Vətən sevgisinə və xidmətinə görə qiymətləndirilən şair: Dədə Şəmşirin oğlu Şəmşiroğlu Qənbər

Kəlbəcər deyəndə ağıla çox şey gəlir. Hələ illər əvvəl vətənimiz işğal altında olanda tam fərqli idi. O vətən torpaqları həm də şairlərinin, aşıqlarının timsalında xatırlanırdı.

Məhz Kəlbəcəri xatırladan bir imza, şəxsiyyət də var idi ki, o, Məşədi Məmmədalı, ağdabanlı şair Qurban şəcərəsindən olan Aşıq Şəmşirin oğlu Qənbər Şəmşiroğlu idi.

Şəmşiroğlu Qənbərin təkcə yaradıcılığı deyil, həm də siyasi fəaliyyəti də Azərbaycan ictimaiyyətinə məlumdur.

Amma o, hər şeydən əlavə bir şair, bir ədəbiyyatçıdır.

Adətən, şairlər, yazıçılar siyasətlə məşğul olanda da fərqlənirlər. Çünki bir şair, yazıçı dünyasından hər şey fərqli görsənir.

Qənbər Şəmşiroğlu da bu cür fərqlənən siyasətçilərdən idi.

Bəlkə də, həyat özü onu başqa bir səmtə aparmışdı.

Çünki ermənilərin Kəlbəcər üzərində olan vəhşiliklərinin ilki həm də Ağdabandan başlamışdı. Öldürülən, yandırılan dinc sakinlərin içində elə Qənbər Şəmşiroğlunun da doğmaları var idi.

İnsanı şair olmağa həm də yaşadığı həyat, faciələr məcbur edir. Şəmşiroğlu yazdığı vətən şeirlərində tez-tez bu nisgili ifadə edirdi:

“Ağdabanım qan içində,

Ürək dözmür can içində.

Qənbər, alış-yan içində,

Yaman səndən nigaranam!”

Yaxud anasına yazdığı bu şeirdə də:

“Kəlbəcər qəmə bələnib,

Yaş gözümdə gilələnib.

Qaçqın düşüb, səpələnib,

Obam, səndən nigaranam.”

Onun az qala bütün şeirlərində vətən ağrısını, yanğısını görmək mümkündür.

Hətta “Ana dilim” adlı bu şeirində də:

“Yurdum Azərbaycan, elim Kəlbəcər,

Bu yurdsuz yaşamaq bir qəm, bir kədər.

İstədim sözümü deyəm bir qədər,

Öz ana dilimdə, şirin dilimdə,

Bu dil ana dilim, bu dil şipşirin.

Doğulduğum kəndin adı Ağdaban,

Dağları yamyaşıl, meşələr duman,

Bu kənd söz diyarı, ümmandı-ümman,

Burda eşitmişəm yüzlərlə dastan,

Öz dilim şirindi, öz dilim şirin.”

Görünür, Şəmşiroğlunu həyatda saxlayan ən böyük nəsnə vətən torpaqlarını yenidən görmək idi. O, bu ağrını içində və şeirlərində yaşadaraq o günü görə də bildi. Vətəninə geri qayıdan şair çox keçməmişdi ki, dünya ilə də vidalaşmışdı. Amma illərdir, cin kimi ərşə çəkilən arzuları çin olmuşdu.

“Vədin yox, vədinə söykənə Qənbər,

Vətən zəlilidi, bil, yenə Qənbər,”– sevgi şeirində də özünü “vətən zəlili” adlandıran şair başqa nə cür olmalı idi?

Onun ömrü onsuz da vətənə xidmətlə keçmişdi. Axı xidmət özü də sevgidir.

İstər pedaqoji fəaliyyətlərində, istərsə də siyasi-Gədəbəyin, Kəlbəcərin icra başçısı olduğu zamanlarda-o, həmişə belə idi.

Doğrudur, Şəmşiroğlu xidmətlərinə görə dəyərləndirilib, mükafatlandırılmışdı da.

Bu səbəbdir ki, şair “Tərəqqi”,  “Şərəf nişanı” ordeni, “Əmək igidliyinə görə”, “Əmək veteranı”  medalları ilə dəyərləndirilmişdi.

Amma onun ən böyük mükafatı vətən torpağı, gözəl Kəlbəcər idi.

Şükürlər olsun, o mükafatı da görə bildi.

İndi Dədə Şəmşirin də, Şəmşiroğlu Qənbərin də ruhu şaddır.

Gununsesi.info