Cabir İmanovun əziz xatirəsinə...

Kubra Məhərrəmova yazır...

Uşaq olanda elə bilirdim ki, ancaq qoca nənə-babalar ölürlər. Cavan-uşaq niyə ölsün ki? Axı onların üzü qırışmış deyil.

Uşaq olanda elə bilirdim ki, Allah baba göydə oturub, yuxarıdan bizə baxır. Qəndqabıdan icazəsiz konfet götürsəm, məni cəzalandıracaq. Göydən od tökəcək başıma.

Uşaq olanda elə bilirdim ki, mavi gözlü insanlar dünyanı mavi rəngdə görür.

Bir də uşaq olanda elə bilirdim ki, "Bakılı oğlanlar" Şən və Hazırcavablar Klubu həmişə yarışlarda ermənilərə qalib gələcək.

Rusiyanın ictimai televiziyasının yayımında bizimkiləri görəndə elə bilirdim ki, onlar səhnəyə məhz bizim üçün çıxıblar. Bizim əsl simamızı göstərmək üçün. Axı aşağı-yuxarı Rusiya üçün biz rəiyyət və pomidor satan idik.

Moskva səhnəsindən "Bakılı oğlanlar"ın çıxışı əslində bizim necə bir xalq olduğumuzu göstərirdi. İti zarafatları, musiqi nömrələri, səhnəcikləri hər dəfə zalda gurultulu alqış və gülüş yaradırdı. Mən isə televizorun qarşısında baş verənlərə baxıb onlara oxşamaq istəyirdim.

"Bakılı oğlanlar" çətin günlərdə öz dərdimizə gülməyi bacaran, eybəcərliklərə qarşı çıxan, tənqid edən instituta çevrildi. "Bakılı oğlanlar" özündə sosial dəyişiklikləri birləşdirən, xalqın özünü ifadə etmə yollarını axtaran və müstəqil mədəni hadisə idi. Onlar beynəlxalq səhnələrdə Azərbaycanın dörd tərəfini tərənnüm edən ideyanı sərgiləyirdi. "Bakılı oğlanlar"ı digər postsovet ölkələri komandalarından fərqləndirən cəhətlərdən biri də koloritli personajların varlığı idi. Cabir İmanovun canlandırdığı obrazlar isə parlaqlığı və səmimiyyəti ilə seçilirdi. Özünəməxsus təbəssümü, səhnədə duruşu və minlərlə tamaşaçı qarşısında sözünü demək bacarığı ilə.

Onun səhnəyə çıxışı hər zaman insanlarda təbəssüm yaradır, incə yumorun və iti zəkanın məhsulu olan zarafatın səslənəcəyi zəmanətini verirdi.

Hamı bilirdi ki, əgər səhnəyə Cabir çıxıbsa, deməli "nəsə" olacaq. Bu "nəsə" hələ uzun müddət dildən-dilə düşəcək, zarafatların əsas mövzusu olacaq. Videokasetlərə köçürülən konsert və çıxışların içində onun səhnə aldığı hissələr dəfələrlə çevrilib izlənəcək.

Hə, indiki gənclərə qəribə gələ bilər. Amma biz televizordan videomaqnitofona görüntüləri köçürüb, sonra da bir-birimizə ötürürdük. Belə qəribə dövrdə evə zəng gələndə internet də çökürdü. Amma biz əsl səhnənin, mədəniyyətin, zarafatın, aktyorun nə olduğunu görən adamlarıq.

Cabir İmanov da həmin o dövrün mədəniyyətini, xarakterini, əxlaqını özündə daşıyan idi. Təkəbbürdən uzaq, zarafatcıl, eyni zamanda dərin biliklərə malik olan biri. Onun sənətə yanaşması yalnız səhnə ilə məhdudlaşmırdı, arxasında ciddi intellektual baza dayanırdı. Tarix, ədəbiyyat, incəsənət, teatr, kino ilə bağlı fikirləri tam və dolğun idi. Bəlkə də buna görə yaratdığı "Ağanatiq" və "Eliş" obrazları bu qədər rəngarəng və doğma idi.

Çoxunun deyə bilmədiyini "Eliş"in dilindən deyirdi, göstərirdi. Baş verən qanunsuzluğa qarşı çıxırdı. Rezin tərlik və rəngli köynəyin altından çox ağır mətləblərdə müdrikcəsinə cəmiyyəti sarsıdan həqiqətləri danışırdı. Kənardan hər nə qədər asan görünsə də, düşünürəm ki, Cabir İmanov hər dəfə bu rolları ifa edəndə mənəvi yükün altına girirdi.

Son illər istedad və bacarığını əl işlərinə yönəltmişdi. İçindəki yaradıcılıq potensialını rənglərə və formalara köçürürdü. Onu da qəribə sakitlik, təvəzökarlıqla, haray-həşirsiz edirdi. Populyarlığı ilə heç vaxt qürurlanıb, özünü gözə soxmadı.

Baxmayaraq ki, nəinki bütün Azərbaycan, postsovet ölkələrində tanınırdı.

Həyatdan köçəndə də sakit getdi. Haraysız, səssiz. Heç kimə əziyyət vermədən.

Bizim gəncliyimizin ulduzu və qəhrəmanı Cabir İmanov.

Dünən onun ölümü ilə bir epoxanın keçdiyini bir daha başa düşür adam. Daşıdığı ideya, düşüncə, məqsəd və məhz özü üçün müəyyən etdiyi nəticə də onunla getdi. Əminəm ki, çoxlarının anlamadığı hansısa həqiqətə yetmişdi. Müdrikliyə varmışdı.

Sosial şəbəkə hesablarında paylaşdığı son fotolarda belə qəribə kədər, hüzur və əlində-ovcunda tutub saxlaya bilmədiyi zamanın axıb getdiyi görünür. Ən azı mən belə hiss etdim.

Bizim gəncliyimizi qəhrəmanı heç vaxt qocalmayacaq. Hər zaman 49 yaşında qalacaq. Allah rəhmət eləsin, "Bakılı oğlan". Ruhun şad olsun. 49 ilə bir çoxlarının 100 ilə edə bilmədiklərini sığdıra bildin. Təbəssümünü heç vaxt unutmayacağıq.