Kültəpə kəndinin qəribə əhvalatları

“Sən piyada, mən atlı”

“Söz vaxtına çəkər” deyirlər. Bu əhvalat da elə Kültəpə kəndində isti bir yay günündə baş verir. Qurbanqulu yenə adəti üzrə həyat yoldaşı Bibixanımın giley-güzarını dinləyir. Birdən Qurbanqulu onun sözünü kəsib deyir:

– Ay arvad, bu istidə sənin söz-söhbətinə qulaq asmağa halım yoxdur. Kənd meydanına gedirəm, bəlkə təzə bir xəbər olar.

Bunu eşidən Bibixanım nəfəs dərmədən yenidən sözə başlayır:

– Xəbər məndədir, a kişi! Qonşu kənddə yenə “Söz” yarışı keçirirlər. Bir də şəhərdən qonaqlar gəlib. Onların içində “At oynadan” ləqəbli bir adam da var. Bəlkə gedib onunla görüşəsən. Sənə kömək edər, yarışda birinci olarsan. Biz də ağ günə çıxarıq, a kişi!

Bu fikir Qurbanqulunun ağlına batır:

– Düz deyirsən, ay arvad. Elə indicə yola düzələcəm.

Beləliklə, Qurbanqulu həyat yoldaşı ilə sağollaşıb yola çıxır. Yolda Cəlil bəylə qarşılaşır. Qəribə maraqla ondan soruşur:

– Hara belə, ay qonşu?

Cəlil bəy cavab verir:

– Qonşu kənddə yeni “Söz” yarışı təşkil olunur. Kimin yazısı bəyənilsə, qəzetdə çap olunacaq. Fikirlərini yaxşı ifadə edə bilənə mükafat da veriləcək.

Əslində, Cəlil bəy son cümləni qəsdən xüsusi vurğulayır. Bəlkə bu minvalla onun yazıya meyl edəcəyini düşünür.

Qurbanqulu deyir:

– Ay rəhmətliyin oğlu, bunu bayaqdan de də!

Sonra Cəlil bəy sözünə davam edir:

– Mənim yarışa görə işlərim çoxdur. Gəl, səni Əli bəylə tanış edim. O, sənə yazmağın təhrini öyrətsin. Onunla birgə işləsən, yarışda yaxşı nəticə əldə edə...

Qurbanqulu onun sözünü bitirməyinə aman vermədən soruşur:

 – Neçə günə öyrədəcək?

Cəlil bəy təmkinlə cavab verir:

– Başlanğıc məlumatları öyrənmək üçün ən azından 3-4 ay lazım olacaq.

Qurbanqulu qaşlarını çatıb deyir:

– A bəy, mən onsuz da piyadayam. Deyirsən ki, ömür boyu piyada qalım?! Sənin müəlliminin yerinə elə “At oynadan” ləqəbli bir adam gəlib onun yanına gedərəm də. Mən də bir-iki günə sizin meydanda at oynadaram.

Bunu eşidən Cəlil bəy qonşusu ilə sağollaşıb ümidsiz şəkildə oradan ayrılır. Qurbanqulu isə “At oynadan”nın yanına gedir. “At oynadan”la tanış olan Qurbanqulu cəmi iki günə “yazmağın bütün sirlərindən agah olur”.

Bir müddət keçir. Yarış günü gəlib çatır. Qurbanqulu sevinclə Bibixanıma deyir:

– Ay arvad, gedirəm yarışı qazanamağa. İndi yazıyla bağlı hər şeydən xəbərim var!

Uzun aradan sonra Bibixanım yoldaşını tərifləyir:

– Ay şad xəbər olasan, evimin dirəyi! Get, xoş xəbərini gözləyirəm.

Vaxt gəlir, vədə yetişir. Nəhayət, yarış başlayır. Qurbanqulunun yanında yarışa qoşulmuş gənc bir qız əyləşir. Ətrafdan onun Əli bəyin şagirdi olduğunu eşidən Qurbanqulu üzünü qıza tutub gülə-gülə deyir:

– Ay qızım, get anana kömək elə. Bu işlər sənlik deyil. Sən piyadasan, mən atlı.

 Gənc qız susur. Ancaq onun çöhrəsində yaranan kiçik təbəssüm və qəmzəsi bildiklərinə əminliyini sözsüz ifadə etməyə yetir.

Bir neçə saat sonra yarış bitir. Və sonda qalibin məhz həmin gənc qız olduğu açıqlanır. Bu qərara həm təəəccüblənən, həm də təəssüf edən Qurbanqulunun gözü gənc qızın masada qoyduğu kağız parçasına sataşır. Kağızda yazılmışdı:

– Əsl məharət at oynatmaqda deyil, piyada gedişi ilə mat qoymaqdadır...

Müəllif:Günel Natiqqızı