılması tamam başqa məsələdir.

Mənim etirazım məhz həqiqətin əvəzinə manipulyasiyanın, obyektivliyin əvəzinə ikili standartların qoyulmasınadır.

Azərbaycanı sevmək onun haqqında deyilən hər sözə kor-koranə inanmaq deyil. Azərbaycanı sevmək bu ölkənin daha güclü, daha ədalətli, daha nüfuzlu olmasını istəməkdir.

Bunun üçün bəzən tərifləmək, bəzən tənqid etmək, bəzən isə başqalarının görmək istəmədiyi həqiqətləri açıq söyləmək lazımdır. Milli maraqla obyektivliyi bir-birinə düşmən etmək olmaz.

Mənim üçün jurnalistikanın da məsuliyyəti burada başlayır. Sözün gücü təkcə başlıqda, baxış sayında, paylaşımın yaratdığı səs-küydə deyil.

Sözün gücü insanı düşündürməkdə, həqiqəti aydınlaşdırmaqda, cəmiyyətin yaddaşında qalmaqdadır.

Azərbaycan haqqında yazanda da bu məsuliyyət ikiqat artır. Çünki söhbət yalnız bir dövlətin adından getmir. Söhbət bu dövlətin arxasında dayanan insanların taleyindən, əməyi ilə ölkəni yaşadanların zəhmətindən, torpaq uğrunda canından keçənlərin əmanətindən gedir.

Bu ölkənin hər qarışında bir xatirə var. Bəzən bir küçənin adı, bəzən bir abidənin qarşısındakı sükut, bəzən də bir ananın gözlərindəki ifadə sənə Vətənin nə olduğunu uzun nitqlərdən daha yaxşı izah edir.

Ona görə də Azərbaycanın uğuruna sevinmək mənim üçün təbii hissdir.

Ölkəmizin beynəlxalq nüfuzunun artmasını istəmək də elə. Amma bu nüfuz yalnız təriflərlə qorunmur.

Güclü dövlət olmaq qədər, güclü cəmiyyət olmaq da vacibdir. Güclü cəmiyyət isə özünə inanan, həqiqətdən qorxmayan, səhvlərini düzəltməyi bacaran cəmiyyətdir.

Biz özümüzə inanmalıyıq. Ancaq bu inamı boş sözlərlə yox, işimizlə, biliyimizlə, mədəniyyətimizlə, ədalətə münasibətimizlə, dövlətimizə və xalqımıza olan məsuliyyətimizlə göstərməliyik.

Dünyanın Azərbaycanı necə tanıması vacibdir. Amma bundan əvvəl özümüzün Azərbaycanı necə təmsil etdiyimiz barədə düşünməliyik.

Xarici auditoriyaya ünvanlanan hər bir sözümüz, hər bir davranışımız, hər bir uğurumuz ölkəmizin obrazına təsir edir.

Bəzən bir peşəkar jurnalistin dəqiq hazırladığı material, bir gəncin qazandığı nailiyyət, bir alimin araşdırması və ya bir idmançının qələbəsi ən gurultulu bəyanatdan daha təsirli olur.

Vətəni sevməyin min cür yolu var.

Kimsə onun sərhədlərini qoruyur, kimsə xəstəxanada həyat xilas edir, kimsə məktəbdə gələcək nəsilləri yetişdirir, kimsə gecə-gündüz işləyərək ölkənin iqtisadiyyatına töhfə verir.

Kimsə də qələmini əlinə alıb həqiqəti yazmağa çalışır.

Mən öz payıma düşən məsuliyyəti belə anlayıram: Azərbaycan haqqında yazanda onun adını ucaltmaq, ölkəmizə qarşı qərəzli yanaşmalarla qarşılaşanda faktlarla danışmaq, xalqımızın qürurunu qorumaq və bütün bunları edərkən sözün məsuliyyətini unutmamaq.

Çünki mənim Vətənim bir günlük xəbərin mövzusu deyil. Bu gün təriflənib sabah unudulacaq bir başlıq da deyil. Azərbaycan mənim üçün zamanla ölçülməyən bir bağlılıqdır.

Bəli, dünyanın müxtəlif ölkələrində gözəl şəhərlər, qüdrətli dövlətlər, möhtəşəm mədəniyyətlər var. Hər xalqın öz doğma torpağına sevgisi müqəddəsdir. Mənim də öz məmləkətim var. Onun sevinci sevincim, ağrısı ağrım, gələcəyi isə məsuliyyətimdir.

Kimsə Azərbaycanın adını ləkələməyə çalışa bilər. Kimsə ölkəmizin uğurlarını kiçiltmək, həqiqətləri öz maraqlarına uyğun təqdim etmək istəyə bilər. Amma Azərbaycanın həqiqi simasını yalnız başqalarının yazdıqları müəyyən etmir. Onu hər gün bu ölkədə yaşayan, çalışan, yaradan, mübarizə aparan milyonlarla insanın əməyi müəyyən edir.

Mənim arzum elə bir Azərbaycan görməkdir ki, onun haqqında danışanda heç kim həqiqəti təhrif etməyə ehtiyac duymasın, uğurlarımız faktlarla görünsün, problemlərimiz cəsarətlə həll olunsun, gənclərimiz gələcəyə inamla baxsın, dövlətimizin nüfuzu isə xalqımızın rifahı və ölkəmizin real nailiyyətləri ilə möhkəmlənsin.

Və nə vaxt dünyanın səs-küyü içində özümə bir sual versəm, cavabım dəyişməyəcək.

Mən bu torpağın övladıyam. Mənim yaddaşım bu torpaqda, ümidim bu torpağın sabahındadır.

Bir başqadır mənim məmləkətim...