Əlisəmid Kür ün xatirəsinə…

Bu gün Əlisəmid Kür’ü ədəbiyyatımızın qızılı səhifələri içində itirdik.

Hərflərə qarışdı. Onu tapmaq nə mümkün!

Ağrı adamı idi.Ruhu şad olsun.

Oxumuşdun hə?!

Şeirlərini əzbər bilirdim. Necə də gözəl yazırdı.

Hə. O gözəl yazırdı,mən isə ağrı oxuyurdum. Bir günə kimi. Bir dəfə bir şeirini oxudum o vaxtdan sonra onu daha oxumadım.Şeirlərindən gizlənməyə başladım.Cəmi iki dəfə qarşılaşmışdıq.Üzündəki cizgilər mənə ağır gəlmişdi.Cəsarətim çatıb söhbət etməmişdim.Elə salam verib hövlnak getmişdim.

– Səbəb?! Niyə? Hansı şeir?

+ Şeiri ən sonda deyəcəm. Bir az məndən danışım.

(Gözlərini bir nöqtəyə zilləyib danışmağa başladı)

“Yaxşı xatırlayıram.Gözlərim yaddaşımın vərəqlərinə boylandıqca itirdiyim illərin məsafəsində yolu azıram. Uzaqdan hardansa bir səs eşidirəm.Lap uzaqdan.Səs bir anlıq aydın eşidilir və qırıq səslərlə əvəzlənir,sonra boğuq bir xışıltı gəlir.

Yəqin ki,onlar ilə aramızdakı məsafə 444 km olduğuna görədir.Onların ünü yetmir.Demişdim? 4 mənim simvolik rəqəmimdir. (gülür)

Bilirsən?! Yaxın zamanlar uzun zamanlara çevrildikcə doğmalara yadlaşırsan.Yəqin həmin uzaqlıqlardı, telefonda səslərimizi kəsib doğrayır.Həftələrlə gözləyib uzaq düşdüyün nənənin və digərlərinin səsini eşitmək istəyirsən,onda da xətt kəsilir.Düşün bir,günlərlə xəyalında hansı sualları verəcəyinin monoloqunu qurursan,amma xətlər qarışır.Sözlərin ürəyində tikə-parça olar,səsin düyünlənər.Balaca yaşda bilməzsən- öldü dedikləri şəxs telefonun dəstəyini qaldırıb “Alo..” demək gücünə malik deyil. Düşünərsən ki, bəlkə mənimlə o da danışacaq.

Amma ölənlərin xasiyyətini bilməzsən.Bilməzsən ki,onlar küsür və gedir,gedərkən də susmağı seçirlər.

98,99-2000-ci illəri danışıram.O qədər uzaq bir məsafə… və sonra bir telefon zəngi. “Aloo.. Bakıyla danışırıq?!” Bütün rənglər beləcə bir-birinə qarışar.

Bütün qırıq səslər kimi. ” Alo.. qızım, sənsənmi?Alo..”

Ürəyin nəsə istəyir? Kiminlə danışmaq istəyirsən? Tanıdın?”

Yox, səhv dedim. Tam olaraq belə idi:

“Alo..qızım, sənsənmi? Tanıdın? Eşidirsən? Yaxşısan? Kiminlə danışmaq istəyirsən? Səsini çıxar eşidək bir”.

Həyəcanlanıncan səs itir. Xətlər qarışır və başqa adamlar xoşbəxt dialoqa davam edir. Arada da 444km. Eləbil doğrudan da bir zahı bulud silkələyir telefon xətlərini.Duyduğun səslərin və kəsilən səslərin arasında nitqin quruyur.Qulağın hələ də gözləyir-bəs o ölən şəxs də danışacaqdı? Orada idi? Mənimlə danışmaq sırasını gözləyirdimi?! İçimdə dəli bir bağırmaq boğuram. Az qalıram deyim: – ” Aloo! Səsini çıxart. Səsin yadımdan çıxır. İmkan vermə.” –

İlğım axır yaddaşımın ,ürəyimin, qulağımın özündən. Özü də düz içimə. – “Sözlər də yalanmış, yuxu da yalanmış, fotoşəkillər də! Alo.. Alo!! Ana, məni eşidirsən?!”

Bəlkə də hansısa tərəfdən səs gəlir:”sən məni eşitmirsən qızım! Mən səni görürəm! ”

Bəlkə doğrudan da mən o səsi eşidə bilmirəm sadəcə. Nə isə.. Əlisəmid məndən də yazmışdı o şeirdə. Bütün sirrlərimi bilirdi sanki.

O şeirdən sonra Əlisəmidi oxumadım. Bilirsən? bu gün onun oxumadığım şeirlərinin sayı qədər ağladım.

Telefon zəngi.

-Alo, Bakıyla danışın.

-Al-lo! Qızım, sənsənmi?!

-…

-Al-lo!

…2400 kilometrlik həsrətin içində

Qatar keçdi deyəsən.

Bir zahı bulud

Silkələdi telefon xətlərini.

Yüz saniyəlik sükutun arxasına

Sığdı bir insan ömrü.

-Alo! Alo!!

-A-ta! A-ta!

…Üzün yadımdan çıxır,

İlğım axır dalğa-dalğa

Yaddaşımın dörd olmuş gözündən.

Yuxu da yalanmış, fotoşəkil də yalan…

-Alo! Alo!

-Ata, məni

– Ata, məni eşidirsən?

-Allo, mən səni görürəm, qızım.

Banu Məhərrəm

Gununsesi.info