İstanbul reysi Xosrov Natil yazır

Xosrov NATİL

16 ildən artıqdı, təcili tibbi yardım maşınının "sos" səsi, ilin on iki ayı gecələr beynimi vahimə və qorxu sirenası ilə doldurmuşdu. Sevgi ümidini tibbi xərəkdə məchulluğa daşıyan bu avtolar mənim və doğmalarımın üzündəki təbəssümü də özü ilə aparmışdı.

16 ildən artıqdı - soyuq havalardı. Gecələr göy üzü ulduzsuz, məşəqqətlidi. Üzlər, gözlər kədərli, sifətimiz susqun. Demək ki, gülmək bizim üçün deyilmiş, ha istədim bizə təbəssüm yaraşmadı. Görünür, Tanrı belə istəmişdi.

İllər yanımızdan dabanqırma ötüb keçirdi.

Həyat davam edirdi, insanlar sevirdi, sevinirdi, gülürdü, əylənirdi. Musiqi səslənirdi, toyda-düyündə qol götürüb oynayırdı adamlar.

Həyat həblər kimi çox acı dadırdı.

Başımdakı səs-küy səngimək bilmirdi.

lll

Bir qərib axşamdır Pirədəbildə. Şabranın böyük bir vadisinin sıralanmış ikiqatlı koteclərində sakitlik var.

Bu sakit, geniş ərazi ürəyimcədir...

Bir həftəlik istirahət...

Futbol meydançası kimsəsizlikdən küsüb...

Yaxınlıqda iki xanım əyləşib, oturacaqlardan gözümü yayındırıb futbol topunun olub-olmadığını dəqiqləşdirmək fikriylə idman paltarında təşər-təşər irəliləyirəm. Xanımlardan biri üzünü mənə tutub "Siz bu yaradıcılıq evinə nə adla gəlmisiniz" - deyə soruşur. Özümü təqdim edirəm, kütləvi tədbirlərdən qaçaq olduğum üçün, ya da bəlkə gözəgirən olmadığımdan tanımırlar - axı, qəzetlər məni tanınmış yazıçı-şair hesab edirdilər.

Düzü, mən də onları tanımıram, heç imzalarını da xatırlaya bilmirəm...

Tanış oluruq.

Bir neçə saat sonra onlarsız darıxıram. Oğrun-oğrun pəncərələrinə tərəf baxıram. Heç nə görmürəm. Pəncərələr örtülü, işıqlar söndürülü...

...Sosial şəbəkədən yazılarına göz atıram. Qiraət istedadına heyran oluram. Təəccüblənmirəm - səmimi, daxilən azad və açıq fikirli insanlar qəbul edilən və seviləndilər.

...Dostcasına çay süfrəsi arxasında otururuq. Beləcə, bir neçə gün ədəbi mövzuların və zövqlərin əyər-əskiyini öz düşüncəmiz boyunca təftiş edirik.

...Vaxt çatır, ayrılırıq.

...Dostlarımızdan birinin arabasına minib getdilər. Yalnız bircə dəfə ayrılıq zamanı O-nun əlindən öpdüm. Bu yüngül təmas poetik hisslərimi bilgisayarımın klavdişində beynimə həkk elədi:

əllərinin şəklini göndər mənə, əzizim,

hər gün öpüb qoyaram gözlərimin üstünə.

lll

Yüz gün keçdi, münasibətlərimiz istiləşdi, gündəliyimdə bir vadinin gözəli haqqında cümlələrin sayı artdı, adına Leyla dedim.

Və yenə şeir, yenə nəzm - yeni şeir, yeni nəzm.

Qarşıma çıxan qadın,

sən neçənci adamsan?

Sayğısız keçmə belə

məni də bir adam san.

Sənə qəribə gəlir

söylədiyim bu yazı.

Bəlkə yaşlı göstərir

saçlarımın bəyazı.

Mənim də, anam ölsün,

fəxr edirdi adımla.

Məni də sevirdilər

səndən əvvəl qadınlar.

Demə nə cür adamdı,

taleyiylə barışır.

Ta söyləmə, bu sevgi

haramıza yaraşır?

lll

Marifiydi, məniydim,

Mənsurəydi, Əliydi.

Bəri dur, deyim sənə

o biri ... mələyiydi.

Tək o idi ağlımda -

Şabranın mirvarisi.

Xoşbəxt idi o gecə

Pirədəbil vadisi.

Dodağımda donmuşdu,

söz dəlirdi köksümü.

Nərgizmi, süsənmidi,

yoxsa Lalə mövsümü?

Çiçək-çiçək yaş tökdü

budağından aşağı.

Qara xallı söyüdün

yarağı göy qurşağı.

Günəşin qürub çağı,

bir axşamın röyası.

Nağıl idi -

gözləri

yerin-göyün aynası.

...Pərdə-pərdə çəkildi

Aynası da göylərin.

Yanırdı işıqları

Yaxındakı evlərin.

...Bir gün əvvəl şeir axşamından qayıtdıq.

Boyu bərabəri seviləsi bu xanımdan tez aralanıb qaçdım. Özümü bir kimsəni sevməkdən yayındırıb qaçırdım, özümü sevgidən qoruyurdum, niyəsini bilmədiyim bu hisslər məni avtodayanacağa qədər tərk etmədi, birdən sifətimə əl qatıb yüngülcə sivirdim, ilahi mən onu bir daha görə biləcəmmi, geriyə - taksinin dönə biləcəyi yerə yüyürdüm, gec idi. Boş çantamı çiynimə atıb, əllərimi salladım.

...Soyuq idi, hava alanına getmək asan, qayıtmaq çətin olardı. Tərəddüd içində qalmışdım.

Uçaq İstanbula gedirdi.

...O getdi. Qulağıma şairin səsi gəldi:

"Gəncliyim qapıma gəlmişdi, qovdum,

dalınca ağlaya-ağlaya qaldım".

Və son

Feyxoa çiçəkləri gözəl olur, həm də qırmızı ləçəklərinin bəyaz çalarları onu daha da cazibədar edir.