Rüstəm Qaraxanlı daha yazmayacaq...

Bəlkə də, atam üçün bu qədər ağlamamışdım. Hər şey gözlərimin önündə baş vermişdi. Amma illərlə onun ezamiyyətdə, başqa şəhərdə olduğu fikrində idim - "iki həftə sonra gələcək". Bəzən fikirlər, gözləntilər də avtopilotda olurmuş. Xüsusən, gənc və təcrübəsizsənsə. 22 yaşım tamam olmamışdı onda. İnanmayan vaxtlarım idi. Qəbir üstünə də getmişdim. Başdaşının üstündəki şəklini dəsmalla silmişdim də. Amma illərlə yolunu gözləmişdim...

Bu səhər də uzun müddət gözümüz qapıda qaldı. Eşitdiyimiz xəbərə inanmırdıq çünki. "Yaman tıxac var e, uşaqlar", - deyəcək, hamı ilə bir-bir salamlaşacaq, çantasını səliqə ilə çıxarıb əyləşəcək, kreslosunun başındakı idman gödəkcəsini çiyninə atıb işə başlayacaqdı. Arada: "Ay Rüstəm müəllim, nə vaxt oxuyuruq yazınızı?" sualına qımışaraq: "Qoy xəbərləri düzüm, yazaram", - deyəcəkdi. Mən də Rövşənlə "müharibə" edəcəkdim: "Özüm oxuyacağam ha müəllimin yazısını!" "Canım üçün qoymaram! Keçən dəfə də məni qabaqladınız", - həmkarım etiraz edəcəkdi...

Bu "davamız" aylar əvvələ dayanırdı. "Rüstəm Qaraxanlı yazır" cümləsi ilə başlayan məqaləni oxuyan günə. Siyasi şərhçi kimi yazı göndərmişdi. Biz də tanımaza-bilməzə adamın dərrakəsinə, qəliz mətləbləri incə tərzdə, arada yumorla, eyhamla çatdırmaq bacarığına heyran qalmışdıq.

Bu ilin əvvəlində bizimlə işləyəcəyini öyrənəndə isə az qala papağımızı göyə tulladıq sevincdən. O cür gözəl yazan insan özü də gözəl olmalı idi. Zənnimizi yanıltmadı.

Mədəni, alicənab, erudisiyalı, "gəzən ensiklopediya", həyat dolu bir insan. Səyahəti, oxumağı, filmləri çox sevərdi. Mədəniyyəti elə gözəl təşviq edər, çoxumuzun dəfələrlə izlədiyi bir filmdən elə məqamları şərh edərdi ki, məəttəl qalardıq. Arada məsləhət edərdi: bəlkə, bu hissəni yazıdan çıxaraq, düzgün anlaşılmaz birdən? Ortaq məxrəcə gələrdik. Təəssüf ki, onun bizi tərk edib getmək məqamını həyatımızdan çıxara, silə bilmirik...

Hər şeylə, hər kəslə dil tapdı həyatda, bircə ürəyindən başqa. Vəfasız çıxdı əl boyda, içinə dünyaları sığdıran ürəyi.

Arada qan təzyiqi yuxarı olurdu, həkimə getməyi məsləhət edəndə də sakitcə "baxarıq" deyirdi. Sonra da əlavə edirdi ki, keçər... Keçmədi amma. "Dostlar, sabahadək!" - deyib ayrılmışdı dünən. Oğlu Bünyadın magistraturaya qəbul olması xəbərini də dünən paylaşmışdı bizimlə. "Qeyd edərik", - demişdi.

Sabahı biz açdıq. Ancaq daha görüşmədik. Bu gün hamımız gözlədik onu. Şəklini çərçivəyə salıb, masasına qoyduq. Qərənfillər düzdük. Gödəkcəsi də elə kreslosunun başında qaldı. O qədər alışmadığımız bir mənzərə idi ki... Sanki gəlib, təəccüblə: "Boy, uşaqlar, əcəb zarafatdır", - deyəcək, gülə-gülə gülləri dəstələyib, "bir şam da qoyaydınız" söyləyəcəkdi...

İllər böyüdür adamı. İndi, bəlkə, 22 yaşlı Bünyad da hələ atasının yoxluğuna inanmır, özünü tox tutur, ağlamır. Yolunu gözləyir.

Amma mən "Rüstəm Qaraxanlı daha yazmayacaq..." sözlərini oxuyanda hönkürtümü saxlaya bilmədim.

Bir onu bilirəm ki, çox darıxacağıq... Kaş heç yazmasa, eləcə sağ olsa...

Ülviyyə Gülməmmədova