Qələm və pozan

Qələmlə və ya pozanla insan arasında nə kimi əlaqə ola bilər? Siz bu sualın cavabını aşağıdakı sətirlərdə tapa bilərsiniz. Elə isə buyurun, oxuyun...
İnsan həyatı ya qələmə bənzəyir, ya da pozana. Əgər gördüyümüz işlərdən sonra bir iz qalırsa, deməli qələmə bənzəyirik. Yox, əgər kiminsə qoyduğu bir izi silməyə çalışırıqsa, deməli pozan oluruq.
Qələm qiymətlidir. Kimisi qələmi hədiyyə verir. Kimisi də qələmi bir xatirə kimi saxlayır. Qələmlə yazılan əsərlərin sayı-hesabı yoxdur. Ona görə də, qələmlər heç vaxt ölmür.
Pozanlar isə başqadır. Onlar yalnız pozmaq üçün var.
Pozanın qiyməti yoxdur. Onu hədiyyə də vermək olmaz. Pozan pozduqca təkcə pozduqlarını yox, özünü də yox edir. Bir sözlə, pozan pozduqca ölür, qələm yazdıqca dirilir.
Həyat qısadır. Bir vaxtlar əlçatmaz saydığımız yeni əsrin artıq ilk onillərini yaşayırıq. Bu günə qədər yaşadıqlarımızın bəziləri yaddaşımızdan silinib gedəcək. Bəziləri isə yaddaşımıza həkk olacaq. Bəzən sevincimiz, bəzən kədərimiz olacaq. Sonra zaman keçdikcə bu hisslər də tükənəcək. Çünki zaman hər şeyi dəyişdirir.
Pozmaq asandır. Bir adamı, bir fikri və ya bir hadisəni yaddaşdan pozmağa nə var ki? Yazmaq isə çətindir. Çünki yazmaq həm də bir şey yaratmaq, bir şey qurmaqdır.
Ətrafımızda işi-gücü pozmaqdan başqa bir şey olmayan o qədər adam var ki! Ancaq yazanlar da az deyil. Elələri də var ki, yaza-yaza pozduqlarını düşünmürlər.
Qələmlər var ki, şah əsərlər yaradırlar. Qələmlər də var ki, yazmasalar yaxşıdır. Bir sözlə, hər qələm eyni cür yazmır.
Ancaq siz yenə də pozan olmaqdansa, qələm olun. Pozanların aqibətini yaşamaqdansa, qələmlərin aqibətini yaşayın. Yaxşı yazmaq isə heç vaxt gec deyil...
Murad Məmmədov