Üzümüdəki sivilcə Elşən Karaca

Kulis.az Elşən Karacanın "Üzümdəki sivilcə" yazısını təqdim edir.

Yuxuda təsadüfən baş barmağımın dırnağı ilə yanağıma toxundum və üzümdə kamində ocaq yandırarkən tüstüdən və odunların buraxdığı qazlardan yaranmış sivilcəni cızdım. Kəskin ağrı hiss etdim, qəribə bir yanğı ilə qarışıq turş bir sızıltı canıma yayıldı. Ocaqdan gələn səslər sakitliyi həzzlə pozurdu - çısıltılar, pısıltılar…

Odunlar nəm idi, amma bu səs tək suyu deyil, tərkibindəki digər hansısa yağları buxarlandıraraq yanmağın səsi idi.

Bir müddət sonra dostlarımla təbiət qoynunda görüşdük. Mən onlara ocaq qalayarkən yayılan qazların və yağların necə yandırıcı gücə malik olduğunu izah etməyə çalışdım. Amma heç biri inanmadı. Bu nəzəriyyəni əyani sübut etmək üçün əvvəlcədən hazırlıq görmüşdüm, yalnız təhlükəsizlik tədbirləru məsələsində bir qədər güvənsiz idim.

Beləcə dostlarımın qarşısına təxminən köhnə “Volksvagen Juk” avtomobili böyüklükdə, içində həmin maddə olan şəffaf, iri bir boxça çıxartdım.
Öncə boxçanı diyirlərək gətirmək istəyirəm amma tez saxlayıram və ağlıma gəlir ki, bu çox təhlükəlidir, onu havaya qaldırmaq lazımdır, yoxsa cırılaraq dağıla bilər və çox ciddi yandırıcı, əridici fəsadlar törədər.

Bu sırada idarə olunan quş ( bu çox güman dron idi) ilə bağlayaraq havaya qaldırırıq.

Həcmi böyük olsada çəkisi yüngül idi. Öncə bu təhlükəli maddəni dənizə tərəf yönəltsək də tez yönünü dəyişirik. Qobustan çöllüklərinə yönəldirik, dənizdəki canlılara ciddi fəsadlar törədə bilərdi, daha sonra

Qobustan çöllüyündə də canlıların olduğun xatırlayıb, oradan da yan keçirdirik və çöllükdə köhnə tərk edilmiş beton paleqon görüb oraya atmağa qərar veririk.

Beləliklə idarəolunan quşun caynaqları ilə tutduğu boxça şəkilli məhlulu həmin beton əraziyə atırıq.

Bu zaman inanılmaz bir görüntünün şahidi oluram. Boxça yerə çırpılmağı ilə cırılaraq dağılır. İçindən yayılan maye, təmas etdiyi betonu əridərək demək olar ki, yox edir.

Şokun təsirində yuxudan ayılıram. Ertəsi gün Müdafiə Sənayesində çalışan dostuma və bacıma bu yuxumu danışıram. Onlara bunu reallıqda həyata keçirmək istədiyimi deyəndə təbii ki, bunun mümkünsüz olduğunu bildirdilər. Mən isə öz inadkarlığımı yenə biruzə verdim. Onlara mən bunu sübut etsəm, siz də mən istədiyimi edəcəksiz dedim. Bu işin mümkünsüz olduğundan əmin olduqları üçün “hə” sözünü verdilər.

Şərtim isə belə idi; Mən dediyim məhlulu hazırlayıb göstərsəm, onlar bunu hərbi sənayedəki rəhbərliyə bildirəcəkdilər. Bunu necə etmək mümkündür, o da ayrı bir məsələdir. Çünki Rəhbərliyi buna inandırmaq, az qala bu təcrübəni həyata keçirməkdən də çətindir.

Mən isə başladım ...

Bir müddət sonra düşmən sərhədində vəziyyət gərginləşdi. Onlar sərhədimizə atəş açırdı. Cavab atəşi ilə atəşi dayandırdıq. Düşmən tərəfdə əsgərlər və zabitlər qruplar halında toplaşmışdılar. Birdən onların gözünün önündə havada buxarlanma baş verdi, göy üzündə bulud yaranıb sıxlaşaraq böyük ölçülü (təxminən iki tonluq su çəni böyüklüyündə) şəffaf mayeyə çevrildi və bu maye bir qrup əsgərin üzərinə dağıldı. Həmin əsgərlər bir anda əridilər, sanki görünməz bir su və ya hava onları yox etdi. Bu mənzərəni görən digər əsgərlər qorxudan huşunu itirdilər.

Beləcə, mən hazırladığım məhlulu sübut etmişdim və rəhbərlik gizli şəkildə bu maddəni sınaqdan keçirməyə qərar verdi. Düşmən tərəf isə bu hadisəni dünya ictimaiyyətinə kimyəvi hücum kimi təqdim etməyə çalışdı. Amma heç bir sübut təqdim edə bilmədilər – yalnız qorxmuş əsgərlərin sözləri və itkin düşmüş bir qrup.

Bir qədər sonra mən cəsarət toplayıb ölkə rəhbəri ilə tək görüşmək qərarına gəldim. Artıq etibar qazanmışdım və yeni layihəm vardı. Rəhbərliyə bu istəyimi bildirdim. Onlar bunun çətin olduğunu desələr də, istəyimi çatdıracaqlarını söylədilər. Və budur – mən Cənabla görüşürəm. Həyəcanlı olduğumu görüb, o gülümsəyərək rahat olmağımı bildirir. Mən isə fikirlərimi bir-bir ona izah edirəm.

---

Bir həftə sonra ölkə rəhbərliyi düşmənə xəbərdarlıq edir: əgər kapitulyasiya zamanı verilən şərtlərə əməl olunmasa, hərbi güc tətbiq ediləcək. Bu bəyanat himayədar ölkələri də narahat edir. Bir sıra hədələyici bəyanatlar səsləndirilir. Ölkə rəhbərimiz isə geri çəkilmir, qətiyyətlə ciddi olduqlarını bildirir.

Şimal qonşumuz ilk reaksiya verən ölkələrdən biri olur və bizə qarşı raket zərbəsi endirir. Lakin raket havada məhv edilir. Ardınca şimal qonşumuz ərazi iddiası ilə müharibəyə başlayır. Lakin ilk olaraq onların bütün hərbi bazaları və xüsusilə də nüvə silahları bir anda məhv edilir. Onlar nə baş verdiyini anlamır – sadəcə silahların əridiyini görürlər. Rəhbər o an iş otağında pəncərələrinin necə əriyərək yox olduğunu seyr edir və sarsıntı içində diz çökür.

Bu hadisə dünya mediasında böyük səs-küyə səbəb olur. “Azərbaycan cəzalandırılmalıdır” şüarları səsləndirilir. Şimali Koreya hücuma keçmək istəsə də, Rusiyanın aqibətini yaşayıb susur. ABŞ və Fransa birgə plan qursalar da, cavablarını alırlar. Türkiyə, İsrail və Çin istisna olmaqla digər ölkələrin hərbi bazaları məhv edilir. Çinin yalnız nüvə silahları sıradan çıxarılır.

Nəticədə dünya ölkələri təslim olduqlarını bildirirlər. Heç bir ölkənin qanunlarına toxunulmur, sadəcə əlavələr edilir. ABŞ-da yerlilərə imtiyaz verilir. Rusiya çərkəzlərdən və digər xalqlardan alınan torpaqları geri qaytarır. Ermənistan Qərbi Azərbaycandan çəkilir. İran Cənubi Azərbaycanı azad edir. Çin Uyğurlara qarşı basqılara son qoyur. Hindistanda müsəlman hindlilərə imtiyaz verilir. Suriya Türkiyənin himayəsinə daxil edilir.

Dünyada Beynəlxalq dil kimi - Azərbaycan dili qəbul olunur. Mən buna çox sevinirəm, çünki tənbəllikdən ingilis dili öyrənməmişdim!

Gözlərimi açdığımda öz yataq otağımda olduğumu anlayıram. Bütün bunların yuxu içində yuxu olduğunu dərk edirəm. Təəccüb və təbəssümlə telefona baxıram — saat 04:33-dür. Bu qədər hadisə qısa bir zamanda baş verib!

Yerimdən qalxıb salona keçirəm. Kamində ocağın sönmüş olduğunu görüb yenidən yandırıram. İndi oturub bu yuxunun mənə verdiyi xoş təəssüratları düşünürəm. Ağılıma “yuxu filmi” ideyası gəlir. Daha sonra isə Adolf Hitler yadıma düşür. Kamindəki odlara baxıb təbəssümlə düşünürəm. Yaxşı ki, xəyalpərəstlərin və yaradıcı adamlar dünyanı idarə etmirlər, yoxsa dünyanı bir-birinə qatardılar.

Bu düşüncələrlə qərar verirəm: bu yuxunu, bu hissləri isti ocağın kənarında yazıya köçürüm...

Kim bilir, bəlkə bir gün belə yuxular da reallığa çevrilər.